فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی شامل 118 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور رمان تاریخی :

رمان تاریخی در آغاز قرن نوزده و تقریبا همزمان با افول ناپلئون پدید آمد (انتشار وی ورلی Waverley اثر اسکات در ۱۸۱۴). البته می توان به رمانهایی با مضامین تاریخی هم اشاره کرد که در قرنهای هفده و هجده نوشته شده اند، و اگر کسی بخواهد می تواند اقتباسها و نقل قولهای قرون وسطایی از تاریخ کلاسیک یا اسطوره ها را نیز به عنوان «پیشگامان » رمان تاریخی قلمداد کند و یا حتی پیشتر رفته، آثاری را هم که در چین و هند پدید آمده اند در این مقوله جای دهد. با وجود این، در اینجا نمی توان روزنی یافت تا بر این پدیده، یعنی رمان تاریخی، پرتوی بیفکند. آثار معروف به رمانهای تاریخی قرن هفده (اسکودری ^(۱) ،کالپراند ^(۲) و غیره) را تنها از نظر گزینش صرفا ظاهری موضوع و پوشش ساختگی ظاهر می توان تاریخی خواند. نه تنها روانشناسی شخصیتها، بلکه شیوه های تجسم یافته در این آثار همانهایی هستند که متعلق به روزگار خود نویسنده اند. در مشهورترین «رمان ،اثر وال پل ^(۴) ،تاریخ نیز به همان گونه صرفا به مثابه پوششی ساختگی در نظر گرفته می شود: یعنی شگفتیها و عجایب و غرایب «محیط » است که از اهمیت برخوردار است، نه تصور هنرمندانه و وفادارانه از یک دوره مشخص تاریخی. آنچه به اصطلاح رمان تاریخی پیش از والتر اسکات فاقد بود، دقیقا و به طور اخص، [ جنبه ] تاریخی آن بود، یعنی استخراج و اقتباس فردیت شخصیتهای رمان از ورای ویژگیهای تاریخی دوره آنها. بوی لیو ^(۵) منتقد بزرگی که رمانهای تاریخی معاصران خود را با شکاکیت چشمگیری به داوری نشسته است، تنها بر این اصرار دارد که شخصیتهای رمان باید فقط از لحاظ روانشناختی و اجتماعی حقیقی باشند و خواستار آن است که در رمان، فی المثل، شیوه عشق ورزی یک حکمران متفاوت از رفتار چوپان نشان داده شود و غیره. موضوع حقیقت تاریخی در بازتاب هنری واقعیت هنوز در آن سوی افق قرار دارد.

به هر حال، حتی یک رمان رئالیستی اجتماعی بزرگ و با اهمیت قرن هجده، که در به تصویرکشیدن خلقیات و روانشناسی دوره معاصر خود در دنیای ادبیات به دستاوردی انقلابی در رسیدن به واقعیت نایل آمده است، علاقه مند آن نیست که شخصیتهایش را به مثابه آدمهایی که متعلق به دوره مشخصی هستند نشان دهد. در این گونه رمانها، جهان معاصر به شیوه غیرمعمول و نامتعارفی انعطاف پذیر و نسبت به زندگی حقیقی ترسیم شده است و ساده لوحانه پذیرفته می شود که چیزی مفروض و مسلم است; اما اینکه چگونه و چطور تکامل یافته است، دیگر مساله ای برای نویسنده نیست. این برخورد انتزاعی و آهنجین در به تصویر کشیدن دوره تاریخی در ترسیم و تجسم مکان تاریخی نیز اثر می گذارد. از این روست که لوساژ ^(۶) می تواند تصویر بسیار واقعی و صادقانه از فرانسه روزگار خود را به اسپانیا انتقال دهد و از این بابت هم هیچ احساس ناراحتی و عدم رضایت نکند. به همین سان، سویفت، ولتر و حتی دیدرو رمانهای طنزآمیز خود را در «خلا و لامکان » قرار می دهند و با وجود این به طرز صادقانه ای ویژگیهای اصلی و اساسی فرانسه و انگلستان معاصر را نیز منعکس می سازند. پس، این نویسندگان که خصوصیات برجسته و چشمگیر دنیای خود را با رئالیسمی چنین نافذ و شجاعانه فراچنگ می آورند چرا نمی توانند کیفیات خاص عصر خود را از لحاظ تاریخی درک کنند؟

