فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی

با فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی شامل 68 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی :

معنا و مفهوم تزکیه نفس

در جلسه گذشته، به اختصار اهمیت تزکیه نفس و مفهوم آن بیان شد. گفتیم که تزکیه متضمن دو معناست: یکی، موجودی که زمینه برای رشد و نموّ آن فراهم است، و دیگری، از بین بردن آنچه مانع رشد یک موجود می شود، هر چند از درون خود و از اجزای آن باشد؛ مانند درختی که حرس می کنند تا زمینه رشد و باردهی آن بیش تر شود. این مفهوم در قرآن کریم بسیار مورد توجه واقع شده و یکی از وظایف پیامبران، بخصوص پیامبر اسلام، تزکیه نفوس بیان شده است: «یُزَکیّهم و یُعَلِمُهُم الکِتابَ وَ الحِکمَه.» (جمعه: ۲) تزکیه انسان، به خدای متعال نسبت داده می شود؛ چرا که او سلسله جنبان اسباب و مسببات عالم و اصل هستی است و هر کس هر چه دارد، به یُمن فضل و رحمت اوست. همچنین تزکیه به پیامبراکرم صلی الله علیه و آله نسبت داده می شود؛ زیرا پیامبران وسایل تزکیه برای عموم مردم را فراهم کرده اند. علاوه بر مقام ولایت معنوی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و ائمه اطهار علیهم السلام دارند گو این که این ولایت، معنای دقیقی است که همه کس توان فهم آن را ندارد وسایل ظاهری رشد و نموّ انسان ها نیز به وسیله پیامبر اکرم و اهل بیت فراهم شده است. به همین دلیل تزکیه نفوس به پیامبراکرم نسبت داده شده است.

البته این بدین معنا نیست که خود انسان نقشی در تزکیه ندارد، بلکه به یک معنا، نقش اصلی را خود انسان ایفا می کند. اوست که باید تصمیم بگیرد و راه صحیح را با اختیار خودش انتخاب نماید؛ خود را از آلودگی ها حفظ، و وسایل تکامل معنوی اش را فراهم کند. از این روست که خداوند در سوره «الشمس» یازده مرتبه قسم یاد می کند و سرانجام می فرماید: «قد افلح من زکیّها» (الشمس: ۹)؛ فلاح و رستگاری برای کسی است که خودش را تزکیه کند. بنابراین، انسان باید خودش به تزکیه خودش بپردازد و به یک معنا خودپرور باشد، همان گونه که گاهی خودآموز است.

ماهیت وجودی نفس

سؤالی که مطرح می شود این است: چه نفسی باید تزکیه شود؟ در قرآن کریم درباره «نفس» آیات متعددی آمده است. بزرگان اخلاق، سیر و سلوک و عرفان هم در این باره سخن های بسیار گفته اند. آن قدر مطالب متنوع در این باره گفته شده که بسیاری از اشخاص، به مفهوم روشنی از نفس دست نمی یابند. آیا این نفس، موجود خطرناکی است؟ (ان النفس لاماره بالسوء) یا نفس مطمئنه است؟! (یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه.)

در درون ما چند حقیقت وجود دارد: نفس اماره، نفس لوّامه، نفس مطمئنه، و حقیقت دیگری به نام عقل. آن گونه که از بیانات علمای اخلاق بر می آید، انسان دایم در معرکه نبرد نفس و عقل است؛ یعنی از یک سو، نفس اقتضائاتی دارد و از سوی دیگر، عقل دستوراتی؛ این دو با هم نمی سازند. گاهی نفس با تبعیت از شیطان بر عقل غالب می شود و گاهی هم عقل با اطاعت از خدا بر نفس غالب می شود و شیطان را مغلوب می کند. آیا واقعا در درون ما دو موجود به نام های «عقل» و «نفس» وجود دارد؟! اصلاً ما چند نفس داریم؟ منظور از نفس امارّه، نفس لوّامه، و نفس مطمئنه چیست؟ این سؤالات برای بسیاری از افراد مطرح است.

حقیقت این است که واژه «نفس»، که در قرآن کریم به صورت های گوناگون به کار رفته، بی شک، همان هویت انسان است. انسان یک هویت بیش تر ندارد؛ اما به لحاظ نیازهای مختلفی که دارد، واژه نفس به صورت مشترک لفظی در آمده است. در اصطلاح علمای اخلاق، نفس در مقابل عقل به کار می رود؛ هرچند این اصطلاح مترادف با همه معانی نفس که در قرآن به کار رفته نیست.

