بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آلاچیق های مجازی :

مقدمه

وبلاگ ها آلاچیق هایی از جنس شیشه و نورند که نویسندگانی را از هر نژاد و آیینی، زیر سایبان خود گرد آورده اند. این رسانه کاملا مردمی و رایگان، آینه تمام نمای صاحب خویش و پژواک درونی اوست.

وبلاگ نویس می تواند، خود را آن گونه که دوست دارد، معرفی کند؛ به عبارتی، وبلاگ ها صفحه هایی ممزوج از رؤیاها و واقعیات و حقیقت وجودی وبلاگ نویسان هستند.

ما از رؤیاهایمان جدا نیستیم. حق با شکسپیر است که می گفت: «ما از جنس رؤیاهایمان هستیم».

ما در میانه همین کشمکش ها زاده می شویم؛ رشد می کنیم؛ به بلوغ می رسیم؛ بزرگ می شویم، و روزی به نتیجه خواهیم رسید. تصویری که وبلاگ از نویسنده خود می دهد، بی نقص است، زیرا ما یا همانیم که هستیم یا آنچه می خواهیم باشیم. مکتوب کردن خود، این فرصت را به ما می دهد که به بررسی خود و حالات درونی خود بپردازیم. منتظر نظر این و آن ماندن، ناشیانه ترین جست وجوهای نافرجام است. در جستن و یافتن حلاوتی است که در شنیدن نیست. باید خود را یافت؛ در هر آینه ای که پیش رو دیدیم، باید نگاهی به خود بیندازیم. وبلاگ ها، آینه های شفافی هستند که می توانند درون ما را بر روی صفحه های شیشه ای بیاورند و ما را به خودمان بنمایانند. آنچه در پی می آید، تجربه های اندک و بی مقداری است که پس از یکسال گشت و گذار در وبلاگستان فارسی، بهره این قلم شده است.

گستره وبلاگ ها

از جذابیت های وبلاگ شهر این است که نویسندگان و مخاطبان ناشناخته، از هر کشور، شهر یا دیاری، حتی خانه ای، می توانند به نوع جدیدی از ارتباط، تعامل و گردهمایی، در فضایی غیر رسمی جان ببخشند. بی شک گسترش شتابنده این رسانه، طی دو سال اخیر، به اوج خود رسیده، و بی وقفه به سوی خلق جهانی دیگر پیش می رود. آیا وبلاگستان، آن مقدار بها و بقا دارد که بر اراده حافظ در بیت زیر صحه گذارد؟

وقتی تیم برنزلی، نخستین وبلاگ را در http://info.cern.ch ساخت، شاید هیچ کس تصور نمی کرد که روزی این آرزوی خام(در سال ۱۹۹۶میلادی) به تکثیر بی سابقه وبلاگ های تک یاخته ای در جهان اینترنت منجر شود و محیطی به بزرگی وبلاگستان را پدید آورد که در نهایت به ایجاد محیط و فضایی متفاوت و قدرتمند انجامد.[۱] سال ۱۹۹۹ م، با شروع سرویس دهی های رایگان و ارزان قیمت سرورهای مادر، برای ساخت وبلاگ و دعوت از نویسندگان بزرگ، وبلاگ خود را برای حضوری فعال، پویا و انقلابی در کاغذهای شیشه ای آماده کرد و تا کنون نیز سیر صعودی و شگفت آور خود را تا ارتفاعات بلند چند ده میلیونی ادامه می دهد. در سال ۲۰۰۰ م، بیش از ۱۰۰۰ وبلاگ و در اواسط سال ۲۰۰۲ بیش از نیم میلیون، و سال ۲۰۰۵ بیش از ۱۷/۵ میلیون وبلاگ، فقط در خاورمیانه ساخته شد. اکنون در هر ۴۰ ثانیه، یک وبلاگ ساخته می شود. یعنی در هر ماه ۶۰ هزار وبلاگ به آمار جمعیتی وبلاگستان افزوده می شود.[۲]

این آمار، عجیب و شگفت انگیز است، زیرا کمتر پدیده مدرنی را می توان یافت که با این سرعت و حجم گسترش یابد و هیچ گونه مرزی را نشناسد. آری بسیاری وبلاگ هایی که ثبت می شوند، عمری به درازی چند روز و حتی گاه به اندازه چند ثانیه دارند و میان زمان ثبت و مرگ آنها، فاصله چندانی نیست؛ اما اگر از هر ۱۰۰۰ وبلاگ، تنها یکی از آنها به اندازه یک سال عمر کند، باز می توان گفت که با جهان شلوغ و پر سر و صدایی رو به رو هستیم.[۳]

