فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱)

فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱) شامل 39 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه اسلامی(۱) :

وظیفه ما نسبت به بازداشتن دیگران از کار زشت یا منکر چیست؟ بسیاری از فرهنگها جوابی برای این پرسش ندارند و یا
پاسخی ساده برای آن دارند. شگفت انگیزترین فرهنگها اسلام است که در آن «امر به معروف و نهی از منکر» وظیفه ای دینی است و
ریشه در قرآن و حدیث و سنّت صالحان دارد.

مایکل کوک، استاد تحقیقات خاور نزدیکِ دانشگاه پرینستون آمریکا و اسلام شناس متفکر در یکی از روزهای ماه سپتامبر
1988 در روزنامه ای می خواند که در ایستگاه قطار شهریِ شیکاگو، در حضور جمعی از مردم زنی مورد تجاوز جنسی قرار می گیرد.
زن از حاضران در صحنه کمک می خواهد، ولی فریادهای او بی پاسخ می ماند. متجاوز به سادگی از صحنه می گریزد. پس از رسیدن
قطار، همه با بی تفاوتی بر آن سوار می شوند و به راه خود می روند. از میان ناظران در صحنه، تنها یک نفر برای دستگیری متجاوزِ
فراری، با پلیس همکاری می کند.

نویسنده کتاب پس از خواندن این خبر با خود می اندیشد: «ما به نوعی وظیفه داریم دیگران را از ارتکاب کارهای ناپسند نسبت
به همنوعان خود باز داریم»، اما به این نتیجه می رسد که در زندگی دنیای غرب نامی برای این وظیفه وجود ندارد و این فرهنگ به
تدوین کلّی مواردی که باید آن را به کار برد و شرایطی که می توان این وظیفه را ترک کرد نپرداخته است. نویسنده که محقّقی
اندیشمند است، اعتراف می کند که خود چیزی در این مورد نمی دانسته، تا اینکه در جریان پژوهشهای اسلامیِ خود، از آن آگاه شده
و دریافته است که اسلام نام و تعالیمی ویژه برای چنین وظیفه ای دارد که اسم آن «امر به معروف و نهی از منکر» است.

او با مراجعه به حدود دو هزار عنوان کتاب و نسخه خطی، که بیشتر آنها به زبانهای عربی، فارسی و ترکی است و خوشه چینی از
خرمن فیض اندیشمندان و صاحب نظران مسلمان و غیرمسلمان و با صرف نزدیک به چهارده سال وقت به بررسی این وظیفه در
دورانهای مختلف و مذاهب و فرقه های متفاوت و سرزمینهای گوناگون اسلامی می پردازد و بخش بسیار مختصری را به آرای
اندیشمندان غیرمسلمان؛ مانند ابن میمون و ابن عبری اختصاص می دهد.

بخش اول کتاب با «داستان زرگری در
مرو، به نام ابواسحاق ابراهیم بن میمون»
آغاز می شود که در سال ۱۳۱ هجری به
حضور ابومسلم رسید و او را از ستم به
مردم نهی کرد. زرگر پیشتر با ابوحنیفه
مشورت کرده بود و او حدیثی نقل کرد که
پیامبر فرموده است: «أفضل شهداء اُمّتی
رجلٌ قام إلی إمام جائر فأمره بالمعروف
و نهاهُ عَنِ المنکر فَقتلهُ عَلی ذلک، فذلک هُو
الشهید منزلته فی الجنه بین حمزه و جعفر»
و در عین حال انجام این کار را مصلحت
ندانست. اما زرگر وظیفه را برتر از
مصلحت شمرد و کفن پوشید و حنوط کرد
و به نزد حاکمِ مرو رفت و در این راه به
شهادت رسید.

