بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استراتژی و دستاوردهای حمایت از فلسطین :

مقدمه

انسجام اسلامی و وفاق بین امت اسلامی از اهداف عالیه اسلامی و بزرگان دینی بوده است. توحید عامل اتحاد انسان هاست و بدین سبب اگر همه انسان ها خدای مشترکی داشته باشند، مرز میان انسان ها از میان می رود. خود اسلام هم از این مسئله خاطره روشنی دارد که تا چه اندازه تعدد خدایان قبایل، به جنگ و دو دستگی میان هر یک از قبایل انجامید. با ظهور اسلام و ندای همبستگی و گردآمدن اعراب حول محور عقیده توحیدی و تشکیل تئوکراسی دینی، ساختار چندگانه و گسست آفرین حیات اجتماعی اعراب تبدیل به وحدت و همسازگرایانه اعراب مسلمان شد. متأسفانه باگذشت زمان و تسلط جاهلان بر افکار توده مردم در بسیاری از دوره های تاریخی، رواج قشری گری، دخالت حداکثری سیاست در بسیاری از عرصه های زندگی مردم و فعالیت دشمنان جهان اسلام، آتش منازعات دوچندان شد. اهمیت این مسئله در زمان کنونی به مراتب بیشتر از گذشته قابل درک است. تا آنجا که مرحوم کاشف الغطاء اساس اسلام را بر دو سخن استوار می داند: کلمه توحید و توحید کلمه. اهمیت مسئله وحدت و دفاع از حقوق مردم فلسطین، آیت الله زنجانی را بر آن داشت زمانی که بنا به دعوت مفتی فلسطین حاج امین الحسینی سفری به فلسطین داشت؛ سخنرانی معروفی در آن سرزمین کرد که به «خطبه ناریه» معروف شد. او علی رغم مخالفت مفتی فلسطین، وارد تل آویو شد و در جمع آنان سخنرانی کرد. جهان اسلام در عصر حاضر با هجوم هجمه های دشمنان بسیاری چه در داخل و چه در خارج جهان اسلام مواجه است.

از زمانی که سرزمین فلسطین به اشغال صهیونیست درآمد این موضوع، به عنوان مسئله نخست دنیای اسلام مبدل گشت. اندیشه و نقشه اشغال سرزمین فلسطین در سال میلادی آشکار شد و اجرای آن به ویژه در زمان قیمومیت انگلیس بر کشور فلسطین سرعت بیشتری گرفت و در سال میلادی به اوج خود رسید تا اینکه کشوری نامشروع به نام اسرائیل در این سرزمین مبارک پا گرفت.

نظام اشغالگر قدس با حمایت ها و پشت گرمی های آشکار و پنهان استکبار جهانی، همه تلاش خود را به کار بسته است تا موضوع اشغال و تصرف این سرزمین، به محاق فراموشی سپرده شود. ازاین رو دنیای اسلام جنایت های سازمان یافته رژیم صهیونیستی را و همچنین مظلومیت و درد کشیدن مردم ستمدیده این خطه را فراموش نخواهد کرد و هرسال در جمعه آخر ماه مبارک رمضان در روز جهانی قدس، حمایت همه مسلمانان در اقصی نقاط کره زمین از مردم فلسطین به نمایش گذاشته می شود.

موضوع حمایت از آرمان فلسطین بر پایه مبانی دین اسلام ازجمله اساسی ترین مسائل انقلاب اسلامی است و می توان گفت اولین مسئله سیاست خارجی ایران از اول انقلاب تاکنون حمایت از مستضعفین و مقابله با استکبار می باشد. بنابراین جنگ با فلسطین جنگ با موجودیت اسلام و سرنوشت فلسطین با سرنوشت کل امت اسلامی مرتبط و مبنای دفاع از فلسطین به موضوعی عقیدتی تبدیل شده است، نه یک راهبرد سیاسی و موقت؛ درنتیجه مسلمان ها به عنوان یک وظیفه اخلاقی انسانی و دینی بدان می نگرند.