این گرایش بنیادین، به رغم این واقعیت که رئالیسم هنوز قادر به بیرون کشیدن ویژگیهای خاص دوران کنونی با توانایی هنری باز هم بیشتری است و آن را کماکان ادامه می دهد، اساسا تغییرنایافته و ثابت باقی مانده است. رمانهایی مانند مول فلاندرز ^(۷) ،تام جونز و غیره را در نظر بگیریم. این رمانها با تصویر کلی و واقعی از دوره کنونی رویدادهای مهمی از تاریخ معاصر را که با طالع خوش شخصیتهای رمان نیز در پیوند است از اینجا و آنجا می گیرد و در خود جای می دهد. از این طریق، به ویژه در آثار اسموله ^(۸) و فیلدینگ، زمان و مکان عمل، تعینی بسیار بیشتر از آنچه در دوره های گذشته رمان اجتماعی یا در آثار بسیار اخیر فرانسه متداول و معمول بود، می یابد. در واقع فیلدینگ تا حدودی از این تحول، این تعین فزاینده رمان در فراچنگ آوردن ویژگیهای تاریخی شخصیتها و رویدادها، آگاه بود. تعریف او از خودش به عنوان نویسنده، همان تعریف مورخ جامعه بورژوایی است.

روی هم رفته هنگام تحلیل سابقه رمان تاریخی، باید با افسانه رمانتیسم ارتجاعی که وجود هرگونه مفهوم یا دریافتی را از تاریخ روشنگری انکار می کند و ابداع و اختراع مفهوم تاریخی را به مخالفان انقلاب فرانسه، کسانی مانند برک ^(۹) ،دومایستر ^(۱۰) و غیره منتسب می سازد، قطع پیوند کرد. برای کاستن از اهمیت این افسانه کافی است تنها به دستاوردهای عظیم و شگفت آور تاریخی نویسندگانی چون مونتسکیو، ولتر و گیبون بیندیشیم.

به هر حال، آنچه برای ما مهم است، تعین بخشیدن به ویژگی خاصی از این مفهوم تاریخی است; پیش و پس از انقلاب فرانسه برای آنکه به وضوح دریابیم آن شالوده اجتماعی و ایدئولوژیک که سبب پدیدآمدن رمان تاریخی شد چه بود. در اینجا باید تاکید کرد که تاریخ نویسی دوره روشنگری در روند اصلی خود آماده سازی و زمینه ای ایدئولوژیک برای انقلاب فرانسه بود. ایجاد ساختارهای اغلب عالی تاریخی، با کشف بسیاری پیوندها و حقایق تازه، خدمتی بود برای نشان دادن ضرورت تغییر جامعه «غیرعقلانی » استبداد فئودالی; و درسهای تاریخ نیز اصولی فراهم می کرد تا به کمک آنها بتوان جامعه ای «عقلانی » و دولتی «عقلانی » به وجود آورد. به همین دلیل، دنیای کلاسیک کانون و نقطه اتکایی شد برای نظریه تاریخی و عمل دوره روشنگری. تعیین و نشان دادن علتهای عظمت و افول دوره کلاسیک یکی از مهمترین مبانی نظری برای تغییر شکل جامعه در آینده است.