برخی گفته اند انسان دو نفس (= خود) دارد: نفس طبیعی و نفس الهی. انسان یک خودِ طبیعی، مادی و حیوانی دارد که گرایش به گناه، گرایش به مادیات، خودخواهی، خودپرستی، خودپسندی و دیگر گرایش های پست، از صفات آن است. همچنین یک خودِ الهی دارد که از آن به لطیفه قدسیه الهیه تعبیر می شود؛ همان روح الهی که خدا در ما دمیده است و گرایش های فکری، گرایش های متعالی و میل به تقرب به خدا به آن نسبت داده می شود. در کلمات بزرگان، تعبیرات «خود طبیعی» و «خود الهی» بسیار به چشم می خورند.

در این جا این سؤال مطرح می شود که آیا واقعا در باطن ما، دو موجود، یکی به نام خود طبیعی و یکی هم به نام خود الهی وجود دارد؟ اگر این گونه است، ما کدامشان هستیم؛ خود طبیعی، یا خود الهی؟ این ها نقطه های ابهامی است که در این گونه بحث ها پیش می آید. از این رو، باید توضیح داده شوند.

استعمال نفس در این گونه موارد ضرورتا به این معنا نیست که ما چند موجود هستیم، چند نمونه «خود» و «من» داریم، بلکه به این معناست که گاهی «من حیوانی» غالب می شود و گاهی هم «من الهی». این گونه نیست که واقعا در درون ما چند موجود که دایم در حال جنگ با یکدیگرند، وجود داشته باشند؛ چرا که ما یک موجود هستیم و یک روح داریم. هر یک از ما، یک «من» هستیم نه بیش تر. ولی این موجود واحد، تمایلات، گرایش ها و خواست های گوناگونی دارد. این نیازها گاهی در مقام تحقق و در مقام ارضا، با هم تزاحم پیدا می کنند. حتی در جاهایی که صحبت از خود طبیعی و خود الهی و یا صحبت از جنگ نفس و عقل نیست، همین خواست های انسان با یکدیگر تزاحم پیدا می کنند. برای مثال، فرد گرسنه ای که پول ندارد، اما دلش می خواهد شخصیت و احترامش محفوظ باشد؛ اگر بخواهد شکمش را سیر کند، باید از آبروی خود بگذرد و اظهار حاجت نماید. این جاست که این دو گرایش باهم تزاحم پیدا می کنند. در این گونه موارد، برخی افراد بین دو راهی قرار می گیرند که آیا نیاز خود را به دیگران بگویند یا نه؟ و یا مادری که برایش شرایطی پیش آمده که یا باید خودش را سیر کند و یا بچه اش را، دچار کشمکشی درونی می شود که آیا گرسنگی خود را برطرف کند یا فرزندش را. غالبا مادرهای اصیل و مهربان فرزند خود را مقدم می دارند.

بنابراین، صرف نظر از عقل و نفس و صرف نظر از خودِ طبیعی و خودِ الهی، یک کشمکش بین خواست های گوناگون انسان وجود دارد. این که ما در جایی احساس می کنیم که در درونمان تضاد و کشمکشی هست و دو خواسته ما با هم جمع نمی شود، به این معنا نیست که ما دو «من» داریم: یک «من» می گوید: این گونه باش! یک «من» هم می گوید: آن گونه باش. نه، «من» یک موجود بیش تر نیست، اما تمایلات متضاد دارد. البته این تمایلات به خودی خود با هم تضاد ندارند، بلکه به هنگام عمل، در یک مورد یا مواردی تضاد پیدا می کنند. پس این جنگ هایی که گفته می شود بین نفس و عقل یا بین خودِ طبیعی و خودِ الهی هست، در واقع، معنایش این نیست که دو موجود در باطن انسان وجود دارد و این ها دایما در حال نزاع و کشمکش هستند، بلکه یک موجود است با خواست های مختلف. این خواست ها گاهی در مقام عمل با هم جمع نمی شوند؛ آن وقت است که انسان در درون خودش احساس تضاد می کند که انجام کدام یک از کارها را بر دیگری مقدم بدارد.