برای تحقق آرمان فلسطین و آزادی قدس شریف از دست صهیونیسم دو راهکار دیده شده است: نخست مبارزه عملیاتی و میدانی که در این راه از زمانی که مردم فلسطین به نقشه صهیونیست ها برای اشغال سرزمین خود پی بردند تا به امروز، با اشکال و شیوه های گوناگون با این رژیم به مبارزه برخاستند، تشکیل احزاب و جنبش های مقاومت بیشتر پس از مسئله اشغال بوده است که می توانیم به مهم ترین آن ها مانند جنبش مقاومت فتح، جبهه آزادی خلق، انتفاضه اول و انتفاضه اقصی اشاره کنیم. دوم ابعاد علمی مقاومت و جلوگیری از تفرقه و تشتت آرا است. در این مسیر اندیشه های نظری و آکادمیک متفکران و عالمان جهان اسلام در بررسی و تبیین ستمی که بر مردم فلسطین می رود، بعد علمی و اندیشه های مقاومت را تقویت می بخشد؛ ازاین رو بررسی ابعاد علمی پیروزی میدانی رزمندگان جبهه مقاومت در رویارویی با دشمن مشترک، هم فکری و هم افزایی و هم اندیشی عالمان امت اسلامی را طلب می کند.

۱. تعریف مفاهیم

۱-۱. تقریب

تقریب از واژه «قرب» که ضد بعد است و نزدیکی زمانی و مکانی را می رساند اخذ شده است و به معنی نزدیک کردن آمده است (ابن منظور، ۱۴۱۶ق: ۱۱/ ۸۲) اما در اصطلاح تقریب به معنای تقریب مذاهب اسلامی می باشد و نکاتی از آن استخراج می شود: تقریب به معنای نزدیک شدن و نزدیک سازی پیروان مذاهب اسلامی به منظور آشنایی با یکدیگر از طریق تحقق همدلی و برادری دینی بر پایه اصول مشترک و مسلم اسلامی است (نخی، ۱۳۹۵: ۱/ ۳۱) علامه محمدتقی قمی، از بنیان گذاران تقریب در دوره معاصر تقریب را این گونه تعریف می کند: «هدف ما اندماج مذاهب فقهی در یکدیگر نیست، زیرا اختلاف امری است طبیعی. .. و در این گونه اختلافات، زیانی نبوده؛ بلکه موجب توسعه ی فکری و فراهم آمدن تسهیلات و گشایش رحمت الهی خواهد بود» (تهوری، ۱۳۸۲: ۶۶) آیت الله تسخیری: تقریب مذاهب به معنای نزدیک شدن پیروان مذاهب اسلامی باهدف شناخت مشترکات یکدیگر و توسعه آن به منظور دستیابی به اخوت دینی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی و نیز معذور نمودن یکدیگر در نقاط مورد اختلاف است (سلماسی، ۱۳۹۷: ص ۳۰).

۱-۲. وحدت

وحدت در لغت به معنای یکی شدن و باهم شدن است (ابن منظور، ۱۴۱۶ ق: ۱۵ / ۲۳۱) اما در اصطلاح به معنای اشتراک مسلمانان در منافع و رعایت کردن اصول عدالت و انصاف در حق یکدیگر (آل کاشف الغطا، ۱۳۸۸: ۵۶)؛ تعاون و همکاری میان پیروان مذاهب اسلامی بر پایه اصول مسلم مشترک ثابت اسلامی و اتخاذ موضع یکسان به منظور تحقق اهداف و مصالح عالیه امت اسلامی و موضع گیری متحد در برابر دشمنان اسلام ضمن احترام به تعهدات عقیدتی، قلبی و عملی هر یک از مسلمانان نسبت به مذهب خویش است (نخی، ۱۳۹۵: ۱/ ۳۱) وحدت و اتحاد به معنی همبستگی، همگرایی، یگانگی، موافقت و وحدت یعنی تبدیل گسستگی به همبستگی؛ واگرایی به همگرایی. وحدت مطلوب و حقیقی آنگاه ماندگار است که بر پایه تقریب بین باورهای آن مذاهب استوار باشد. از سوی کسانی که به رغم اجتهادات مختلف مشترکات بسیاری دارند و چشم انداز و هدف اصلی آنان سعادت دنیوی، اخروی و قرب الهی باشد (آقانوری، ۱۳۸۷: ص ۱۳).

