فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 61 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اعجاز قرآن، پیشینه و ضرورت :

مقدمه

اعجاز از ریشه «عجز» (ناتوانی) به معنای ناتوان ساختن می باشد. ناتوان ساختن بر دو گونه است: یکی آن که توانایی کسی قهرا از وی سلب شود و او به عجز در آید، مثلا اگر شخصی قدرت مالی یا مقامی دارد، آن مال یا مقام از او با زور گرفته شود واو به خاک ذلت بنشیند. دیگر آن که کاری انجام گیرد که دیگران از انجام و یا همآوردی با آن عاجز باشند، بدون آن که درباره آنان هیچ گونه اقدام منفی به عمل آمده باشد، مثلا ممکن است کسی در کسب کمالات روحی و معنوی به اندازه ای پیشرفت کند که دست دیگران بدو نرسد و از روی عجز دست فرو نهند. در مثل گویند: «فلان اخرس اعداءه، فلانی زبان دشمنان خود را بند آورد». مقصود آن است که آن اندازه آراسته به کمالات گردیده و کاستی ها را از خود دور ساخته که جایی برای رخنه عیب جویان باقی نگذارده است. شاعر گوید:

شجو حساده و غیظ عداه ان یری مبصر و یسمع واع «برای فزونی غم و اندوه حسودان وی و خشم و نگرانی دشمنانش، همین بس که بیننده ای چشم خود را بگشاید و شنونده ای گوش فرا دهد». یعنی آن اندازه فضایل محاسن اخلاقی وی فراگیر شده که هر کس چشم بگشاید و گوش فرا دهدجز آن نبیند و نشنود، به همین جهت دشمنان و حسودان خود را به زانو در آورده است. اعجاز قرآن از نوع دوم است، یعنی در بلاغت، فصاحت، استواری گفتار، رسا بودن بیان، نو آوری های فراوان در زمینه معارف و احکام و دیگر ویژگی ها، آن اندازه اوج گرفته که دور از دسترس بشریت قرار گرفته است. از این جهت قرآن را«معجزه خالده، معجزه جاوید»گویند. این حالت برای قرآن، همیشگی و ثابت است، چرا که این کتاب بزرگ قدر، سند شریعت جاوید اسلام است.

