فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 57 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هشت فراز نورانی از زیارتی که خواندنش نشانه ایمان است :

آنچه می خوانید تفسیری است ادبی از این زیارتنامه که به قلم مجید اکبری، نگاشته شده است.

فراز اول «سلام»

دیدار دوست با سلام آغاز می شود. با امنیت و سلامت. این آموزه دین ما، اسلام است و دستور آئینمان که مسلمانی است.[۱] زائر امام حسین (ع) با سلام آغاز می کند. با سلامی حقیقی، از قعر وجود به امام و رهبری که تجسم سلامت فکر، دل و روح است.

او با این کلمه آسمانی، از همان شروع، بنا را بر راستی و صداقت می نهد چرا که می داند سلامی که از سر دو رویی، نفاق و آلودگی است اثری نمی بخشد.

او می کوشد به هنگام زیارت، خود را در ظاهر و باطن شبیه امامش کند. غمزدگی، اندوهناکی، ژولیدگی، گرسنگی و تشنگی را به نشانه همدلی با امام حسین (ع)، با خود همراه کرده است.[۲]

تحیت و درود زائر از همان آغاز، در نهایت صداقت در قالب سلامی پاک، پیشکش امام می شود و این تحیت به تعلیم صادق آل محمد (ص) است تا زائر مشتاق، با قلبی سلیم با کلمه ای که نام خدا نیز هست[۳] با روح خدا، گفتگو را آغاز کند. او می داند که امامش بر پاسخ سلام از همه سزاوارتراست.[۴]

زائر پاک امام حسین (ع) در اولین سلامش، امام خود را «ولی خدا» می خواند چرا که ولایت را رشته کار امت و رکن رکین دینش می شناسد.[۵]

زائرحسین (ع) به زبان و دل اعتراف دارد بر اسلام، تسلیم و سلامت امامی که «مولی»، «حبیب» و «خلیل» خداست. اسلام و تسلیمی که امامش را تا «سرپرستی»، «دوستی» و «هم کلامی» با خدا بالا برده و او را «برگزیده خدا» ساخته است. برگزیده ای که خود، از نسل برگزیدگان است.

اما این همه پاکی شایسته ظلم و نامردمی نیست. او سزاوار این همه اندوه و مصیبت و ستم نیست. زائر امام باید در همان فراز اول زیارت، «مظلومیت حسین (ع)» را فریاد کند و از ستمهایی که بر او رفته بهانه ای مقدس برای تداعی فرصت های از دست رفته بیافریند.

او باید بگوید که امامش را شهید و اسیر کرده اند.

به همین دلایل شیعه امام حسین (ع) زیارت را اینگونه می آغازد:

السَّلامُ عَلَی وَلِی اللَّهِ وَ حَبِیبِهِ سلام بر ولی خدا و حبیبش

السَّلامُ عَلَی خَلِیلِ اللَّهِ وَ نَجِیبِهِ سلام بر دوست خدا و نجیبش

السَّلامُ عَلَی صَفِی اللَّهِ وَ ابْنِ صَفِیهِ سلام بر بنده برگزیده خدا و فرزند برگزیده اش

السَّلامُ عَلَی الْحُسَینِ الْمَظْلُومِ الشَّهِیدِ سلام بر حسین مظلوم شهید

السَّلامُ عَلَی أَسِیرِ الْکرُبَاتِ وَ قَتِیلِ الْعَبَرَاتِ سلام بر آن دچار گرفتاریها و کشته اشکها

فراز دوم «اقرار بر نعمت های الهی و شکر نعمت از جانب امام »

زیارت، با اقرار و شهادت ادامه می یابد. اقرار بر پاکی هایی که امام را به حق، اسوه و الگوی اهل حق ساخته است. در آغاز این اعتراف، نور ولایت آنقدر پر فروغ می شود تا دوباره مورد توجه زائر امام حسین (ع) قرار گیرد. تاکید بر زیارت اربعین و اشاره به آن به عنوان یکی از علائم شیعه ریشه در توجه خاص این دعا به موضوع ولایت دارد.[۶]