وحدت مبانی قرآنی و روایی مختلفی دارد که تنها به عنوان به برخی از آن ها اشاره می شود. قرآن توحید را به عنوان مهم ترین اصل وحدت مسلمانان معرفی می کند. خداوند در آیه ۶۳ سوره انفال می فرماید: «وَأَلَّف بینَ قلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ مَا فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا مَا أَلَّفْتَ بَینَ قُلُوبِهِمْ وَلکن اللَّهَ أَلَّفَ بَینَهُمْ إِنَّهُ عَزِیزٌ حَکیمٌ». یا در سوره مبارکه آل عمران آیه ۱۰۳ بیان می شود: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا وَاذْکرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ علَیکمْ إِذْ کنتُمْ أَعدَاءً فَأَلَّفَ بَینَ قُلُوبِکمْ». نکته ای که حائز اهمیت است آن است که بین وحدت و اخوت اسلامی که بیشتر تأکیدات قرانی بر آن استوار است تفاوت وجود دارد. وحدت اسلامی بیشتر توجه دارد به بعد سیاسی- اجتماعی؛ اما اخوت اسلامی به بعد عاطفی توجه دارد.

۱-۳. تمایز تقریب و وحدت

بین تقریب مذاهب و وحدت مسلمانان تفاوت وجود دارد. تقریب مقدمه وحدت مسلمانان است. وحدت اسلامی دو پایه عقیدتی و عملی دارد (واعظ زاده خراسانی، ۱۳۷۴، ص ۲۸). تقریب به معنای نزدیک شدن پیروان مذاهب اسلامی جهت آشنایی با اصول و معتقدات یکدیگر جهت زدودن اختلافات است و وحدت اشتراک مسلمانان در منافع و رعایت کردن اصول عدالت و انصاف در حق یکدیگر می باشد. اگر اتحاد مسلمانان را با توجه به اهداف و آرمان های قرآن و سنت نبوی و سیره بزرگان دین نگریسته شود مسئله، یک مسئله «راهبردی» خواهد بود و با عنوان تقریب از آن یاد می شود. از سوی دیگر در موضوع اتحاد مسلمانان، مسئله دشمن مشترک مطرح است و مطرح شدن این دشمن مشترک یکپارچگی مسلمانان می تواند «راهکاری » برای مقابله با سیاست های ایجاد تفرقه از سوی دشمنان باشد که در این صورت، مسئله تقریب و وحدت راهکار به خود می گیرد و از آن با عنوان وحدت اسلامی یاد می شود.