پیشینه بحث

مساله «اعجاز قرآن »از دیر زمان مورد بحث و نظر دانشمندان بوده است. شاید اولین کسی که در این زمینه بحث کرده و مساله را به صورت کتاب یا یک رساله در آورده – طبق گفته ابن ندیم[۱] – محمد بن زید واسطی(متوفای ۳۰۷)است. وی ازبزرگان اهل کلام می باشد و کتاب هایی در این زمینه به نام «الامامه »و«اعجاز القرآن فی نظمه و تالیفه »نگاشته است. برخی پیش از او، ابو عبیده معمر بن المثنی(متوفای ۲۰۹)را یاد می کنند، او کتابی در دو مجلد درباره اعجاز قرآن نوشته است. هم چنین ابو عبید قاسم بن سلام(متوفای ۲۲۴)کتابی در اعجازقرآن دارد. اما این نوشته ها اکنون در دست نیست. قدیمی ترین اثری که در این زمینه در دست است، رساله «بیان اعجاز القرآن » نوشته ابو سلیمان حمد بن محمد بن ابراهیم خطابی بستی[۲] (متوفای ۳۸۸)است. این اثر ضمن مجموعه ای با عنوان «ثلاث رسائل فی اعجاز القرآن» اخیرا به چاپ رسیده است. مؤلف این رساله، مساله اعجاز القرآن را از بعد«بیانی»با شیوه ای جالب مطرح ساخته و درباره انتخاب واژه ها در قرآن و نکته سنجی ها متناسب و همآهنگ سخن گفته و برجستگی قرآن را در این انتخاب و چینش شگفت آور کاملاآشکار ساخته و به خوبی از عهده آن بر آمده است. دو رساله دیگر این مجموعه یکی تالیف ابو الحسن علی بن عیسی رمانی(متوفای ۳۸۶)از بزرگان اهل کلام و اندیشمندان جهان اسلام است. نوشته های او در زمینه های قرآنی بسیار ارزشمند و مورد عنایت شیخ الطائفه ابو جعفر طوسی در تفسیر گرانقدرش «التبیان »قرار گرفته است. دیگری رساله «شافیه »نوشته شیخ عبد القاهر جرجانی(متوفای ۴۷۱)است. جرجانی پایه گذارعلوم بلاغت، به صورت علم مدون می باشد. این شخصیت بزرگ جهان علم وادب، سه نوشته ارجمند – در این زمینه – برای همیشه به یادگار گذارده است: اسرارالبلاغه، دلایل الاعجاز و آخرین آن ها رساله «شافیه »است. رساله شافیه خلاصه وچکیده مباحث دو کتاب پیش را – که به مثابه مقدمه برای وصول به اعجاز می باشدبه گونه ای موجز و فشرده عرضه کرده است. وی خدمتی شایسته به عالم ادب در راه رسیدن به اعجاز قرآن انجام داده است. ابوبکر باقلانی(متوفای ۴۰۳)و امام فخر رازی(متوفای ۶۰۶)، و کمال الدین زملکانی(متوفای ۶۵۱)هر یک کتابی مبسوط در این زمینه نوشته و مساله اعجازقرآن را به گونه تفصیلی مورد بحث قرار داده اند. امام یحیی بن حمزه بن علی علوی زیدی(متوفای ۷۴۹) کتاب «الطراز فی اسرار البلاغه و حقائق الاعجاز»را در سه مجلد نوشته که در جلد سوم تمامی نکات بلاغی و اسرار بدیع را بر آیه های قرآن پیاده کرده، و به خوبی از عهده این کار بر آمده است. جلال الدین سیوطی(متوفای ۹۱۰)نیز به طور گسترده کتابی در سه مجلد ضخیم با عنوان «معترک الاقران فی اعجاز القرآن»به رشته تحریر در آورده است. اخیرا کتاب ها و رساله های فراوانی در زمینه اعجاز قرآن نوشته شده که مشهورترین آن ها عبارت اند از: «المعجزه الخالده »علامه سید هبه الدین شهرستانی، «اعجاز القرآن »استاد مصطفی صادق رافعی، «النبا العظیم »استاد عبد الله دراز، «اعجاز قرآن »علامه طباطبایی. علاوه بر نوشته هایی نیز به عنوان مقدمه تفسیر نوشته اندمانند مقدمه تفسیر«آلاء الرحمان »شیخ محمد جواد بلاغی و«البیان »استاد آیت الله خویی.