بالاتر از همه، این موضوع درباره فرانسه صادق است; کشوری که رهبر معنوی ملل دیگر در دوره منازعه جویی روشنگری بود. وضع در انگلستان تا حدودی متفاوت است. از لحاظ اقتصادی، انگلستان قرن هجده در واقع خود را در قلب بزرگترین دگرگونیها می یابد، یعنی ایجاد پیش شرط و زمینه اقتصادی و اجتماعی برای انقلاب صنعتی. و از لحاظ سیاسی نیز انگلستان پیشاپیش کشوری فرا انقلابی بود. بدین ترتیب جایی که موضوع از لحاظ نظری غلبه یافتن بر جامعه بورژوایی و آن را در معرض انتقاد قرار دادن و از کار درآوردن اصول اقتصاد سیاسی است، تاریخ در آنجا به نحو مشخصتری به مثابه تاریخ درک و دریافت می شود تا در فرانسه. اما آنجا که موضوع مربوط به استفاده آگاهانه و پایدار از چنین نظرات تاریخی مشخصی است، آنها موضعی فرعی و عارضی در [ روند ] تکامل به طور کلی اختیار می کنند. در واقع بانفوذترین نظریه پرداز اقتصادی اواخر قرن هجده، آدام اسمیت بود. [ ولی ] جیمز استوارت، کسی که مساله اقتصاد سرمایه داری را به مراتب تاریخیتر از او مطرح کرد، کسی که به بررسی فرآیندی پرداخت که سرمایه توسط آن موجودیت یافت، به زودی از خاطره ها رفت و به دست فراموشی سپرده شد. مارکس تفاوت میان این دو اقتصاددان مهم را به این نحو توصیف می کند:

سهم استوارت در فرآیند سرمایه نشان دادن این واقعیت بود که چگونه فرآیند جدایی میان شرایط تولید، به عنوان کیفیت و ویژگی طبقات معینی، و نیروی کار به وقوع می پیوندد. او توجه زیادی به این فرآیند تولد سرمایه می کند – بی آنکه هنوز آن را مستقیما به این شکل دریافته باشد [ تاکید از لوکاچ ] ، هرچند وی آن را به مثابه شرط صنعت در مقیاس کلان می بیند. [ با وجود این ] او این فرآیند را به ویژه در کشاورزی مورد بررسی و تحقیق قرار می دهد، و به درستی صنایع تولیدی را به عنوان وابسته این فرآیند مقدماتی تفکیک در کشاورزی عرضه می کند. [ درحالی که ] در آثار آدام اسمیت این فرآیند تفکیک به عنوان روندی تکمیل شده فرض می شود.

این ناآگاهی نسبت به اهمیت مفهوم تاریخی که پیش از این در عمل هم مشاهده می شد، یعنی عدم اطلاع از امکان تعمیم تاریخی در زمان حال که به راستی به مدد غریزه قابل رؤیت است، موقعیتی را توصیف می کند که در آن، رمانهای بزرگ اجتماعی انگلستان جایگاهی [ ویژه ] در روند پیشرفت مساله مورد بررسی ما به خود اختصاص می دهند. این موضوع توجه نویسندگان را به اهمیت واقعی و محسوس (یعنی تاریخی) زمان و مکان، شرایط اجتماعی و غیره جلب می کند، و وسیله بیان رئالیستی و ادیبانه ای برای تجسم و تصویر این ویژگی فضایی – زمانی (یعنی تاریخی) مردم و شرایط و مقتضیات [ زندگی ] فراهم می آورد. اما این امر، همچنان که در اقتصاد استوارت می بینیم، حاصل غریزه ای رئالیستی بود و منجر به درک روشنی از تاریخ به عنوان فرآیند و شرط اولیه وضعیت کنونی نشد.

تنها در واپسین مرحله روشنگری بود که موضوع بازتاب هنری دوره های گذشته به عنوان مساله اصلی و محوری ادبیات پدیدار شد و محل وقوع این رویداد آلمان بود. در ابتدا، لازم است این نکته را یادآور شویم که ایدئولوژی دوره روشنگری آلمان دنباله همان رویداد در فرانسه و انگلستان است: بدین معنا که دستاوردهای عظیم وینکلمان ^(۱۱) و لسینگ ^(۱۲) اساسا انحرافی از روند کلی روشنگری نیست. لسینگ، کسی که درباره سهم مهم او در روشن کردن مساله درام تاریخی بعدا به طور مفصل بحث خواهم کرد، پیوند نویسنده را با تاریخ کلا در چارچوب و حال و هوای فلسفه روشنگری تعریف می کند. او مدعی است که تاریخ بزرگ درام چیزی بیشتر از یک «مجموعه » اسامی نیست.