۱-۴. اخوت اسلامی

در اهمیت اخوت اسلامی در روایت های دینی مطالب بسیاری را می توان یافت. امام صادق(ع) به خوش خلقی و گفتار نیک با مخالفان دستور می داد. در جای دیگر می فرماید راضی کردن مردم و مخالفان بسیار آسان است چراکه هزینه آن فقط خوش زبانی است. ائمه(ع) یکی از شروط اصلی تشیع را صلح، صفا و دوستی با مسلمانان می دانستند (آقانوری، ۱۳۸۷: ص ۲۰۳). از بین مستشرقین افراد متعددی به آن پرداخته اند که به عنوان نمونه به سخنان جان دیوید پورت اشاره می شود. جان دیوید انگلیسی می گوید: «محمد یک عرب ساده، قبایل پراکنده کوچک، برهنه و گرسنه کشور خود را به جامعه یکپارچه ای و باانضباط بدل ساخت و در میان ملل روی زمین آن ها را با صفات و اخلاق تازه ای معرفی کرد و در کمتر از سی سال با این روش امپراتوری قسطنطنیه را مغلوب کرد و سلاطین ایران را از بین برد… اگر در آن روزگاران رسول گرامی اسلام با قبایل پراکنده و گرسنه فتوحاتی انجام داد، امروزه پیروانش تا چه اندازه ازخودگذشتگی داشته اند؟ آیا دست کم در سایه اخوت اسلامی خود را حفظ می کنند؟» (سجادی، ۱۳۸۶، ص ۴۱) به ظن نویسنده برای حمایت از مردم ستمدیده فلسطین در درجه اول باید مسلمانان ایران و جهان نسبت به مردم فلسطین احساس اخوت دینی کنند و درد و غم آنان را درد و غم خود بدانند و سپس وحدت اسلامی خودبه خود محقق خواهد شد. متأسفانه هنوز مسلمانان دیگر سرزمین ها به احساس اخوت دینی با فلسطینیان نرسیده اند.

رهبر انقلاب در بیانات گوناگون به تبیین مفهوم وحدت پرداخته اند. در اندیشه ایشان مقصود از وحدت هرگز دست کشیدن از عقیده و مذهب خود و اعتقاد به مذهب و عقیده دیگری نیست؛ بلکه تکیه بر نقاط مشترک در عین داشتن نقاط افتراق است. این اتحاد یک سخن شعاری نیست؛ بلکه بر اساس مبانی محکم و مشترک مانند یکی بودن معارفی مانند توحید معاد و همچنین احکام مشترک مانند حج نماز روزه و دشمنان مشترک اهداف و آرمان های یکسان استوار است (بیانات / ).

۲. نگاهی مختصر به چگونگی تشکیل دولت اسرائیل

در سال میلادی و همزمان با شروع جنگ اول جهانی، امپراتوری عثمانی تصمیم گرفت در کنار دولت آلمان وارد جنگ شده و با نیروهای متفق بجنگد. در این نبردها، نیروهای مشترک انگلیس و فرانسه در فلسطین و سوریه بر عثمانی ها غلبه کردند و بعد از مدتی این دول با مشاهده ضعف امپراتوری عثمانی تصمیم به تجزیه امپراتوری عثمانی گرفتند. بر همین اساس در انگلستان و فرانسه طبق قرارداد سایکس پیکو ضمن تقسیم متصرفات دولت عثمانی در خاورمیانه، دو بخش آن را در شرق مدیترانه به بین النهرین میان خود تقسیم کردند. فرانسه، سوریه و لبنان را به تملک درآورد و انگلستان، فلسطین و عراق را تحت قیمومیت خود قرار داد. سرانجام در ۱۰ اوت دولت عثمانی پیمان سور که مقرر می داشت مناطق عرب نشین تحت سلطه عثمانی نظیر الجزایر، فلسطین، لبنان، سوریه، اردن و عراق می بایست تحت قیمومیت دولت های انگلیس و فرانسه را پذیرفت.