مروری بر فرمایشات مفسر بزرگ شیعه حضرت آیت الله جوادی آملی در این مقال شایسته تامل است آنجا که می فرماید: « براساس فرموده رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم): عصاره رسالت نبوی (صلی الله علیه و آله و سلم) قرآن و عترت است؛ «إنی تارک فیکم الثقلین… کتاب الله و… عترتی أهل بیتی». عصاره کتاب الهی که دین خداست، ستونی دارد که نماز است و عصاره عترت نیز ستونش زیارت اربعین است که این دو ستون در روایت امام عسکری (علیه السلام) در کنار هم ذکر شده است؛ امّا مهمّ آن است که دریابیم نماز و زیارت اربعین انسان را چگونه متدین می کنند. …»[۷]

در زیارت اربعین، امام را ولادتی پاک است و سیادتی بی بدیل. ولایت، میراثی گران بهاست که از پدران پاکدامنش به او به ارث رسیده است. سبب این مرتبه، صفاتی است که امام را از دیگران ممتاز ساخته. اوصافی که هدیه حق است و سبب «شهادت»، «سعادت»، «برگزیدگی» و «کرامتش» شده است. صفاتی که ریشه در «دفاع جانانه اش از حق» و پیشروی در «حق گویی و حق مداری » دارد. و این مفاهیم نورانی است که زیارت اربعین را هدایت گر، روشن و بر جان عاشقان شیرین و گوارا، ساخته است. به همین سبب آنکه دیدار امامش، او را بی تاب کرده چنین ادامه می دهد:

إِنِّی أَشْهَدُ أَنَّهُ وَلِیک وَ ابْنُ وَلِیک وَ صَفِیک وَ ابْنُ صَفِیک

گواهی می دهم که حسین، ولی تو و فرزند ولی تو و فرزند برگزیده توست

الْفَائِزُ بِکرَامَتِک أَکرَمْتَهُ بِالشَّهَادَهِ وَ حَبَوْتَهُ بِالسَّعَادَهِ

حسینی که به کرامتت رسیده، او را به شهادت، گرامی داشتی، و به خوشبختی اختصاصش دادی

وَ اجْتَبَیتَهُ بِطِیبِ الْوِلادَهِ وَ جَعَلْتَهُ سَیدا مِنَ السَّادَهِ وَ قَائِدا مِنَ الْقَادَهِ وَ ذَائِدا مِنَ الذَّادَهِ

و به پاکی ولادت برگزیدی، و او را آقایی از آقایان، و پیشروی از پیشروان و مدافعی از مدافعان حق قرار دادی

وَ أَعْطَیتَهُ مَوَارِیثَ الْأَنْبِیاءِ وَ جَعَلْتَهُ حُجَّهً عَلَی خَلْقِک مِنَ الْأَوْصِیاءِ

و میراثهای پیامبران را به او عطا فرمودی، و او را از میان جانشینان، حجّت بر بندگانت قرار دادی

شکر نعمت از جانب امام

شکر گذاری، توأم با توجه مخصوص به خدا و عشقی تازه نسبت به ساحت مقدس او، خود یک نعمت بزرگ روحانی است که در تربیت نفوس انسان ها و دعوت آنان به اطاعت فرمان های الهی، فوق العاده مؤثّر است[۸]

نعمت های الهی که وجود نورانی امام را در بر گرفته او را به شکری شایسته سوق می دهد و این سپاسگزاری است که او را مستعد توجه خاص خدا می کند و او را تا عالی ترین مراتب کمال بالا می برد. پاسخ این همه لطف، دعوت به سوی خالق لطیف است. خیر خواهی برای خلق خداست. بستن باب همه عذرها و بهانه هاست مبارزه با جهل، نادانی و حیرت و سرگردانی است. تا جایی که در این راه، از بذل جان عزیزش نیز ابایی ندارد. و این پاسخی است درخور در مقابل همه نعمت هایی که خداوند حکیم به او بخشیده است.

