بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اعلم علماء و افقه فقهاء :

نحوه آشنایی

سابقه آشنایی بنده با آیت الله انصاری شیرازی متجاوز از بیست سال است، می خواستم درس فلسفه ای بخوانم که انسان پرور باشد، از دوستان سوال کردم و ایشان را معرفی کردند و در اولین جلسه ای که ایشان را دیدم شیفته شخصیت عظیم ایشان شدم و با دیدن چهره ایشان و نحوه درس دادن ایشان شیفته و مرید وی شدم و سالیانی اسفار ملاصدرا را در محضر استاد تلمذ کردم.

روش تدریس فلسفه و نگاه ایشان به حکمت صدرایی

نسبت به فلسفه دیدگاه های مختلفی در حوزه وجود داشت عده ای مخالف فلسفه بودند و فیلسوفان را متهم به کفر می نمودند و دید خوبی نسبت به فلسفه نداشتند آیت الله انصاری شیرازی از طرفدران حکمت متعالیه بودند وهستند است و عرفان ایشان با فقه منطبق است استاد می فرمودند: نهایت فقه عرفان است و کسی که فقیه واقعی است عارف است مجتهد و فقیه راستین به کمال معرفت می رسد بر همین اساس آیت الله انصاری شیرازی از جمله ارادتمندان واقعی ملاصدرا بودند و ایشان ملاصدرا را یک اسلام شناس واقعی می دانستند، روش درس ایشان هم بر اساس عرفان حقیقی شیعی بود و سعی می کردند فلسفه را در حاله ای از نور عرفان واقعی بپوشند و اصطلاحات صرف نباشد. خیلی ها درس فلسفه می رفتند اما ما در دروس حضرت استاد دو درس می گرفتیم فلسفه و اخلاق خود ایشان به عنوان یک ماده درسی بودند ایشان آیینه تمام نمای علامه طباطبایی بودند.

دیدگاه معاصرین علما درباره ایشان

وقتی در محضر آیت الله مصباح یزدی نامی از استاد انصاری شیرازی برده شد و به نیکی از ایشان یاد کردند. منزل استاد فراوان می رفتم نشد به منزل ایشان رفته باشم و ایشان در باز نکند وقتی به منزل رسیدم و در زدم آیت الله مصباح آنجا بودند و زمان دیگری هم آیت الله بهجت آنجا تشریف داشتند البته مطالب چندانی ازاین جلسات به یاد ندارم اما در این اواخر حدود هفت هشت ماه پیش قرار بود آیت الله خامنه ای به منزل ایشان تشریف بیاورند و آیت الله انصاری دستور دادند حتما بمانید و رهبر انقلاب به اتاق علامه تشریف آوردند و خطاب به آقای انصاری شیرازی فرمودند: من خیلی محتاج دعاهای شما و امثال هستم و شخص شما خیلی برای من دعا کنید.

گریه های عارفانه ایشان و سرّ این گریه ها

ایشان تاج البکائین بودند و هستند و گریه های عارفانه ایشان زبان زد خاص عام است گاهی ایشان را به کهک می بردم و در محلی بین راه اطراق می کردیم و در بین راه گله گوسفندی می دیدم و توقف می کردم و گفتم ببینید چگونه این بره ها ها از مادرانشان شیر می خورند و ایشان گریه می کردند و می گفتند ببینید چه مهری بین این فرزند و مادر برقرار است و به باطن عالم منصرف می شدند، ایشان عرفان خود را مخفی می کردند و می گفتند ای کاش ما هم مادری داشتیم و مسئله را اینگونه می پیچاندند.

باز زمانی به منزل ایشان رفتم و دیدم گریه می کنند گفتم چرا گریه می کنید و می فرمودند: مادرم به من می گفت یحیی تو شانس نداری و من به بد شانسی خودم گریه می کردم و ایشان احساس عمیقی داشت و همه امور را را توحیدی می دیدند و در مشهد الرضا می فرمودند: من طواف کوی یار می کنم و اشک از چشمان ایشان اش