اگر نگاهی به عقب داشته باشیم باید گفت در سال کنگره بال به رهبری هرتزل روزنامه نگار و نویسنده مجاری تبار و مؤسس صهیونیسم سیاسی مدرن، در سوئیس برپا گردید. در این کنگره هدف صهیونیسم مبتنی بر ایجاد یک کشور یهودی در فلسطین به طور رسمی علنی شد. کنگره بال در اعلامیه چهار ماده ای خود بر تسریع مستعمره کردن فلسطین توسط یهودیان، گردآوری یهودیان جهان در فلسطین، جلب نظر حکومت وقت عثمانی و کسب رضایت این دولت برای مستمعر سازی سرزمین فلسطین تأکید داشت (کرمی، ۱۳۸۳: ص ۷۱). یکی از دستاوردهای مهم کنگره بال، ارائه برنامه های عملی و فراهم نمودن اسباب و ملزومات تحقق اهداف این کنگره یعنی ایجاد سازمان استعمار و مذاکره بود. سازمان برای جنبش صهیونیستی اولویت اول را داشت؛ زیرا در صورت فقدان یک ساختار شبه دولتی، فعالیت های صهیونیست ها شکل منسجم به خود نمی گرفت؛ به همین دلیل یک نهاد شبه دولتی به نام سازمان جهانی صهیونیست تأسیس گردید. استعمار نیز ابزار و نهادهای لازم برای مستعمره کردن فلسطین را به وجود می آورد. ظهور صهیونیسم در واقع حاصل تلاش بورژوازی یهود برای در اختیار گرفتن یهودیان جهان و همبستگی با قدرت های بزرگ بود. هرتزل مسئله بازگشت یهودیان به ارض موعود و ایجاد کشور اسرائیل را به طور رسمی مطرح کرد، اما او بیشتر خواهان استعمار این سرزمین بود. بر همین اساس وی صهیونیست را به عنوان یک مکتب ناسیونالیستی استعماری معرفی کرد. هدف او از استعمار و ناسیونالیست فقط سرزمین فلسطین نبود؛ بلکه او برای این هدف سرزمین های دیگری مانند موزامبیک و کنگوی بلژیک را نیز در نظر داشت. سرانجام سازمان جهانی صهیونیست در سال ، فلسطین را برای اسکان دائم یهودیان جهان برگزید. به تدریج کار سازمان یافته و هماهنگ صهیونیست های عمل گرا و سادگی و بی خبری اعراب منطقه، فلسطین را آبستن بحرانی نمود که محصول و آرامش منطقه را برای همیشه از بین برد. همزمان با توافق پنهانی اعراب و بریتانیا برای اضمحلال درونی خلافت عثمانی، صهیونیست ها در لندن به طور مخفیانه و پوشیده گفتگوهای پنهانی برای تهیه و تنظیم اعلامیه بالفور جهت تأسیس دولت یهود در سرزمین فلسطین را ادامه دادند. قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نوامبر پیرامون طرح کمیته فلسطین برای تقسیم آن به دو منطقه، یکی تحت حکومت یهودیان و دیگری تحت حکومت فلسطینیان صورت گرفت. طبق این طرح فلسطین به دو بخش تقسیم می شد. قدس و پیرامون آن تحت نظارت بین المللی باقی ماند. این طرح در همان روز و سال با رأی موافق در برابر رأی مخالف در سازمان ملل به تصویب رسید.

