فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی شامل 58 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استغفار و توجه به رعایت اخلاق فردی و اجتماعی :

اخلاق در عین حال که از فقه تا حدودی جداست اما یک پیوند ناگسستنی با فقه دارد. در بحث های فقهی مثلاً می گویند فلان جا وضو واجب است، فلان جا وضو مستحب؛ اگر برای نماز باشد وضو لازم است و اگر برای زیارت باشد یا ورود به مسجد باشد یا قرائت قرآن باشد و مانند آن می گویند وضو مستحب است. واجب بودن وضو یا مستحب بودن وضو حکم فقهی است؛ اما همین حکم فقهی در مسائل اخلاقی حضور و ظهور دارد. می گویند اگر کسی وضو گرفته برای نماز آماده شد در عین حال ظلمی کرد ستمی نسبت به کسی روا داشت یا دروغ گفت مستحب است دوباره وضو بگیرد. دروغ گفتن یک کار خلاف اخلاقی است ستم کردن کار خلاف اخلاقی است این کار خلاف اخلاقی یک پیوند ناگسستنی با فقه دارد. شما در بحث های استحباب وضو که مرحوم صاحب وسائل در وسائل نقل کرد ملاحظه بفرمایید که کجا وضو مستحب است یکی از موارد استحباب وضو این است کسی که وضو دارد آماده نماز هست ولی از کسی غیبت کرده یا یک ستمی روا داشت یا یک دروغی گفته، مستحب است دوباره وضو بگیرد تا از هر نظر طیب و طاهر باشد.

بحث در کتاب شریف نهج البلاغه به کلمات نورانی آن حضرت رسید. تا کلمه ۷۲ از کلمات قصار آن حضرت تقریباً شرح شد، اما کلمه هفتاد و سوم این است که «قَالَ علیه السلام: مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً [فَعَلَیهِ أَنْ یبْدَأَ] فَلْیبْدَأْ بِتَعْلِیمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِیمِ غَیرِهِ وَ لْیکنْ تَأْدِیبُهُ بِسِیرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِیبِهِ بِلِسَانِهِ وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِم»؛ این عصاره کلمه ۷۳ است.

این یکی از کلمات و جمله های نورانی حضرت امیر است که برای فرزندشان فرمودند. این کتاب شریف تمام نهج البلاغه عهده دار همین بحث هاست این را حضرت جداگانه نفرمود، این یک جمله ای است از جمله های مفصل و طولانی آن نامه مبسوط. آنچه در الآن در آموزش و پرورش مطرح است همانند چیزی است که در حوزه ها مطرح است و گاهی هم در دانشگاه ها. ما در حوزه پنج روز درس فقه و اخلاق و مسائل کلامی و اینها را داریم به عنوان تعلیم. روز پنج شنبه هم یک جلساتی است به عنوان اخلاق. معنای آن این نیست که ما یک تعلیمی داریم و یک تربیتی، مرزشان جداست. آنچه ما مبتلاییم مثل آنچه آموزش و پرورش مبتلاست، این توسعه تعلیم است نه تربیت. تربیت یک اصل است، تعلیم یک اصل است آنچه در آموزش و پرورش مطرح است مثل چیزی است که ما در حوزه داریم. ما تعلیم را توسعه دادیم نه اینکه در کنار تعلیم، تربیت پیدا کردیم.

این یک مطلب عمیق علمی است و آن این است که تربیت با گفتن نیست با شنیدن نیست. یک انسان پاک وقتی دارد حرکت می کند می نشیند می آموزد حرف می زند، این از دهنش نور درمی آید این می شود تربیت؛ این چه کاری به درس دارد؟ ما تعلیم را توسعه دادیم نه در قبال تعلیم تربیت پیدا کردیم، نه در قبال تعلیم درس اخلاق؛ درس اخلاق است تعلیم است چه کار به آن دارد؟ اگر کسی یک آدم نورانی را ببیند و چشم و گوش داشته باشد، ممکن نیست جذب نشود.

اخلاق یعنی اخلاق! درس یعنی درس! تربیت یعنی تربیت! تعلیم یعنی تعلیم! الآن حوزه ها تعلیم را توسعه دادند همین معنا هم در آموزش و پرورش است که تعلیم را توسعه می دادند. یک وقت های در ایام هفته درس ریاضی و فیزیک و شیمی و تاریخ و مانند آن می دهند، برنامه های دیگری هم دارند که سیره ائمه را می گویند یاد می دهند؛ اما اگر کسی وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً یمْشی بِهِ فِی النَّاسِ؛ یک انسان طیب و طاهری که اقتدا کند به وجود مبارک ولی عصر آن می شود تربیت.

ما در زیارت آل یس چه کار می کنیم؟ به وجود مبارک حضرت عرض ادب می کنیم. چه می گوییم؟ می گویم آن وقتی که می نشینی سلام بر تو! آن وقتی که بلند می شوی سلام بر تو! «اَلسَّلَامُ عَلَیک حِینَ تَقْعُدُ السَّلَامُ عَلَیک حِینَ تَقُومُ»؛ آن وقتی که می نشینی سلام بر تو؛ یعنی نشستن تو آموزنده است. آن وقتی که بلند می شوی سلام بر تو؛ یعنی قیام تو آموزنده است. نه بیراهه می روی نه راه کسی را می بندی. اگر می نشینی درست می نشینی «اَلسَّلَامُ عَلَیک حِینَ تَقْرَأُ وَ تُبَینُ»؛ما باید بدانیم اخلاق یعنی اخلاق! درس ها هم یعنی درس ها! توسعه درس و توسعه علم، اخلاق نیست. این بیان نورانی را وجود مبارک حضرت امیر با این جمله نورانی مشخص فرمود؛ فرمود: پسرم! اگر معلم شدی، پیش نماز شدی، هر سِمتی پیدا کردی، در صدد این هستی که جامعه را اصلاح کنی تو امام هستی «مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً»؛ قبلاً خود را بساز:

دلا خود را در آیینه چو کژ بینی هر آیینه تو کژ باشی نه آیینه، تو خود را راست کن اول

فرمود پاک باش. این چنین نیست که گوش و چشم همه بسته باشد البته خیلی ها هستند که چشم درونی شان گوش درونی شان، شامه درونی شان باز است؛ وقتی ببینند یک آقایی که حرفش مطابق با عملش نیست، این بدبوست این بوی بد را استشمام می کند؛ همه مردم شامه بسته نیستند. این بیان نورانی پیغمبر(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) برای ملائکه نیست فرمود: «تَعَطَّرُوا بِالاسْتِغْفَارِ»؛ اگر یک وقت لغزشی دارید فوراً استغفار کنید، چرا؟ برای اینکه گناه بدبوست یک لاشه بدبوست، اگر یک لاشه بدبویی در جیب آدم باشد به هر حال بویش را دیگران استشمام می کنند. یک وقت سؤال این است که اگر استغفار کنید گناهتان با استغفار بخشوده نشد در قیامت کیفر می بینید، این تعلیم است. یک وقت می فرماید: «تَعَطَّرُوا بِالاسْتِغْفَارِ لَا تَفْضَحَنَّکمْ رَوَائِحُ الذُّنُوب»؛ با استغفار خودتان را معطر کنید وگرنه بوی بد گناه شما را رسوا می کند یک وقت سر از اختلاس و نجومی در می آید یک وقت آدم رسوا می شود این کاری به تعلیم ندارد. آنجا که می فرماید استغفار کنید برای اینکه در قیامت حساب و کتاب را بررسی می کنند این تعلیم است؛ اما آنجا که می فرماید خودت را معطر کن، این تربیت است. یک انسان طیب و طاهر با عطر است با نور است: وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً یمْشی بِهِ فِی النَّاسِ؛ «تَعَطَّرُوا بِالاسْتِغْفَارِ»؛ معطر است؛ منتها آنها که شامه شان باز است استشمام می کنند همین! آنها که شامه شان بسته است بوی بد را استشمام نمی کنند بوی خوب را هم استشمام نمی کنند. فرمود کسی که معلم شد، باید قبل از اینکه به دیگران چیز یاد بدهد، خود را طیب و طاهر کند، یک؛ با طیب و طاهر شدن، دیگران را تعلیم کند، دو؛ آن وقت این الفاظی که می گوید این الفاظ ترجمه آن است، نه اینکه این الفاظی که معلم می گوید این عین علم باشد، اینها ترجمه آنهاست. این آقا طیب و طاهر است و با طِیب و طهارت سخن می گوید قبل از اینکه دیگران را مطهر کند خود را تطهیر می کند، قبل از اینکه به دیگران عطر بدهد خود را معطر می کند، بعد شروع می کند به عطر دادن.

این بیان نورانی حضرت امیر است که فرمود: «مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً» حالا فرق نمی کند که یا امام جماعت است یا امام جمعه است یا امام کلاس است، چون معلم به هر حال امام است. «مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً [فَعَلَیهِ أَنْ یبْدَأَ] فَلْیبْدَأْ بِتَعْلِیمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِیمِ غَیرِهِ»؛ اول خود را تطهیر کند؛ بعد حالا که می خواهد دیگران را تطهیر کند، چگونه؟ سخنرانی کند؟ درس بگوید؟ یا از راه عمل جامعه را تطهیر و تطییب کند؟ «وَ لْیکنْ تَأْدِیبُهُ بِسِیرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِیبِهِ بِلِسَانِهِ»؛ اینکه بزرگان، مثل شیخ اشراق و دیگران از بعضی از نصوص استفاده کردند می گفتند: «من لا ینفعک لحظه لا ینفعک لفظه» همین است. فرمودند آن عالمی که دیدار او شما را عوض نکند لفظش هم عوض کننده نیست. «من لم ینفعک لحظه لم ینفعک لفظه»؛ کسی که رفتارش عوض کننده نیست گفتارش چگونه اثر می گذارد؟ آن بیانات را از همین جا استفاده کردند «وَ لْیکنْ تَأْدِیبُهُ بِسِیرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِیبِهِ بِلِسَانِهِ».

غرض این است که «هاهنا امران»: یکی تعلیم است یکی تربیت. برنامه تربیتی داشتن این توسعه تعلیم است نه تربیت. تربیت با عمل است، تعلیم با لفظ و گفتار و شنیدار و مانند آن است، یکی وقت انسان فیزیک و شیمی تدریس می کند زمین شناسی تدریس می کند آسمان شناسی تدریس می کند؛ یک وقت امام شناسی تدریس می کند، سیره امام را می گوید، قرآن را تفسیر می کند همه اینها تعلیم است. این توسعه تعلیم غیر از تهذیب است، غیر از تربیت است. تربیت یک عمل فعلی است؛ یعنی معلم طرزی باید باشد که عطر پراکنده کند همین! «تَعَطَّرُوا بِالاسْتِغْفَارِ لَا تَفْضَحَنَّکمْ رَوَائِحُ الذُّنُوب »، «وَ لْیکنْ تَأْدِیبُهُ بِسِیرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِیبِهِ بِلِسَانِهِ».

اگر کسی تلاش و کوشش کرد که «خود را راست کن اول»، این به اجلال و تکریم احق از آن است که دیگران را با لفظ عالم کند: «وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