فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی

با فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی شامل 49 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاثیر مشروعیت در مشارکت سیاسی :

حکومت اسلامی، ش ۲۰

چکیده: ظرفیت مشارکت سیاسی بستگی به نوع مشروعیت حکومت ها دارد . در مورد نظام ولایت فقیه سه دیدگاه وجود دارد . نظریه انتصاب و انتخاب از لحاظ قابلیت و ظرفیت مشارکت سیاسی هیچ تفاوت عینی و عملی با یکدیگر ندارند; اما در نظریه الهی – مدنی، مشارکت سیاسی به معنی واقعی کلمه امکان تحقق بیشتری دارد .

مشروعیت: به هنگام کالبدشکافی واژه «مشروعیت » با دو مطلب مواجه می شویم: ۱ . ایجاد حق حکومت برای حاکمان; ۲ . پذیرش آن حق از جانب مردم . اگر حکومت حکومت گران و حکومت پذیری حکومت شوندگان را «الزام و التزام سیاسی » بنامیم، می توان گفت که پرسش از چرایی الزام و التزام سیاسی، پرسش از مشروعیت است . مساله مشروع بودن یا نبودن حکومت ها آن قدر پراهمیت است که دولت ها و حکومت های غاصب نیز همواره تلاش می کنند تا حکمرانی خود را مشروع جلوه دهند و با مشروعیتی دروغین و کاذب، کاستی مشروعیت اقتدار خود را ترمیم و جبران کنند .

می توانیم مهم ترین نظریه ها در منشا مشروعیت حکومت ها را چنین برشمریم: ۱ . قهر و غلبه; ۲ . سنت ها و وراثت; ۳ . قرارداد اجتماعی; ۴ . مشروعیت الهی; ۵ . و شاید نظریه مارکسیستی به عنوان نوع خاصی از نگرش به مشروعیت حکومت ها .

مشروعیت الهی و مشروعیت دینی: ما میان مشروعیت الهی و دینی تفاوت قائل می شویم، مشروعیت الهی اعم از مشروعیت دینی است . مشروعیت الهی یک نوع انتساب عام حکومت و حکمرانی به خداوند است; اما مشروعیت دینی یک مشروعیت الهی نهادینه شده، کانالیزه و منضبط در دایره یک دین خاص می باشد . مثلا پیامبران و ائمه معصومین علیهم السلام و علمای دینی در عصر غیبت مشروعیت دینی داشته اند و همان گونه که گفتیم، این مشروعیت دینی، الهی است . البته در برخی موارد صرف وانمود کردن نوعی خاص از مشروعیت توسط حاکمان باعث نمی شود که حقیقتا نوع مشروعیت هم متحول شود .

مشارکت سیاسی: مشارکت سیاسی در غالب مباحث جدید به عنوان یک شاخصه مهم در سه حوزه مفهومی مطرح می شود: ۱ . در جمهوریت نظام; ۲ . در مباحث مربوط به توسعه سیاسی; ۳ . در مباحث مربوط به جامعه مدنی . البته تمامی این حوزه ها به نوعی با همدیگر مرتبط هستند . از نظر ما، مشارکت سیاسی عبارت است از فعالیت های داوطلبانه و آزادانه اعضای یک جامعه در امور حکومتی و سیاسی، به صورت فردی یا جمعی . غلظت و رقیق بودن این مشارکت، بستگی به ظرفیت های ساختاری هر جامعه دارد و با بررسی نوع و سطح مشارکت می توان شدت مشارکت سیاسی را اندازه گیری نمود . قبل از این که سطوح مشارکت را تبیین کنیم، باید به یک نکته مهم توجه داشت و آن این که برای تحقق مشارکت سیاسی واقعی در هر جامعه می بایست نهادهای سیاسی مشارکت در آن جامعه به وجود آیند; بنابراین می توان گفت که ایجاد نهادهای مشارکت، بر اصل مشارکت سیاسی تقدم و اولویت دارد .

سطوح مشارکت سیاسی: سطوح مشارکت سیاسی علاوه بر معین کردن میزان شدت و ضعف مشارکت سیاسی می تواند در بررسی های آماری تا حدود قابل قبولی مباحث انتزاعی حوزه علوم اجتماعی و سیاسی را به صورت کاربردی تبدیل نماید . در یک جمع بندی اگر بخواهیم اهم موارد سطوح مشارکت سیاسی را برشمریم، به ترتیب اهمیت و از پایین ترین تا بالاترین سطوح، نج سطح را ذکر می کنیم:

۱ . رای دادن و شرکت در گزینش و انتخاب مسؤولین سیاسی و اجتماعی;

۲ آزادی بیان و شرکت در تشکل های فعال سیاسی و نقد و ارزیابی عملکرد نهادها، مسؤولین و ساختار حکومتی;

۳ . نامزد شدن جهت پست ها و کرسی های سیاسی و فعالیت آزاد انتخاباتی;

۴ . دخالت و مشارکت در تغییرات و اصلاحات درون ساختاری;

۵ . اقدام و عمل برای تغییرات بنیادین نهادها و ساختارهای نظام حکومتی .