۳. چرایی اهمیت فلسطین برای جهان اسلام

امروز جهان غرب با معرفی ایدئولوژی جهانی سازی درصدد جایگزینی بازار به جای خدای واحد که بر کل عالم حکم می راند است، آن هم بر اساس اقتضائات قدرتش و نه رحمانیتش. توحید و بازار هیچ همدردی، هیچ احساس و هیچ وقتی نمی شناسد و این همان چیزی است که اعتراضات و تظاهرات مردم به خاطر آن است. توحید دینی به مراتب بهتر است؛ زیرا هر دو وجه را می شناسد هم وجه رحمانیت و هم وجه جباریت را. البته از این نباید نتیجه عکس گرفت که همدردی صرفاً در میان انسان های مذهبی یافت می شود؛ اما توحید پاسخی خرسندکننده تر به نیازهای متنوع انسان ها دارد تا صرف بازار. حال، ما مسلمانان، در قرن بیست و یکم در برخی مسائل غیراصولی اسلام یعنی مسائلی که جزء مسلمات اسلام (توحید، معاد، نبوت) نمی باشند؛ مانند دشمن مشترک یا مسئله فلسطین می توانیم به وحدت برسیم. آینده ماحصل آرزوهای ماست و بیش از همه، آرمان عدالت ما را برمی انگیزاند. عدالت نه تنها در مسائل اقتصادی یا سیاسی خود را نشان می دهد، به ظن نویسنده احساس همدردی با مستضعفین و دردمندان مسلمان در کشور فلسطین، حمایت های مالی از آن ها و همچنین ابراز انزجار از رژیم کودک کش اسرائیل به نوعی عدالت اخلاقی ما را نشان می دهد. فلسطین امروزه به دو دلیل به مسئله نخست دنیای اسلام تبدیل شده است و توجه به این دو امر می تواند در ایجاد همسازگری مسلمانان نقش مهم و کلیدی را ایفا کند. دلیل نخست آن است که فلسطین به عنوان قطعه ای از خاک امت اسلامی محسوب می گردد و به نظر همه متفکران اسلامی اگر قطعه ای از خاک اسلامی به وسیله دشمنان اسلام جدا شد و حاکمیت دشمنان بر آن محقق گردید همه، وظیفه مجاهدت و تلاش برای آزادی آن قطعه جداشده از خاک اسلامی را دارند. شیخ طوسی در آثار خود به مشروعیت دفاع از مسلمانان و مظلومان پرداخته است و در کتاب النهایه دو مصداق جهاد مشروع و لازم را ذکر می کند. اول هنگام تهدید جامعه و سرزمین اسلامی توسط دشمن که بیم نابودی جامعه اسلامی را می برد و دوم تهدید گروهی از مسلمانان توسط دشمن (طوسی شمسی: ص ). طبق آیه سوره حجرات، افزون بر حفظ مرزهای جغرافیایی یک دولت اسلامی، حفظ استقلال و حاکمیت واجب است. دلیل دوم مسئله دفاع از فلسطین و تلاش برای محو دولت صهیونیست، مسئله مرتبط با مصالح و منافع همه ملت های مسلمان است؛ زیرا اساساً تشکیل دولت صهیونیست در این نقطه از دنیای اسلام باهدف بلندمدت استکباری بوده تا در بلندمدت تداوم سلطه استعمار گران در دنیای اسلام باقی بماند و به کارگیری این سیاست در گذشته خواست استعماری دولت انگلیس بوده و زمانی که گوی استکبار از دست انگلیس به دست آمریکا افتاد این آمریکایی ها بودند که بیشترین استفاده را کردند، ازاین رو مسئله دولت صهیونیست، مسئله مرتبط با مصالح ملت های منطقه است و با سرنوشت غیر فلسطینی ها در سرتاسر دنیای اسلام پیوند دارد (رهبری، ۲۵/۹/۸۰).

مسئولیت مشترک نیز یکی دیگر از پشتوانه های حمایت مسلمانان از مردم مظلوم فلسطین است. پیامبر اسلام (ص) می فرماید: «مَن اَصبَحَ وَ لَم یَهتَمَّ بِاُمورِ المُسلِمینَ فَلَیسَ بِمُسلِم (الکافی، ج ۲، ص ۱۶۴، ح ۵)» یا در جایی دیگر می فرماید: «من سمع رجلاً ینادی یا للمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم (همان جا)». نویسنده پژوهش حاضر بهترین تفسیر برای این حدیث را، خطبه ۲۷ نهج البلاغه می داند. در این خطبه امام علی (ع) می فرماید: شب و روز در نهان و آشکارا شمارا [اهل کوفه] به نبرد با این قوم [سپاهیان شام] فراخواندم گفتم که پیش از آن که سپاه و سرتان کشند بر آن ها بتازید. به خدا سوگند به هیچ قومی در خانه هایشان تاخت نیاوردند مگر آنکه زبون خصم گشتند. شما نیز آن قدر از کارزار سرد برتافتید کار را به گردن یکدیگ