اما به زودی پس از لسینگ، مساله چیرگی هنری تاریخ در عصر روشنگری، (Sturm und Drang) به مثابه امری آگاه و مستشعر پدیدار می شود. اثر گوته به نام گوتز فون برلیشینگن، (Gotzvon Berlichingen) نه تنها خبر از به شکوفه نشستن درام تاریخی جدید می دهد، بلکه تاثیر مستقیم و نیرومندی نیز بر پیدایش رمان تاریخی در آثار والتر اسکات می گذارد. این رشد آگاهانه تاریخگرایی که نخستین بیان نظری اش را در آثار هردر ^(۱۳) می یابد، ریشه در موقعیت خاص آلمان دارد، یعنی در تفاوت میان عقب ماندگی اقتصادی و سیاسی آلمان و ایدئولوژی روشنگران آلمانی – کسانی که بر شانه های اسلاف انگلیسی و فرانسوی خود ایستاده بودند و انگاره های روشنگری را به سطح بالاتری ارتقا دادند. در نتیجه، نه تنها تضادهای کلی و اساسی، که تمامیت ایدئولوژی روشنگری را دربر گرفته، در آلمان شدیدتر از فرانسه است، بلکه اختلاف مشخصی نیز میان این انگاره ها و واقعیت آلمانی هست که خود را با زور به صحنه کشانده، در برابر دید قرار می دهد.

در انگلستان و فرانسه، آماده سازی اقتصادی و سیاسی و ایدئولوژیک و تکمیل انقلاب بورژوایی و ایجاد و برقراری دولت ملی فرآیند یکسان و واحدی هستند. به طوری که در نگاهی به گذشته، هرچند میهن پرستی انقلابی بورژوایی نیرومند بوده و هرچند آثار مهمی به وجود آورده (چون آثار ولتر و هزیاد)، باز می توان دید که علاقه و دلبستگی عمده، ناگزیر نقد روشنگری امر «غیرمعقول » است. درحالی که در آلمان چنین نیست. در اینجا، میهن پرستی انقلابی بر ضد تفرقه ملی و تجزیه و تلاشی بنیانهای اقتصادی و سیاسی کشوری که وسیله بیان فرهنگی و ایدئولوژیک خود را از فرانسه می گیرد، قد علم می کند. برای آنکه هر آنچه در دربارهای کوچک آلمانی در زمینه فرهنگ و به ویژه شبه فرهنگ یا فرهنگ دروغین تولید می شد، چیزی نبود جز تقلید برده واری از دربار فرانسه. بدین ترتیب دربارهای کوچک نه تنها مانعی سیاسی در راه وحدت آلمان بودند، بلکه سدی ایدئولوژیک به حساب می آمدند در برابر تکامل فرهنگی که از نیازهای زندگی طبقه متوسط آلمان نشات می گرفت. [ از این رو ] شکل آلمانی روشنگری ضرورتا درگیر جدالی تند و زننده با فرهنگ فرانسوی شد; و این نشان میهن پرستی انقلابی را، حتی آنجا که محتوی و مضمون ستیز ایدئولوژیک صرفا تضادی میان مراحل متفاوتی در تکامل روشنگری بود، برای خود محفوظ نگاهداشت (برای نمونه مبارزه لسینگ بر ضد ولتر).

نتیجه محتوم این وضع، بازگشت به تاریخ آلمان است; به مفهوم بیداری و تجدید اندیشه ای درباره عظمت گذشته که موجب امید تازه و نیرومندی برای تولد دوباره [ حس ] ملی می شود. این نیاز لازمه مبارزه ای است برای عظمت ملی که علل تاریخی افول و تجزیه آلمان کشف و به شکلی هنری تصویر شود. در نتیجه، در آلمان که در این چند قرن گذشته چیزی جز موضوع تغییر و دگرگونیهای تاریخی مطرح نبوده است، هنر خیلی زودتر و بنیادیتر از دیگر کشورهای دنیای غرب که از لحاظ اقتصادی و سیاسی پیشرفته تر از آلمان هستند، تاریخی شده است.

