فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت شامل 54 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اغراض باطل در استفاده از زینت :

الف) تفاخر و تکبر

بهره مندی از اموال و ثروت و خرید مرکب های گران قیمت و خانه های مجلل و تهیه لباس های فاخر، گاه سبب خود برتربینی و تفاخر و تکبر می شود. لذا گرچه براساس اصل کلی که بیان شد استفاده از این امور فی نفسه جایز است؛ اما اگر سبب تجاوز بر دیگران یا تکبر و تفاخر شود، ممنوع خواهد بود. قرآن داستان قارون را به عنوان نمونه ای از کسانی که مال و ثروت دنیایی و بهره مندی از انواع زینت ها و تجملات زندگی سبب تکبر و فزونی طلبی و نهایتا سبب هلاکت او شد، ذکر کرده و فرموده است:

«إنّ قارون کان من قوم موسی فبغی علیهم و آتیناه من الکنوز ما إنّ مفاتحه لتنوء بالعصبه اولی القوّه إذ قال له قومه لا تفرح إنّ اللّه لا یحبّ الفرحین (۷۶) و ابتغ فیما آتاک اللّه الدّار الاخره و لا تنس نصیبک من الدّنیا و أحسن کما أحسن اللّه إلیک و لا تبغ الفساد فی الارض إنّ اللّه لا یحبّ المفسدین (۷۷) قال إنّما اوتیته علی علم عندی أولم یعلم أنّ اللّه قد أهلک من قبله من القرون من هو أشدّ منه قوّه و أکثر جمعا و لا یسأل عن ذنوبهم المجرمون (۷۸) فخرج علی قومه فی زینته قال الّذین یریدون الحیاه الدّنیا یا لیت لنا مثل ما أوتی قارون إنّه لذو حظّ عظیم». قارون از قوم موسی بود و بر آنان ستم کرد، و از گنجینه ها آن قدر به او داده بودیم که کلیدهای آنها بر گروه نیرومندی سنگین می آمد، آن گاه که قوم وی بدو گفتند: «شادی مکن که خدا شادی کنندگان را دوست نمی دارد. (۷۶) و در آنچه خدا به تو داده است سرای واپسین را بجوی و بهره خویش را از دنیا فراموش مکن و نیکی-

بخشش- کن چنان که خدا به تو نیکی کرده، و در زمین تبهکاری مجوی، که خدا تباهکاران را دوست ندارد. (۷۷) گفت: همانا آنچه به من داده شده بنابر دانشی است که نزد من است. آیا ندانست که خدا پیش از او نسل هایی را نابود کرد که نیرویشان از او فزونتر و فراهم آوردنشان [از مال دنیا] از او بیشتر بود؟ و بزهکاران را از گناهانشان نپرسند. (۷۸) (قارون) آراسته به زیورهای خود، به میان مردمش آمد.

آنان که خواستار زندگی دنیوی بودند گفتند: ای کاش آنچه به قارون داده شده ما را نیز می بود، که او سخت برخوردار است (قصص، ۷۹).

قارون از قوم بنی اسرائیل و از اقوام حضرت موسی بود. وی مال و ثروت فراوانی جمع کرده بود و همین امر سبب عجب و تکبر و انحراف او از راه حق شد به گونه ای که خود را جدای از دیگران و برتر از آنان دانست.

براساس بیان قرآن، قارون یک روز با آرایش خاصی درحالی که زینت های خود را به همراه داشت، از خانه خارج شد. از جمله «خرج علی قومه» و جمله ی «فی زینته» فهمیده می شود که این خروج، معمولی و برای انجام کارهای روزمره نبوده است، بلکه برای خودنمایی و فخرفروشی بر دیگران بوده است. گرچه قرآن بنابر اصل رعایت اختصار و موجز گویی جزئیات زینت هایی را که قارون همراه داشته بیان نکرده است؛ ولی از جملاتی که مردم درباره او گفتند و آرزویی که با دیدن آن صحنه کردند معلوم می شود که قارون همه زینت ها و تجملاتی را که در اختیار داشت نظیر انواع لباس های قیمتی و جواهرات و خدمتکاران و مرکب های مخصوص را به همراه خود آورده بود و با این وضعیت در میان مردم ظاهر شد. دیدن این صحنه سبب شد که افراد ضعیف الایمان که همه توجهشان به امور مادی است و چشمان آنها ظواهر را می بیند مفتون و شیفته ی گنج ها و مال و منال قارون شدند و او را فردی سعادتمند و دارای بخت خوب دانستند و در نتیجه آروز کردند که ای کاش مثل او این همه ثروت و وسایل رفاه و آسایش می داشتند.

ذکر این داستان و نقل سرنوشت خفت بار قارون و فرو رفتن او در زمین در برابر چشمان مردمی که تا چند لحظه پیش آرزوی مثل او بودن را داشتند، خط بطلانی بر این روش و سیره است و درسی است برای این که استفاده از زینت های الهی نباید برای تکبر و خودپسندی و عاملی برای انحراف اذهان مردم از معنویات و توجه به مادیات شود.

بنابراین کسانی که در جامعه از زینت هایی که در اختیار آنان است در طریق تکبر و خودپسندی و فخر فروشی و به نمایش گذاشتن و به رخ دیگران کشیدن انجام می گیرند، مشروع نخواهد بود.

