فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 70 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی تفکر در جوامع عربی؛ گفت وگو با برهان غلیون :

ایران، ۱۴، ۱۵، ۱۷ و ۱۸/۱/۸۱

چکیده: اسلام برای تشکیل دولت نیامده است و دولت اسلامی از لوازم تمدنی اسلام، در بستر تاریخ، است . اسلام گرایان حق دارند برای تحقق دولت مورد نظر خود مبارزه کنند و، به این معنا، دولتی که پس از موفقیت آنها ایجاد می شود، دولتی اسلامی است . آنچه می تواند بین اسلام گرایان و سایر احزاب و گروه های سیاسی، در مبارزه علیه استبداد و بوروکراسی حاکم بر دنیای عرب، ائتلاف ایجاد کند، پذیرش دموکراسی و پرداختن هزینه های آن است .

همان طور که بارها گفته ام، بخش عظیمی از نخبگان روشن فکر عرب، از طبقه های میانه ای هستند که از دهه هشتاد به این سو خواهان آزادی شدند و دورانی را در رؤیای دموکراسی گذراندند; ولی در برابر گسترش فزاینده جنبش های اسلامی دچار هراس و عجز شدند و از رؤیاهای پیشین شبه دموکراتیک و آزادی خواهانه خود عقب نشستند . آنچه موجب چنین موضعی شد در سه عامل اساسی خلاصه می شود:

۱ . سطحی بودن بنیادهای نظری و عملی گرایش به دموکراسی در جوامع عربی و سستی آنها;

۲ . ناکامی جنبش ها و نیروهای سیاسی – اسلامی در مطمئن کردن دیگر نیروهای سیاسی به صداقت آنها، در رویکردهای دموکراتیکشان، و پای بندی آنها، در آینده، به نظام متناوب و نظام گردش دموکراتیک قدرت;

۳ . موفقیت قدرت های حاکم در ایجاد جو بی اعتمادی بین نیروها و گرایش های معارض با یکدیگر و وادار کردن جنبش های اسلامی یا برخی از هوادارن خام آنها به مبارزه مسلحانه . پیامد عامل سوم، بازتر شدن شکاف ایدئولوژیک و روانی و، در نتیجه، فراهم آمدن مجالی برای ترک تازی دستگاه های امنیتی است . در نتیجه، فشار بر روی نیروهای جامعه سیاسی فزونی می گیرد تا نظام موجود را آشکارا تایید کنند یا دست کم نیروهای سیاسی خشونت گرا را از خود ندانند و از آنها تبری جویند . به اعتقاد من، شدت یابی خشونت، در کشورهای عربی و اسلامی، یک استراتژی رسمی است که گرایش های اسلامی مبارز در دام آن افتاده اند . نیروهای اسلامی سعی می کنند خود را، از دیگر نیروهای مخالف، متمایز نشان دهند و از دموکراسی عیب جویی کنند و، بدین ترتیب، شکاف بیشتر و عمیق تری میان نیروهای مخالف ملی ایجاد می شود، و نظام های موجود در پراکندگی و از میان بردن همه گرایش های اسلامی و سکولار مخالف پیروز می شوند .

۴ . شاید بتوانیم عامل چهارمی نیز بیفزاییم و آن، این است که ما، دموکراسی خواهان، نتوانسته ایم نیروهای اجتماعی را قانع کنیم که می توان ورای برخوردها و تصادم های ایدئولوژیک، یک ائتلاف دموکراتیک ایجاد کرد .

دولت و دین

من در کتاب نقد سیاست: دولت و دین آورده ام که اسلام برای تاسیس دولت سیاسی یا امپراتوری نیامده است . اگر هدف آن تاسیس دولت بود، دیگر دین نبود; بلکه ایدئولوژی سیاسی ای به حساب می آمد که در پی ایجاد قدرت و دولت است و محمد صلی الله علیه و آله وسلم مامور وصول مالیات می شد; نه هدایت گر . البته وقتی اسلام به جامعه بشری وارد شد و به سامان دهی امور و دفاع از خود نیازمند گردید، بالطبع، دولت در دامان اسلام پدید آمد .

جهاد، نخستین عامل پدیدآمدن این نهاد سیاسی بود که، در دوره نخستین، «خلافت » و، در دوره دوم اموی، «دولت » یا «پادشاهی » نامیده می شد . فتوحات دینی، به موازات این تحول، به رفتارهایی نظامی و استراتژیک بدل می شود که هدف آن حمایت از دولت و مصالح اجتماعی آن است . بر این اساس، هنگامی که از دولت اسلامی سخن می گوییم، باید میان اسلام، از آن حیث که دین است، و اسلام، از آن حیث که مجموعه ای از سنت های تاریخی و آفریده جوامع اسلامی یا پدیدآمده در اثر جبر محیط جغرافیایی یا اقتصادی یا سیاسی است، تمایز نهاد و آن دو را با هم درنیامیخت .