این انقلاب فرانسه، جنگهای انقلابی و طلوع و افول ناپلئون بود که برای نخستین بار، آن هم در مقیاس اروپایی، تاریخ را به یک تجربه توده ای بدل کرد. در دهه های بین ۱۷۸۹ و ۱۸۱۴ هریک از ملتهای اروپا، انقلابها و تحولاتی را از سر گذراندند که هرگز در قرنهای گذشته تجربه نکرده بودند. و توالی سریع این تحولات به آنها خصلت کیفا متمایزی داد و ویژگی تاریخی آنها را به مراتب برجسته تر و چشمگیرتر از چیزی ساخت که می تواند موردی در نمونه های فردی و مجزا باشد: نمونه ای که در آن توده ها دیگر نمی توانند خاطره و اثری از «رویداد طبیعی » داشته باشند. شخص تنها کافی است خاطرات هاینه را از دوره جوانی خود در بوش بزرگ، (Bush le Grand) بخواند، جایی که به عنوان نمونه او به نحو زنده و روشنی نشان می دهد که چگونه دگرگونیهای سریع دولتها بر او به عنوان یک پسربچه و نوجوان اثر می گذارد. اکنون اگر تجربیاتی نظیر آنچه گفته شد در پیوند با دانشی قرار گیرد که خیزشهای مشابهی در سراسر دنیا به وقوع بپیوندد، نخست باید این احساس را که چنین چیزی به عنوان تاریخ هست به شدت تقویت کند، و دوم اینکه این چیز فرآیند پیوسته ای است از تغییر و دگرگونی که سرانجام روی زندگی هر فرد اثر می گذارد.

این تغییر از کمیت به کیفیت در تفاوت میان این جنگها نیز دیده می شود، یعنی همه جنگهایی که تاکنون به وقوع پیوسته است. جنگهایی که دولتهای خودکامه و استبدادی در دوره پیش انقلابی توسط ارتشهای کوچک حرفه ای برپا می کردند. این جنگها به گونه ای رهبری و هدایت می شد و با این هدف که ارتش را تا حد امکان از بقیه جمعیت کشور، تهیه و تدارک مهمات، ترس از فرار از خدمت و غیره، جدا کنند. بی دلیل نبود که فردریک دوم، پادشاه پروس اعلام کرد: جنگ باید به شکلی درگیرد که مردم عادی متوجه آن نشوند. «حفظ صلح نخستین وظیفه شهروندان است » شعار جنگهای استبدادی بود.

این نگرش با یک ضربه انقلاب فرانسه دگرگون شد. جمهوری فرانسه در مبارزه دفاعی اش بر ضد ائتلاف شاهان مستبد مجبور به ایجاد ارتش خلقی شد. تفاوت کیفی میان ارتش مزدور و ارتش خلقی، دقیقا در مساله پیوند آنها با مردم نهفته است. اگر به جای سربازگیری یا اعمال فشار برای کشاندن گروه کوچکی از افراد بی طبقه به خدمت حرفه ای سربازی، ارتش خلقی به وجود آید، آن وقت است که محتوا و هدف جنگ نیز باید از طریق تبلیغات و به وسیله کار توضیحی به توده ها تفهیم و برای آنها روشن شود. و این خود نه تنها در فرانسه در جریان دفاع از انقلاب و سپس جنگهای تهاجمی اتفاق افتاد، بلکه دولتهای دیگر نیز اگر آنها به ایجاد ارتشهای خلقی مبادرت ورزیدند، مجبور به استفاده از همین وسیله شدند. (توجه کنید به نقشی که ادبیات و فلسفه آلمان در این تبلیغات پس از جنگ ینا بازی کرد.) چنین تبلیغات و آوازه گریها، به هرتقدیر، ممکن نیست خود را در چارچوب جنگی اختصاصی و فردی محصور کند; بلکه لازم است محتوای اجتماعی، پیش فرضهای تاریخی و شرایط مبارزه را برای پیوندزدن جنگ با کل زندگی و تمامی امکانات تکاملی ملت آشکار سازد. کافی است که به اهمیت دستاوردهای دفاع انقلابی در فرانسه و پیوند میان ایجاد ارتش خلقی و اصلاحات سیاسی و اجتماعی در آلمان و سایر کشورها اشاره کنیم.

