فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی شامل 77 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به پدیده وحی :

اشاره

حمد و سپاس بی کران، خدا را سزاست که آدمی را در برهوت جهل و بی خبری به خود وانگذاشت و برای راهنمایی وی در فراز و نشیب زندگی هدایت گرانی پاک و معصوم گذاشت. و برترین درود و سلام الهی، شایسته رهنمایان راه یافته ای است که با خلوص و امانت، مسؤولیت ابلاغ و تبیین پیام الهی را به عهده گرفته، به لطف و تایید خداوندی نه در دریافت آن به خطا رفتند و نه هنگام ابلاغ آن، افزایش و کاهش پدید آوردند.

آدمی را یارای آن نیست که بدون بهره گیری از وحی معصوم و بی خطا، ره به سرمنزل مقصود برد و طریق هدایت برگزیند. این حقیقت، در کلام امام علی ابن موسی الرضا (ع) چنین تبیین گردیده است:

از آنجا که در آفرینش مردمان و نیروها [و استعدادها] ی آنان، آنچه که به طور کامل به مصالحشان رساند، وجود نداشت، و آفریدگار برتر از آن بود که [به چشم ظاهر] دیده شود [و ارتباط مستقیم با وی برقرار گردد]…چاره ای جز این نبود که فرستاده ای معصوم میان او و آدمیان واسطه شود و امر و نهی الهی را به ایشان رساند. ^(۱)

معنای لغوی

وحی در زبان عرب و نیز در قرآن کریم، دارای کاربردهای گوناگونی است که در نگاه آغازین با یکدیگر متفاوت می نماید، اما لغت شناسان، عنصر مشترک این معانی را «پیام سریع و نهانی » دانسته اند . ^(۲)

این پیام شکل های گوناگونی به خود می گیرد و در گفتار و نوشتار و اشاره با چشم و ابرو جلوه گر می شود، چنان که شاعر عرب می گوید:

نظرت الیها نظره فتحیرت دقائق فکری فی بدیع صفاتها

فاوحی الیها الطرف انی احبها فاثر ذاک الوحی فی وجناتها ^(۳)

کاربردهای گونان وحی در قرآن کریم

قرآن کریم بی آن که از معنای اصلی واژه وحی چشم بپوشد و مفهوم تازه ای را جانشین آن سازد، افزون بر آنچه که پیامبران دریافت می دارند، اموری همچون غریزه حیوانی و وسوسه های شیطانی را نیز وحی می نامد . در اینجا نمونه هایی از این کاربرد را از نظر می گذرانیم:

۱ . تدبیر امور جهان

«فقضیهن سبع سموت فی یومین و اوحی فی کل سماء امرها» ^(۴) آن گاه آن ها را به صورت آسمان های هفت گانه در دو روز سامان بخشید و در هر آسمانی امرش را وحی کرد . مفسران از این آیه، تفسیرهای گوناگونی به دست داده اند که بر اساس یکی از آن ها، مقصود از «اوحی فی کل سماء امرها» این است که خداوند در هر یک از آسمان های هفت گانه، آنچه مقتضای حکمتش بود آفرید ^(۵) و به تدبیر امور آن پرداخت . در برخی از روایات، آنچه در این آیه آمده، «وحی التقدیر» نام گرفته است . ^(۶)

۲ . هدایت غریزی

«و اوحی ربک الی النحل ان اتخذی من الجبال بیوتا و من الشجر و مما یعرشون » ^(۷) و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که از کوه ها و درختان و آنچه برمی افرازند [برای خود ] خانه بساز . شیخ مفید با اشاره به این که می توان هرگونه هدایت گری پنهانی را وحی نامید، کاربرد این واژه برای زنبور عسل را از آن رو می داند که راهیابی غریزی هر حیوانی، ویژه خود او است و دیگران از چند و چون آن آگاهی ندارند . ^(۸)

۳ . الهام در قلب

«و اوحینا الی ام موسی ان ارضعیه فاذا خفت علیه فالقیه فی الیم » ^(۹) و به مادر موسی الهام کردیم که او را شیر بده و چون بر او بیمناک شدی، او را [در جعبه ای] به دریا بیفکن . بیش تر مفسران دراین نکته که مادر موسی علیه السلام پیامبر نبوده است، با یکدیگر هم آوایند، ^(۱۰) اما در تفسیر وحی بر وی، راه های گوناگونی پیموده اند که یکی از آن ها الهام در خواب یا بیداری است . ^(۱۱)