توجه به این نکته مناسب است که استفاده از تجملات و زینت ها به قصد تکبر و فخرفروشی بر دیگران، بیشتر در مردان است. نمونه قرآنی یادشده نیز شاهدی بر این ادعا است. چنان که استفاده از زینت و خودآرایی برای خودنمایی و تبرج که هم اکنون ذکر خواهیم کرد خصیصه زنان است.

ب) خودنمایی و تبرج

«تبرّج» به معنای جلوه گری و خودنمایی، از ریشه ی «برج» و از ویژگی های زنان است [۱].

اصل وجود این خصیصه در زنان به خودی خود و به عنوان یک میل طبیعی نه تنها ناپسند نیست، بلکه اگر طبق دستورات شرعی و دینی هدایت شود و در طریق صحیح قرار گیرد مفید؛ بلکه امر لازمی در زندگی خانوادگی بوده و نقش به سزایی در جذب و انجذاب زوجین و استحکام خانواده خواهد داشت. لذا در دستورات اسلامی زن موظف است برای همسرش آرایش کند، بلکه برای او تبرج و خودنمایی داشته باشد[۲]. اما، اگر به این خواسته ی زن به حال خود رهاشده و در مسیر غیرصحیح و به اهداف و اغراض باطل از آن استفاده شود ناپسند و ممنوع خواهد بود. اگر زن برای جذب جنس مخالف و تصاحب قلب دیگران خودآرایی کند و زینت های خود را در معرض دید همگان قرار دهد، مسلما ناپسند بوده و ارزش منفی خواهد داشت. بدین سبب قرآن زنان را از این گونه تبرج در دو آیه، نهی کرده است. در یک جا خطاب به زنان فرموده است: «و لا تبرّجن تبرّج

فصلنامه تخصصی طهورا، شماره ۱، ص: ۳۴

الجاهلیه الأولی»[۳]؛ ای زنان (در برابر نامحرم) ظاهر نشوید و خودنمایی نکنید؛ مانند خودنمایی دوران جاهلیت نخستین.

در آیه دیگر نیز که در ارتباط با پوشش زنان سالمنداست می فرماید: «غیر متبرجات بزینه»[۴]؛ زنان، (در برابر نامحرمان) با زینت ها و آرایش هایشان خودنمایی نکنند.

گرچه آیه اول در ارتباط با همسران پیامبر است، اما خصوصیت مورد سبب تخصیص حکم به همسران پیامبر نمی شود. بنابراین آیه بر عمومیت خود باقی و نهی آن شامل همه زنان می شود. نهی از این تبرج بدین است که برای غیرهمسران و به اغراض باطل و فاسد است، دلیل آن نیز این است که به تبرج جاهلیت توصیف کرده و فرموده است: «تبرّج الجاهلیه الأولی».

زنی که با انواع آرایش و پوشیدن انواع لباسهای تنگ و تحریک آمیز در برابر جوانانی که در اوج شهوت جنسی هستند ظاهر می شود سبب می شود که جوان با نگاه کردن به او عنان اختیار را از دست بدهد و نتواند در برابر فشار شهوت جنسی مقاومت کند. تحقیقات روانشناسی گواهی می دهد که مردان به سرعت در برابر مناظر تحریک آمیز دچار طغیان شهوانی و فشار روانی می شوند و عنان صبر و مقاومت خوی را از دست می دهند و تسلیم تند باد هوس شده، به هر طریقی سعی می کنند خود را از انرژی فشرده و قدرتمند شهوت جنسی برهانند.[۵] امام صادق- علیه السلام- می فرمایند: «در ذلت و خواری انسان، همین بس که لباسی به تن کند یا مرکبی سوار شود که او را مشهور و انگشت نما سازد». هم چنین از امام حسین- علیه السلام- روایت شده است که: «هرکس لباسی به تن کند که موجب مشهورشدن و انگشت نما شدن او گردد، خدا در قیامت بر او جامه ای از آتش می پوشاند».

بدیهی است که استفاده زنان از لباس های تنگ با رنگ های روشن و به اصطلاح شاد موجب تبرج زنان و انگشت نما شدن آنها در محیط جامعه می گردد که این امر به شدت و صراحت، مورد نکوهش اسلام قرار گرفته است.

این گونه آرایش کردن سبب ترویج شهوترانی و فحشا و ناامن شدن جامعه و در نتیجه تضییع حقوق سایر افراد جامعه است و لذا از نظر اسلام ممنوع است. پس ممنوع بودن آرایش کردن زن در اجتماعات عمومی نه از جهت آرایش است که اسلام با زینت کردن مخالف نیست، زن و مرد برای حضور در اجتماعات خود باید آراسته و ظاهری پاکیزه و مطلوب داشته باشند تا سبب انس و الفت آنان به یکدیگر شود. لذا چنان که در ابتدای بحث ذکر شد اسلام به آراستگی و پاکیزگی سفارش کرده است. بلی با فساد و فحشا و رفتار و کرداری که عامل رواج فحشا در جامعه شود مخالف است، با زنانی که برای غیرشوهران خود و برای مردان کوچه و بازار خود را می آرایند و دوست دارند صدها و هزارها نگاه به آنان شود مخالف است، و این زنان را بدترین زنان معرفی کرده است.[۶] از پیامبر (ص): «هر زنی که بوی خوش به کار برد و از خانه اش بیرون رود، مورد لعن خداوند است تا آن که به خانه باز می گردد