با این همه، هیچ مانعی برای مسلمانان وجود ندارد که درباره بهترین صورت ها و شیوه های سیاسی تحقق آموزه های اسلامی یا بهترین فرمولی که این آموزه ها را جواب می دهد و از آنها حکایت می کند، با یکدیگر، مناقشه و بحث کنند . این به معنای آن است که اسلام گرایان حق دارند، برای تحقق مفهوم مورد نظر خود از دولت، مبارزه کنند و به این معنا، دولتی که پس از موفقیت آنها ایجاد می شود، دولتی اسلامی است . دولت مجموعه ای از نهادها و آیین نامه های اجرایی است که نمی تواند اسلامی یا مسیحی یا سکولار باشد; چرا که نهادها نه ایمان می آورند و نه کفر می ورزند . فعل ایمان و کفر به انسان عاقل تعلق می گیرد; یعنی به کسانی که کارگزار دولت هستند . بنابراین، تعبیر «دولت اسلامی » یا «دولت مارکسیستی » دقیق نیست و بهتر است از قدرتی اسلامی و قدرتی مارکسیستی یا نظام سیاسی اسلامی یا مارکسیستی سخن بگوییم; یعنی نظامی که از قوانین و ارزش های مورد تاکید اسلام گراها یا مارکسیست ها الهام و وام می گیرد . خلط میان دولت، به مثابه مجموعه ای از نهادها، و دولت، به مثابه عقیده، در قرن حاضر، همواره موجب پیدایش چیزی شده که «دولت ایدئولوژیک » نامیده می شود . همین وضع، در نظام هایی که دولت ایدئولوژیک سکولار [دولت مبتنی بر ایدئولوژی سکولاریسم] را شعار خود کرده اند، وجود دارد . در این جا هم نتیجه، حاکم کردن گونه ای بحران درونی و فکری است . اما دولت ملی، در آغاز، مفهومی اجرایی و کاربردی بود و هدف آن تمایز و بازشناسی دولت امپراتوری کهن (دولتی که شهروندان هیچ حقی در رهبری آن نداشتند) از دولت مدرن بود که به مردم حقی اساسی در انتخاب حاکم می دهد و فرایند جابه جایی و گردش قدرت در آن، با تکیه بر آنچه «مشروعیت مردمی » می نامیم، انجام می پذیرد . این واژه، از نیمه این قرن، در کشورهای عربی، همسان و برابر اصطلاح «وحدت » یا تعبیری برای طرح ایجاد دولت عربی متحدی که همه ملت های پراکنده عرب را یک جا جمع می کند به کار رفت و، به این معنا، نقیض مفهوم «دولت ملی » گردید . ما این کاربرد را نیز وارد چالشی ایدئولوژیک کردیم; چالشی که در آن، هوادار دولت ملی، خود را دشمن عروبت می یافت و عربیت گرا خود را مخالف دولت ملی می دید و دولت حاکم نیز به طور کلی از این جهت که دولتی ملی بود با آن سر سازگاری نداشت .

به استثنای چیرگی حزب اسلامی بر قدرت، نمی توان گفت که میان اسلام گرایان اتفاق روشن و فراگیری بر سر مفهوم و مضمون دولت اسلامی و مقتضیات و شرایط تحقق آن وجود دارد . برخی از آنان اعتقاد دارند که این امر نیازمند مسلمان کردن اقلیت های دینی و غیر مسلمان کشورهای اسلامی، ولو با زور است . برخی دیگر نیز باور دارند که دولت اسلامی با اسلامی کردن پاره ای قوانین یا مواد قانونی ای که در دولت های موجود هست و با قوانین شریعت سازگار نیست، امکان می پذیرد . مفهوم نخست، به معنای ضرورت اتخاذ استراتژی هایی از نوع تکفیر و آواره کردن و آمادگی برای فتح جوامع با نیروهای مسلح است; در حالی که تحقق مفهوم دوم به هیچ چیز نیاز ندارد; جز ایجاد گروهی نیرومند در مجلس که بتوانند قوانین را تعدیل و اصلاح کنند .