وبلاگ ها مانند بریده هایی از روزنامه ها، مدخل هایی از دائرهالمعارف ها، خبرهای روزمره سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، طنزهای شیرین و تلخ، و. ..هستند که بی محدودیت در بیان و گفتار، هر لحظه بر تعداد صفحات بی شمار آنها افزوده می شود. دید و بازدیدها (blogrolling)در محیط وبلاگستان، یا قرار دادن لینک های تخصصی و… پدید آمدن یک جامعه ارتباطی وسیع، متنوع و متراکم را در پی داشته است که زمان ثبت اطلاعات جدید در آن، از صدم ثانیه تجاوز نمی کند.[۴]

بزرگ ترین کارکرد عینی وبلاگ ها، تبادل سریع اطلاعات خبری یا تحلیلی، میان شهروندان دهکده جهانی است.

بدین ترتیب، جهانی دیگر ساخته شده است که در آن، همه در حضور یک دیگر می گویند، می نویسند، می خوانند، می شنوند، می خندند، می گریند و اندیشه های خود را بی هیچ نشانی، برای هم پست می کنند.

از طرفی، وبلاگ ها کتاب ها، مقالات، روزنامه ها، مجلات یا شبنامه های ثبت نشده ای هستند که می توانند جریانی را به راه بیندازند یا موجی را از خروش بیفکنند. در مدت کوتاه پنج ساله ای که وبلاگستان، دروازه های خود را به روی ایرانیان گشوده است، اذهان بسیاری ساخته و پرداخته شده اند؛ چنان که دل های فراوانی نیز قالبی دیگر پذیرفته اند.

ناگفته نماند که هر وبلاگی، جدا از آنکه شخصی، گروهی، تخصصی یا موضوعی باشد، آثاری می آفریند که منفی یا مثبت بودن آنها، بیشتر منشأ فاعلی دارد تا فعلی؛ یعنی قابلیت ها و گرایش های درونی کاربر، در سمت و سوی این آثار، بسیار مؤثر است. بدین رو، دور از آبادی نیست اگر بگوییم، وبلاگ و اینترنت، همچون باران است که در شوره زار خس می رویاند و در باغ گل.

توصیه های نخستین

وبلاگ، پاره هایی از دانش ها و دانسته های نویسنده است که شخصیت او را به مخاطب می شناساند و چیزی جدا از نویسنده خود نیز نخواهد بود. ارتباطات وبلاگی هم، می تواند یک سویه یا چند سویه باشد.

ارتباطات تک سویه، تقریباً چیزی شبیه یک سخنرانی است که در آن، وبلاگ نویس مطالب خود را بیان می کند و منتظر عکس العمل خواننده نمی نشیند. او فقط اطلاعات، دل گویه ها و دل نوشته های خود را مکتوب می کند. این نوع وبلاگ ها، اگر چه می توانند تخصصی باشند، اما فقط گوینده اند و بس. چنین صفحاتی که بیشتر شبیه دفترچه های یادداشت یا خاطرات شخصی اند، با همه سادگی و روانی، می توانند به مدد نکته سنجی های نغز و پر محتوای خود، در جذب مخاطب توفیقات بسیار یابند. نمونه های فراوانی از این گونه وبلاگ ها را می توان در میان وبلاگستان سراغ کرد و درباره هر یک به تفصیل سخن گفت.

در وبلاگ های شخصی، توجه به چند نکته حائز اهمیت است:

در درجه نخست، سعی کنید مطالب دست اولی برای ارائه داشته باشید؛ هیچ وقت مطالب را از جایی کپی نکنید؛ سعی کنید نوشته ها ابتکار و نوع آوری خودتان باشد؛ به دنبال حرف های تازه باشید که خریدار داشته باشد؛ اگر مطلب جدیدی ندارید، حداقل خوب اطلاع رسانی کنید؛ با زبان ساده و همه فهم بنویسید؛ اگر موضوع جدیدی برای ارائه ندارید، مطالب را با یک نگاه جدید بنویسید تا خواننده به خواندن ترغیب شود، حجم وبلاگتان را طوری تنظیم کنید که حداکثر حجم آن بیش از ۱۰۰ کیلو بایت نباشد و از تمام حجم صفحه، مناسب و بهینه استفاده کنید. البته با بوک مارک کردن مطالب، می توانید محدودیت وبلاگ را به شکلی اصولی و منطقی حل کنید.[۵]

وبلاگ های گروهی

گاه وبلاگ ها، از قائم به فرد بودن، بیرون آمده، نویسندگان متعددی را سرویس