در ارزیابی این سطوح باید گفت که از لحاظ اولویت و اهمیت و نیز میزان تاثیرگذاری، سطح پنجم تاثیرگذارترین و پراهمیت ترین سطح است; ولی از لحاظ پراکندگی، در سطح اول بیشترین میزان مشارکت سیاسی وجود دارد; بنابراین احتمال وقوع سطح پنجم که می تواند منجر به تغییر نظام شود، در مقایسه با چهار سطح دیگر کمتر می باشد . البته از آن جا که میزان تحقق سطح پنجم مشارکت سیاسی در مقایسه با سطوح دیگر بسیار اندک می باشد و معمولا مشارکت سیاسی، دخالت ها، فعالیت ها و مشارکت های درون ساختار و نظام سیاسی است، لذا واژه «مشارکت سیاسی » غالبا در یکی از چهار سطح نخست مشارکت به کار می رود .

مشروعیت و مشارکت سیاسی: از یک منظر می توان گفت که غالبا مشارکت سیاسی مؤخر از مشروعیت است . حال از آن جا که مشارکت سیاسی در دل یک نظام سیاسی که دارای مشروعیتی مشخص است رخ می دهد و هر یک از اقسام مشروعیت، میزان و سطح خاصی از مشارکت سیاسی را برمی تابد، بنابراین در نظام های سیاسی، به دلیل اختلاف مشروعیت ها، میزان و سطح مشارکت سیاسی نیز متغیر و متفاوت است . از سوی دیگر، از آن جا که نوع مشروعیت هر نظام، بیان کننده استعداد، ظرفیت و قابلیت آن حکومت برای تحقق مشارکت سیاسی است، لذا می توانیم با بررسی میزان تحقق مشارکت سیاسی در هر جامعه، به شناخت مشروعیت واقعی آن جامعه پی برده، مشروعیت های کاذب را از مشروعیت های حقیقی بازشناسیم . البته غرض اصلی ما در این نوشتار ذکر این نکته است که هر نوع مشروعیتی، یا به عبارتی هر نوع حکومتی که بر مبنای یکی از اقسام مشروعیت بنیان شده، ظرفیت و استعداد خاصی را برای مشارکت سیاسی دارد . در نظام هایی که مشروعیت آنها سنتی و اقتدارگرایانه و موروثی است، این ظرفیت و استعداد برای مشارکت سیاسی به حداقل خود می رسد; در حالی که در حکومت هایی که مشروعیت آنها بر اساس نوعی قرارداد اجتماعی است، مشارکت سیاسی تا حد بالایی تحقق پیدا می کند و در حکومت هایی که مشروعیت آنها الهی است، با تفصیلی که برای مشروعیت الهی ذکر کردیم، اگر مقصود مشروعیت الهی غیر دینی (ظل اللهی) باشد، باز هم شارکت سیاسی بسیار ضعیف است و اگر منظور از مشروعیت الهی، مشروعیت دینی باشد، باید قائل به تفصیل شد و مشخصا بنیان های تئوریک آن مشروعیت دینی را کالبدشکافی کرد; چرا که در برخی موارد امکان تحقق مشارکت سیاسی در مشروعیت دینی کاملا وجود دارد و در برخی از نظریه های حکومتی و تبیین های تئوریک از مشروعیت دینی امکان تحقق مشارکت سیاسی کمتر دیده می شود .

مشروعیت نظام ولایت فقیه و اصل نظام پس از انقلاب، قطعا خاستگاهی الهی دارد و به یک معنا مشروعیتی الهی است و از آن جا که چارچوب های نظری این مشروعیت الهی با توجه به مستندات دینی (اسلامی – شیعی) تبیین می شود، مشروعیت الهی از نوع دینی است . البته خود نظریه ولایت فقیه به طور کلی دارای تلقی های گوناگونی است که برای جست وجو کردن از مباحث جزئی تری چون مشارکت سیاسی، باید حتما به نوع تلقی از ولایت فقیه توجه داشت .

در نظریه انتخاب در ولایت فقیه، خداوند حق حکومت را مستقیما به مردم می دهد و مردم حق خود را به فقیهی که انتخاب می کنند محول می نمایند . در این نظریه اگرچه خداوند حق حکومت را مستقیما به مردم داده است، ولی از آن جا که مردم فقیه حاکم (ولی فقیه) را انتخاب می کنند و حقوق خود را به او می سپارند، نظریه «انتخاب » نامیده شده است .

در مقابل این نظریه، نظریه مشهور «انتصاب » قرار دارد که بر اساس آن، ولی فقیه، منصوب از جانب خداوند به نصب عام است . در نصب عام، خداوند از طریق امام معصوم علیه السلام شرایط اصلی حاکم و فقیه حکمران را بیان نموده است و وظیفه مردم این است که مستقیم یا غیر مستقیم (تو