جان کلام این که در گستره سیاسی و فکری، دموکراسی هر گونه کوششی را می پذیرد و منع نمی کند; ولی نخستین شرطی که گرایش های سیاسی اسلامی بدان نیازمندند تا احترام همه آرای عمومی را در کشورهای اسلامی و غیر اسلامی به خود برانگیزند، این است که درک خود را از آنچه نظام اسلامی می خواهد، یکی کنند و اهداف و شعارها و ابزارهای مبارزه خود را در راه تحقق نظام مورد نظر خود، به کار گیرند .

در عین حال باید دانست که از هیچ فقیه یا مذهب اسلامی نقل نشده که برپایی و تحقق دولت را یکی از ارکان ایمان یا اسلام قرار داده باشد . وقتی که مسلمانی در یکی از دولت های بیگانه زندگی می کند، ایمانش ناقص نیست; چه رسد به این که در کشورهای اسلامی و در میان مسلمانان اقامت کند . مبارزه برای دست یابی به نظام حکومت یا قدرتی که الهام گیر از آموزه های اسلامی باشد و برنامه های احزاب اسلامی را اجرا کند، می تواند مجوزها و توجیه های خود را در گستره سیاسی به سادگی بیابد; یعنی به این اعتبار که عملی اصلاحی است و به ندای اصلاح و آبادانی زمین پاسخ می دهد، یکسره ناروا نیست و دیگر برای مشروعیت یابی نیازی نیست که خود را رکنی از ارکان ایمان بگرداند .

جهانی شدن واقعی و جهانی شدن ایدئولوژیک

باید میان واقعیت عملی جهانی شدن و اندیشه سیاسی جهانی شدن به مثابه ایدئولوژی سیاسی یا اندیشه ای ژئوپلتیک که مبنای کار کشورهای بزرگ صنعتی و پیشاپیش آنها آمریکا قرار می گیرد، تمایز نهاد . واقعیت جهانی شدن به معنای آن است که پیشرفت علمی و صنعتی (تکنولوژی) به ویژه در گستره ارتباطات، مجال را برای پیدایش نیروها و نهادها و شبکه هایی که ماهیت و ابعادی جهانی دارند هر دم بیشتر و بیشتر بازمی کند و در نتیجه مشکلات بسیاری در گستره جهانی پدید می آید که حل آنها ممکن نیست مگر با سیاست های جهانی و فراگیر . اما اندیشه سیاسی و ایدئولوژیک جهانی شدن، چیزی کاملا متفاوت است . جهانی شدن برخاسته از پیشرفت انقلاب تکنولوژیک است و این لزوما به معنای ظهور فرصت های بهتر برای پیشرفت در همه مناطق و جوامع نیست; بلکه عکس این درست است . همچنان که در جای دیگر گفته ام، نتایج این انقلاب تکنولوژیک، شبیه نتایج انقلاب صنعتی است که به گروهی از دولت ها، یعنی دولت های اروپایی، مجال بیشتری برای پیشرفت بخشید و آنها را از دیگر کشورهای جهان جلو انداخت و اجازه داد تا چیرگی خود را بر آن کشورها بگسترانند و از راه استعمار و استبداد، بخش عظیمی از منابع و معادن کشورهای مستعمره را به غارت برند و بیشتر پیشرفت کنند .

به عقیده من باید از دو خطر شبیه به هم پرهیز کرد: نخست، خطر دیدگاه کودکانه و ساده لوحانه ای که جهانی شدن را دستاوردی انسانی، فراگیر و فرصتی دست داده برای بهبود وضعیت اعراب یا کشورهای رو به توسعه می داند . دوم، خطر دیدگاهی که جهانی شدن را یکسره رد می کند و نمی تواند میان واقعیت جهانی شدن و جنبه فکری – ایدئولوژیک آن تمایز نهد .

جهانی شدن حقیقی، موجب افزایش قطب های جهانی و تشدید شکافی می شود که شمال ثروتمند را از جنوب فقیر جدا می کند و به همان اندازه که تسلط دولت های قوی را بیشتر و دامنه عمل و اقتدار دولت های ضعیف را تنگ تر می کند، امکان سنجش یک امر را با دو معیار در سطح روابط بین المللی افزایش می دهد . موضع انتقادی در برابر جهانی شدن برای ما آشکار می کند که این پدیده تاریخی کنونی، به خیر و صلاح بشریت نیست و بیش از هر چیز، مجموعه بشری، به ویژه دولت ها و جوامع فقیر و ضعیف، قربانی اصلی آن خواهند بود . البته واکنش در برابر این تحدی و پاسخ به آن، نه با