امروزه حیات درونی ملتها به نحوی با ارتشهای مدرن خلقی در پیوند است که در گذشته در مورد ارتشهای استبدادی چنین نبوده است. در فرانسه موانع دارایی و مالکیت میان نجیب زادگان، صاحب منصبان و سربازان عادی برداشته شده است; بدین معنا که امکان رسیدن به بالاترین مناصب و موقعیتها در ارتش برای همه مردم فراهم است و معروف است که این مانع مستقیما در نتیجه انقلاب برداشته شد. و حتی در آن کشورهایی این موانع و سدها برداشته شد که هنوز مبارزه بر ضد انقلاب در آنها ادامه داشت. تنها با نگاهی به آثار گنایزه نئو، (Gneisenau) می توان دریافت که چگونه این اصلاحات در پیوند با وضع تاریخی جدیدی است که به وسیله انقلاب فرانسه به وجود آمده است. به علاوه، جنگ به ناگزیر جدایی پیشین ارتش از مردم را از میان برده است. زیرا حفظ و نگهداری ارتش خلقی بر پایه انضباط سربازخانه ای، (depot) دیگر به هیچ وجه امکان پذیر نیست. چون که آنها برای حفظ خود و نیاز به سربازگیری به ناگزیر باید در تماس دائم و مستقیم با مردم کشوری باشند که جنگ در آن جریان دارد. البته، این تماس بسیار اوقات عبارت است از چپاول و غارت، ولی نه همیشه. و نباید فراموش کرد که جنگهای انقلابی، و تا حدی جنگهای ناپلئون از نوع جنگهای تبلیغاتی آگاهانه بود.

سرانجام، افزایش کمی بیش از حد جنگها که از لحاظ کیفی نیز نقش جدیدی به وجود آورد، به نحو حیرت آوری موجب بازترشدن افق و عصر فرهنگی [ متفاوتی ] شد. درحالی که جنگهایی که توسط ارتشهای مزدور حکومتهای مطلقه برپا می شد، اغلب عبارت بود از عملیات بی اهمیت جنگی در اطراف دژهای نظامی و غیره، ولی اکنون تمام اروپا تبدیل به صحنه جنگ شده بود. دهقانان فرانسوی نخست در مصر می جنگیدند، سپس در ایتالیا، و بعد در روسیه. نیروهای کمکی آلمان و ایتالیا در لشکرکشی روسها شرکت کردند، نیروهای آلمانی و روسی پس از شکست ناپلئون، پاریس را اشغال کردند و غیره. بدین ترتیب، آنچه پیش از این تنها به وسیله افراد خاصی و بیشتر افراد ماجراجو تجربه می شد، یعنی آشنایی با اروپا، یا حداقل با بخشهایی از آن، در این دوره تبدیل به تجربه صدها هزار یا میلیونها نفر از مردم شده است.

از این رو می توان دید که امکانات مشخصی برای انسانها فراهم آمده است تا موجودیت خود را، به مثابه چیزی که از لحاظ تاریخی مشروط است، درک کنند و بتوانند چیزی را در تاریخ ببینند که بر زندگی روزمره شان تاثیر می گذارد و بی واسطه به آنها مربوط می شود. بنابراین دلیلی وجود ندارد که در اینجا تنها به دگرگونی و تغییراتی که در فرانسه به وقوع پیوسته است بپردازیم. این تصور کاملا بدیهی است که حیات فرهنگی و اقتصا