معجزه یک ضرورت دفاعی

بدون شک معجزه برای پیامبران – به ویژه اولو العزم[۳] – یک وسیله اثباتی به شمار می رود تا سند نبوت و شاهد صدق دعوت آنان قرار گیرد و گواه آن باشد تا که از جهان غیب پیام آورده اند. لذا معجزه ای که به دست آنان انجام می گیرد باید نشانه ای از«ما وراء الطبیعه »باشد، یعنی کاری انجام گیرد که طبیعت این جهان از عهده انجام آن عاجز باشد، به همین جهت آن را«خارق العاده»[۴] توصیف می کنند، یعنی بیرون از شعاع تاثیرات طبیعی مالوف(عوامل طبیعی شناخته شده و معروف)قرارگرفته است. اکنون این سؤال پیش می آید که معجزه یک ضرورت تبلیغی است یا ضرورت دفاعی؟یعنی پیامبران دعوت خود را از همان روز نخست با معجزه آغاز می کنند، یا موقعی که با شبهه های منکرین رو به رو می شوند معجزه ارائه می دهند؟ سیره پیامبران و صراحت قرآن بر امر دوم دلالت دارد. اساسا هیچ پیامبری از همان آغاز، دعوت خود را با معجزه همراه ننمود، ولی هنگامی که با منکران رو به رو گردید ودرخواست معجزه نمودند – یا بدون در خواست و صرفا برای دفع شبهات آنان معجزه آورده است. دعوت انبیا عین صراحت حق است که با فطرت اصیل انسان دم ساز و با عقل سلیم هم آهنگ می باشد. چیزی را می گویند که فطرت و عقل بشری بی درنگ و آزادانه آن را می پذیرد. «وَبِالْحَقِّ أَنْزَلْنَاهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَ »[۵]، ما قرآن را که عین حقیقت است فرو فرستادیم[یعنی حقیقتی آشکار و انکار ناپذیر]و همین گونه فرود آمد. «لَهُ دَعْوَهُ الْحَقِّ»[۶]، خدا را دعوتی است حق و روشن. «فَتَوَکلْ عَلَی اللَّهِ إِنَّک عَلَی الْحَقِّ الْمُبِینِ »[۷]، بر خدای خود تکیه کن. راهی که می روی حق و آشکار است. «ذَلِک الْکتَابُ لا رَیبَ فِیهِ »[۸]، این کتاب جای تردیدی در آن نیست، یعنی آن اندازه شواهد صدق، آن را فرا گرفته که راه تشکیک و تردید در آن را بسته است. «لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ »[۹]، پیامبران همگی حق آور بودند. »یا أَیهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَکمُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکمْ»[۱۰]، ای مردم!آن چه را که برای شما آمده صرفا حقیقت آشکاری است. « اللَّهُ الَّذِی أَنْزَلَ الْکتَابَ بِالْحَقِّ وَالْمِیزَانَ » [۱۱]، خداوندی که کتاب و شریعت را حقیقتی آشکار ومعیار سنجش حق از باطل قرار داد. از این رو در جای جای قرآن تصریح شده که صاحب نظران اندیشمند، بی درنگ دعوت حق را می پذیرند و به ندای حقیقت لبیک می گویند. تنها کسانی که حق راخوشآیند ندارند یا با مصالح موهوم خویش سازگار نمی بینند، آن را نمی پذیرند، گر چه در دل به حق بودن آن اذعان و اعتراف دارند. « وَیرَی الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِی أُنْزِلَ إِلَیک مِنْ رَبِّک هُوَ الْحَقَّ وَیهْدِی إِلَی صِرَاطِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ » [۱۲]، دانشمندان اندیشمندبه خوبی در می یابند آن چه بر تو نازل گشته، صرف حقیقت است و به سوی راه حق تعالی که عزیز و حمید است هدایت می کند. مقصود از عزیز، یگانه قدرت قاهره حاکم بر جهان هستی است و حمید به معنای ستوده و پسندیده است. «وَلِیعْلَمَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّک فَیؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ »[۱۳]، تا دانشوران بدانند که شریعت الهی محض حق است و آن را باور دارند و دل هایشان در برابر آن خاشع وحالت نرمش پیدا کند.

درباره فرهیختگان از ترسایان نجران در پیشگاه قرآن، با ستایش از آنان، چنین گوید: «وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَی الرَّسُولِ تَرَی أَعْینَهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ»[۱۴]، همین که بشنوند آن چه را که بر پیامبر نازل گشته، می بینی دیدگانشان[از شدت شوق و وجد درونی]لبریز از اشک گردد، زیرا حق را دریافته اند.

آری، کسانی که حق ستیزند در برابر آن ایستادگی می کنند: « لَقَدْ جِئْنَاکمْ بِالْحَقِّ وَلَکنَّ أَکثَرَکمْ لِلْحَقِّ کارِهُونَ »[۱۵]، ما آنچه که آوردیم حقیقت آشکاری است، ولی بیشترشما حق را خوش ندارید. « وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا »[۱۶]، گر چه[بازبان] آن را انکار نموده، ولی در دل آن را شناخته، باور داشته اند و این انکار ناشی ازحالت ظلم و استکبار آنان است. لذا طبق منطق قرآن، همواره حق آشکار است وباطل خود نما و برای پذیرفتن حق دلیلی جز فطرت و حجتی جز خرد حاجتی نیست. بر