این که در قرآن کریم گاهی از نفس به عنوان موجودی نکوهیده نام برده می شود «اِنَّ النَّفسَ لاَمارّهٌ بالسّوءِ» (یوسف: ۵۳)؛ نفس بسیار به بدی فرمان می دهد معنایش این نیست که در درون انسان یک موجود مستقلی به نام «نفس امّاره» وجود دارد و یک موجود دیگری هم هست به نام «نفس لوّامه»؛ بلکه معنایش این است که در درون ما یک خواست هایی است که اگر مهار و یا تعدیل نشوند طغیان می کنند و سر به فساد می کشند؛ و چه بسا انسان را وادار می کنند که از راه گناه آن خواسته را تأمین کند. برای مثال، تمایل به غذا خوردن بد نیست. انسان اگر غذا نخورد، می میرد. اما اگر بنا باشد این میل مهار نشود؛ یعنی انسان در هر شرایطی هر چیز دلش خواست بخورد، دیگر حساب نکند که این چیز متعلق به کیست، از چه راهی به دست آمده، ضرر دارد یا نفع و… این جا نفس می شود امّاره به سوء. و اگر این میل مهار نشود، از حد خودش تجاوز می کند و بی بند و بار می شود؛ چون مرز ناشناس است. نفس به این معنا امّاره به سوء است؛ یعنی این میل طبیعی از مرز خودش تجاوز کرده، و با خواست های الهی و معنوی انسان تضاد پیدا می کند. آن میل و غریزه غذا خوردن فقط می خواهد سیر شود، اما دیگر نمی گوید غذا از چه راهی باید به دست آید؛ از راه حلال باشد یا از راه حرام. وقتی انسان ملاحظه حرام و حلال را نکرد، آن وقت نفسی که می گوید بخور، اگر بدون قید و شرط باشد، می شود امّاره به سوء.

آن نفسی که انسان را وادار می کند به این که غریزه جنسی اش را از راه حلال ارضا کند ارضایی که ممکن است ثواب هم داشته باشد، عبادت نیز محسوب شود و حتی گاهی واجب هم باشد از این جهت که انسان را وادار می کند به ارضای غریزه جنسی اش، امّاره به سوء نیست. زمانی امّاره به سوء می شود که رعایت حد و مرز و مصالح را نکند؛ یعنی از حدّ مشروع و جایز و مباح تجاوز کند. پس این نفس از این روی امّاره به سوء است که خواست های آن مرزها را نادیده می گیرند؛ مرزهایی که عقل گاهی به تنهایی، و گاهی هم به کمک شرع آن را تعیین می کند.

یکی از تمایلات همین نفس این است که می خواهد به کمال برسد. این خواسته از همان دوران کودکی در انسان وجود دارد؛ یعنی انسان در صدد است که برای خودش کمال کسب کند، شخصیت داشته باشد، جهل های خودش را برطرف کند، همه چیز را بفهمد و توانایی داشته باشد. این ها کمال است. انسان ذاتا کمال طلب است. کمال از هر راهی پیدا نمی شود، بلکه مسیر مشخصی دارد. اگر انسان از مسیرش تجاوز کرد؛ یعنی ابتدا دلش می خواست رشد و کمال پیدا کند، شخصیت و احترام داشته باشد، اما از راه غلط این مسیر را پیمود؛ یعنی گناه کرد و بعدا متوجه شد که ضرر کرده است، پشیمان می شود. انسان وقتی پشیمان شد، خودش را ملامت می کند. می گوید: چرا چنین کاری را کردم. این می شود نفس لوّامه. کسی که در اثر قصور و غفلت آلوده شده، وقتی توجه پیدا می کند به این که به ضرر خودش کار کرده است، اگر به خود بیاید و خودش را ملامت کند و درصدد توبه برآید، می شود نفس لوّامه. در این جا آن خواهش های تکامل جو همراه با تعقل خودآگاهانه و محاسبه و رسیدگی، این حالت را در انسان به وجود می آورد که پشیمان شود. نتیجه آن، ملامت کردن خود است. به این حالت «نفس لوّامه» اطلاق می شود. پس نفس لوّامه هم یک موجود جداگانه ای نیست.

اگر انسان مسیر صحیح را به درستی بپیماید و خطرها را از خودش دور کند، آخرین نقطه مطلوبی که می خواهد به آن برسد قرب خدای متعال است. اگر این حالت برای انسان به صورت ملکه دربیاید و به قول عرفا و یا به قول اصحاب سیر و سلوک، مقام بشود و حالت ثابت پیدا کند، آن گاه انسان دیگر اضطراب ندارد و با قلبی مطمئن آماده سفر آخرت می ش