۴ . اشاره

«فخرج علی قومه من المحراب فاوحی الیهم ان سبحوا بکره و عشیا» ^(۱۲) [ زکریا] از محراب به نزد مؤمنین بیرون آمد و به آنان اشاره کرد که بامدادان و شامگاهان [او را ] نیایش کنید . وحی در این آیه به معنای اشاره است; زیرا، پس از آن که فرشتگان تولد یحیی را به حضرت زکریا بشارت دادند، وی از خداوند آیه و نشانه ای درخواست نمود تا به کمک آن، حق را از باطل تشخیص دهد و بر وحیانی بودن این بشارت اطمینان یابد . در پاسخ به این درخواست، زبان او سه روز از سخن گفتن جز به یاد خدا باز ماند و ناچار با مردم به اشاره سخن می راند، ^(۱۳) چنان که در سوره آل عمران می فرماید: «نشانه تو این است که سه روز با مردم سخن نگویی مگر به اشاره، و پروردگارت را بسیار یاد کن و شامگاهان و بامدادان او را تسبیح گوی .» ^(۱۴)

۵ . وسوسه شیطانی

«و کذلک جعلنا لکل نبی عدوا شیاطین الانس و الجن یوحی بعضهم الی بعض زخرف القول غرورا» ^(۱۵) و بدین سان دشمنان برای هر پیامبر از شیاطین انس و جن پدید آوردیم، که بعضی به بعضی دیگر سخنان آراسته ظاهر فریب، پیام و الهام می دهند .

۶ . پیام الهی برای فرشتگان

اذ یوحی ربک الی الملائکه انی معکم فثبتوا الذین امنوا» ^(۱۶) چنین بود که پروردگارت به فرشتگان وحی فرستاد که من با شما هستم، مؤمنان را ثابت قدم بدارید .

۷ . سخن خدا با پیامبران

«انا اوحینا الیک کما اوحینا الی نوح و النبیین من بعده و اوحینا الی ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و الاسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان » ^(۱۷) ما به تو وحی فرستادیم، همچنان که به نوح و پیامبران بعد از او . نیز به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان نیز وحی فرستادیم .

وحی در قرآن کریم، بیش از همه در این معنا به کار رفته و مقصود اصلی این نوشتار نیز بررسی همین نوع است . در این معنای رایج، میان گونه های متفاوت سخن گفتن خدا با آدمیان، تفاوتی نهاده نشده و همه به یک نام خوانده شده اند . اما در یکی از آیات قرآن (شوری: ۵۱)، واژه وحی معنای کم دامنه تری یافته و یکی از سه شیوه ای شمرده شده است که خداوند در قالب آن با بندگان خویش سخن می گوید . سخن بیش تر درباره این آیه را به مباحث آینده وامی گذاریم .

امکان وحی ^(۱۸)

برای کسانی که خدا را با قدرت نامتناهی اش شناخته اند، پدیده ای به نام وحی، محال و ناشدنی به شمار نمی آید . ^(۱۹)

به راستی چرا کسانی نتوانند از راهی به جز حس و عقل، به معارفی دست یابند و با نشانه هایی تردیدناپذیر، بهره مندی خود از این منبع سرشار را به دیگران بنمایانند؟

«اکان للناس عجبا ان اوحینا الی رجل منهم ان انذر الناس و بشر الذین امنوا ان لهم قدم صدق عند ربهم قال الکافرون ان هذا لساحر مبین » ^(۲۰) آیا برای مردمان شگفت آور است که به مردی از ایشان وحی فرستادیم که مردم را هشدار ده و مؤمنان را بشارت ده که نزد پروردگارشان مقام و منزلتی راستین دارند و کافران گفتند این جادوگری آشکار است .

«این که مردم در انسانیت مشترک هستند، منطقا این نتیجه را نمی دهد که خدا نباید به یک انسان مرحله خاصی از علم و حکمت و ایمان را عطا کند . و وقتی خداوند این مرحله را عملا به انسانی عطا فرمود، این حادثه چندان عجیب و غیرعادی نبود که مردم شگفت زده شوند و کافران بگویند: این چیزی مانند سحر است .» ^(۲۱)

همسری با انبیا برداشتند اولیا را همچو خود پنداشتند

گفته اینک ما بشر، ایشان بشر ما و ایشان بسته خوابیم و خور

این ندانستند ایشان از عما هست فرقی در میان بی منتها

هر دو گون زنبور خوردند از محل لیک شد زان نیش و زین دیگر عسل ^(۲۲)

ناتوانی از درک چگونگی دریافت وحی نیز نمی تواند بهانه ای برای انکار آن قرار گیرد . مگر نه این است که وحی، گونه ای از هدایت الهی است و ما نمونه ای فروتر از این هدایت گری را در موجودات دیگر نیز سراغ داریم؟ آیا علم تجربی به چگونگی راهیابی غریزی حیوانات پی برده است تا تجزیه و تحلیل علمی پدیده وحی را در سر بپروراند؟ ^(۲۳)

دلیل نیازمندی به وحی

آدمی به گونه ای فطری در پی سعادت خویش است و چرخ زندگی او به گرد محور کمال خواهی می گردد . از سوی دیگر، ابزاری که برای شناخت در اختیار همگان قرار گرفته، در پی ریزی برنامه ای همه جانبه برای زندگی این جهان نیز ناکارآمد است، چه رسد به این که دورنمای زندگی آن جهانی را ترسیم نماید . از این رو، توجه به حکمت الهی ما را به منبعی دیگر از معرفت رهنمون می کند که در منابع دینی از آن با نام وحی یاد شده است . ^(۲۴)