چگونگی سپاسگزاری امام و پاسخ عاشقانه او در مقابل نعمت های پروردگار در ادامه عبارت های زیبای زیارت اربعین اینگونه به رشته تحریر در می آید:

فَأَعْذَرَ فِی الدُّعَاءِ وَ مَنَحَ النُّصْحَ

و در دعوتش جای عذری باقی نگذاشت و از خیرخواهی دریغ نورزید

وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیک لِیسْتَنْقِذَ عِبَادَک مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَیرَهِ الضَّلالَهِ

و جانش را در راه تو بذل کرد،تا بندگانت را از جهالت و سرگردانی گمراهی برهاند

فراز سوم «پاسخ اهل دنیا به اسوه های کرم و سخا »

این فراز، نقطه ای است که آرمان ها و اعتقادات اهل باطل در مقابل دیدگان تیز بین زائر و هر آنکس که اهلیت دانستن دارد قرار می گیرد. اهل باطلی که در مقابل حق مجسم با یکدیگر به اتحادی نامبارک رسیده اند. این فراز، محک و میزانی است برای شناخت حقیقت دنیا و اهلش تا از آنان و اندیشه ها و کردارشان دوری شود. «حب دنیا با تمام فریفتگی هایش »، « قدرت های ظاهری با تمام فریب هایش »، «هوای نفسی» که به پستی می کشاند و دنیا را با تمام ظواهرش به دروغ، در دل می نشاند، این فراز را سرشار از بیداری و هشیاری ساخته است. زنگ خطری پر بیم و تحذیری جانانه، برای آنان که بر دوستی دوستان خدا اصرار دارند و اوصاف و کرداری که «خشم خدا و ولی خدا» را برمی انگیزد را بر نمی تابند.

زائر و دوستدار راستین امام حسین(ع) با فریبکاران «همدست و همدل» نمی شود، «فریب دنیا» را نمی خورد و «آخرتش را به دنیا» نمی فروشد. او از اینکه «پیامبر(ص) و خدای او » را به خشم آورد نگران است.

او اهل «جدایی، دورویی و گناهکاری» نیست. او می داند که این امور سبب اصلی زیر پا گذاشتن «حدود، حقوق و حرمت» هاست و عاقبتی جز «آتش، دوزخ و لعنت خداوند» نخواهد داشت. به همین سبب، با عبارات تامل برانگیز زیر، دامن خود را از این ناپاکی ها دور می دارد.

وَ قَدْ تَوَازَرَ عَلَیهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْیا وَ بَاعَ حَظَّهُ بِالْأَرْذَلِ الْأَدْنَی وَ شَرَی آخِرَتَهُ بِالثَّمَنِ الْأَوْکسِ

درحالی که بر علیه او به کمک هم برخاستند،کسانی که دنیا مغرورشان کرد و بهره واقعی خود را به فرومایه تر و پست تر چیز فروختند

وَ تَغَطْرَسَ وَ تَرَدَّی فِی هَوَاهُ وَ أَسْخَطَک وَ أَسْخَطَ نَبِیک،

تکبّر کردند و خود را در دامن هوای نفس انداختند و تو را و پیامبرت را به خشم آوردند

وَ اَطاعَ مِنْ عِبادِکَ اَهْلَ الشِّقاقِ وَالنِّفاقِ وَ حَمَلَهَ الاَْوْزارِ

و تو و پیامبرت را به خشم آوردند و پیروی کردند از میان بندگانت آنانی را که اهل دو دستگی و نفاق بودند،

و کسانی را که بارهای سنگین گناه به دوش می کشیدند.

الْمُسْتَوْجِبینَ النّارَ فَجاهَدَهُمْ فیکَ صابِراً مُحْتَسِباً حَتّی سُفِکَ فی طاعَتِکَ دَمُهُ وَاسْتُبیحَ حَریمُهُ

و بدین جهت مستوجب دوزخ گشته بودند آن حضرت (که چنان دید) با شکیبائی و پاداش جوئی با آنها جهاد کرد تا خونش در راه پ