در فصل بعد، به شرح آیاتی از قرآن
کریم به خصوص آیات: ۲۱، ۱۰۴، ۱۱۰،
114 آل عمران؛ ۱۶۳ ۱۶۶ اعراف؛ ۶۶
انفال؛ ۶۷، ۷۱، ۱۱۲ توبه؛ ۸۸ هود؛ ۹۰ نحل؛
3941 حج؛ ۲۱ نور؛ ۴۵ عنکبوت؛ ۱۷
لقمان؛ ۹، ۱۲ حجرات و آیات دیگری در
این زمنیه می پردازد و معانی و قرائتهای
مختلف، در صورت وجود اختلاف در
قرائت و نظر هر یک از مفسران اسلامی؛ از
فرقه ها و مذهبهای متفاوت از صدر اسلام
تا به امروز، همراه با تحلیلی از اختلاف
نظریه ها و همچنین آرای اسلام شناسان
غربی در این مورد را بیان می کند.

بخش حدیث، با داستانی از زمان
حکومت مروان بن حکم در مدینه آغاز
می شود که در روز عیدی در مدینه برای
مردم نماز عید می خواند و مرتکب دو
اشتباه شد. مردی به پا خاست و مروان را
برای خطایی که کرده بود سرزنش کرد.
ابوسعید خدری که قصه این مرد را شنید، با
نقل حدیثی از پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله وسلم که
فرموده است: «مَنْ رأی منکرا فلینکره بیده،
فان لم یستطع فبلسانه، فإن لم یستطع
فبقلبه و ذلک اضعف الإیمان» کار مرد را
تأیید کرد.

نویسنده این روایت را حدیث «سه
مرحله ای» می نامد و اسناد آن را در آثار
مختلف شیعه و سنی و اهمیت آن را از نظر
فرق و مذاهب متفاوت بررسی می کند.
احادیث دیگری از منابع شیعی و سنی در
اهمیت این وظیفه و نکوهش کسانی که این
فریضه را ترک کنند و عواقب نامطلوبی را
که برای آنان پیش بینی شده بیان می کنند و از
این نکته غفلت ندارند که احادیث اندکی
نیز نقل شده که این وظیفه را کم اهمیت
جلوه می دهد و آن را مربوط به آخرالزمان
می داند. از این رو، ابو داود در سنن خود امر
به معروف را در «کتاب ملاحم»، ترمذی در
صحیح و ابن ماجه در سنن و تعداد دیگری
از علمای اهل سنت آن را در «کتاب فتن»
می آورند. نسائی این حدیث را در «کتاب
ایمان» نقل می کند. برخلاف شیعیان که امر
به معروف و نهی از منکر را همیشه همراه با
بحث جهاد می آورند.

در بخش سنّت صالحان، از میان
کتابهای تفسیر، حدیث، رجال و تاریخ، به
شرح حال بزرگان بسیاری پرداخته است که
در انجام این وظیفه دینی اهتمام ورزیدند.
بعضی با مدارا و مهربانی و برخی با
خشونت و تندی برای اصلاح منکر قیام
کردند. گروهی راه عافیت را برگزیدند و
عدّه ای در این راه نقد جان باختند یا تازیانه
خوردند و تبعید شدند.

آنچه نویسنده در این فصل از آن غفلت
ورزیده، قیام حماسی و بی نظیر
سیدالشهدا، حضرت امام حسین علیه السلام در راه
امر به معروف و نهی از منکر است که
هماوردی از پیشینیان و پسینیان نداشته
است. او همچنین از کسانی نام می برد که
اهتمامی در این کار نداشتند. حسن بصری
با رفتن به نزد حاکمان مخالف بود و
می گفت شمشیر حاکمان تیزتر از زبان
ماست و بسیاری از کسان دیگر که برای
طفره رفتن از آن عذری می آوردند یا انجام
آن را مربوط به زمان خود نمی دانستند.

در هر یک از مذاهب و فرقه های
اسلامی، بحث بر این است که این وظیفه بر
چه کسانی واجب است. آیا این یک واجب
عینی است یا کفایی؟ وجوب آن بر مبنای
وحی است یا عقل؟ انجام آن محدود به
عالمان و حاکمان است یا عامه مردم مکلف
به انجام می باشند و حدّ هر گروهی
چیست؟ انجام آن نیاز به اذن امام دارد یا
بدون اذن امام، انجام این وظیفه واجب
است و یا چه مواردی را منحصرا باید با اذن
امام انجام داد؟ آیا زنان و برد