قرآن کریم با اشاره به این دلیل عقلی، باز شدن راه وحی را موجب بسته شدن در عذر مردمان می داند و بر این نکته مهر تایید می نهد که اگر پیامبران الهی نبودند، مردم می توانستند نارسایی حس و عقل را سبب گمراهی خود بخوانند و برای بی ایمانی خویش دلیلی روشن فراهم نمایند: «رسلا مبشرین و منذرین لئلا یکون للناس علی الله حجه بعد الرسل .» ^(۲۵) بیانی دیگر از دلیل نیازمندی به وحی را در کلام شهید مطهری پی می گیریم:

اعتقاد به وحی و نبوت، از نوعی بینش درباره جهان و انسان ناشی می شود; یعنی اصل هدایت عامه در سراسر هستی . . . خداوند متعال به حکم این که واجب الوجود بالذات است و واجب الوجود بالذات، واجب من جمیع الجهات است، فیاض علی الاطلاق است و به هر نوعی از موجودات در حدی که برای آن موجود، ممکن و شایسته است، تفضل و عنایت دارد و موجودات را در مسیر کمالشان هدایت می کند . . . از این رو است که قرآن واژه وحی را همچنان که در مورد هدایت انسان به کار برده است، در مورد هدایت جمادات و نباتات و حیوانات به کار برده است . . . عالی ترین درجه وحی همان است که به سلسله پیامبران می شود . ^(۲۶)

ماهیت وحی

بیش تر اندیشمندان مسلمان، بر ناشناختنی بودن ماهیت وحی تاکید می ورزند و برای نزدیک شدن به آن، راهی جز بهره گیری از معارف دینی نمی شناسند . با وجود این، کم نبوده اند کسانی که رویکردی عقلی – فلسفی را پیشه خود ساخته و یا در جست وجوی تبیینی علمی از این پدیده برآمده اند . در این جا به چند دیدگاه در این باره اشاره می کنیم:

۱ . شگرد مصلحان برای هدایت جامعه ^(۲۷)

به باور بسیاری از خردگرایان قرن هجدهم اروپا، همه رهبران دینی و به ویژه پیامبراسلام صلی الله علیه و آله فریب کارانی بیش نبوده اند که ارتباط با منبع وحی را وسیله ای برای رسیدن به مقاصد خویش ساخته اند . هدف از به کارگیری این شگرد، گاه امری پسندیده و مقدس بوده است; زیرا این مصلحان نیک اندیش، برای نجات جامعه از گرداب مشکلات و فسادهای اخلاقی چاره ای جز این نمی دیدند که خود را پیام آور وحی آسمانی بخوانند . ^(۲۸)

۲ . تجلی شخصیت باطنی ^(۲۹)

برخی دیگر از اندیشمندان غربی، با تاکید بر صداقت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله، این نکته را خاطرنشان می سازند . که بی تردید آن حضرت بر این باور بوده است که پیام هایی را از مبدئی والا دریافت می دارد; اما صداقت او دلیل بر حقانیت پندارهایش نیست . ^(۳۰)

در واقع، آدمی افزون بر شخصیت عادی اش، دارای شخصیتی باطنی است که او را از پس حجاب های جسمانی، به اندیشه های زیبا و روحانی رهنمون می گردد و از او در بن بست ها و دشواری ها دستگیری می کند . این، همان نیرویی است که در روح پیامبران اندیشه هایی پدید می آورد که به گمان آنان وحی الهی است . بر این اساس، آنچه که پیامبران آن را راهنمایی الهی می پندارند چیزی جز تجلی حالات و خصوصیات روانی نیست . ^(۳۱)

۳ . تجربه دینی ^(۳۲)

برخلاف دو نظریه پیشین، این دیدگاه وحی را امری ماوراء طبیعی می داند و پیامبر را پل میان زمین و آسمان می شمارد . اما آنچه طرفداران این نظریه را از رویکرد سنتی مسلمانان و مسیحیان دور می سازند، تاکید بر تجربه دینی و پافشاری بر تاثیر محدودیت های تاریخی، زبانی، اجتماعی و جسمانی پیامبر بر تفسیر وی از این تجربه است . ^(۳۳)

برخی از دانشمندان مسیحی، این ویژگی را امتیازی برای وحی مسیحی به شمار آورده، می گویند:

به خلاف اسلام، در مسیحیت شخص یک نقش ویژه ای در وحی دارد و پیامبر همانند قطعه اسفنج نیست که صرفا حامل و ناقل آب است، بدون این که در آن تاثیری بگذارد . بلکه پیامبران تجربیاتی را که به الهام دریافت می کنند، بال