فایل پاورپوینت کامل اولین تجلّی حدیث حسینٌ منّی و أنا مِن حسین

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اولین تجلّی حدیث حسینٌ منّی و أنا مِن حسین :

این که امام حسین(ع) از هیچ بانویی حتی مادر خود شیر نمی نوشد و تغذی وی با انگشت آخرین پیامبر خدا صورت می گیرد تا گوشت و خونش از گوشت و خون رسول خدا(ص) بروید، بیانگر اولین تجلی حدیث «حسینٌ منّی و أنا مِن حسین» است.

شخصیت امام حسین علیه السلام از ابتدای کودکی نسبت به سایر اهل بیت علیهم السلام مطرح است

امام حسین علیه السلام دارای ویژگی های منحصربه فردی است که او را در هستی از دیگران متمایز می کند؛ از لحاظ وراثت نو بهترین خلق خدا، پیامبر اکرم(ص) و فرزند امام علی علیه السلام و حضرت زهراء علیها السلام است که غیر از او و برادران و خواهرانش کسی از این امتیاز برخوردار نیست؛ اگرچه همین عنصر می تواند بهترین عامل تمایز ایشان در خلقت باشد اما از لحاظ تربیت و پرورش نیز پیامبر اکرم اهتمام خاصی برای این نوزادِ بی نظیر دارد که مرحوم شیخ کلینی صاحب اولین کتاب از «کتب اربع شیعه» گزارشی از عملکرد ایشان را در قالب روایات صحیح نقل کرده است:

این که امام حسین علیه السلام از هیچ بانویی حتی مادر خود شیر نمی نوشد و تغذی وی با انگشت آخرین پیامبر خدا صورت می گیرد تا گوشت و خون امام حسین علیه السلام از گوشت و خون رسول خدا(ص) بروید و اولین تجلی حدیث «حسینٌ منّی و أنا مِن حسین» برای صحابه مشخص شود؛ یکی از موارد استثنایی در زندگی سیدالشهداء علیه السلام است؛ این تعامل در سال های بعد هم ادامه دارد، به عنوان مثال، جناب سلمان فارسی نقل می کند: خدمت پیامبر(ص) رسیدم که امام حسن و حسین علیهما السلام مشغول غذاخوردن بودند، رسول خدا یک بار در دهان امام حسن علیه السلام لقمه می نهاد و یک بار در دهان امام حسین علیه السلام، وقتی غذا خوردن شان تمام شد، پیامبر(ص) امام حسن علیه السلام را بر گردن و امام حسین علیه السلام را بر روی ران خود نهاد و سپس فرمود: «ای سلمان! آیا اینان را دوست داری؟»، گفتم: ای پیامبر خدا! چگونه آنها را دوست نداشته باشم در حالی که نزد تو چنین جایگاهی دارند؟ حضرت فرمود: «ای سلمان! هرکس اینان را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هرکس مرا دوست بدارد، خدا را دوست داشته است». (کفایه الاثر، ص۴۵)

خداوند برنامه ای متفاوت برای معرفی امام حسین علیه السلام توسط پیامبر(ص) داشته است

بیان این فضیلت ها با دو روش در سیر نبوی به چشم می خورد؛ گاهی آیاتی از قرآن کریم در شأن اهل بیت علیهم السلام نازل می شد؛ آیاتی که فریقین اذعان دارند در شأن این خاندان پاک است؛ به عنوان مثال در کتاب صحیح مسلم از مهم ترین کتاب های اهل تسنن به نقل از عایشه آمده است: پیامبر خدا(ص) بامداد خارج شد در حالی که پوشش نقشداری از موی سیاه خز بر تن داشت، بعد حسن بن علی علیه السلام آمد و پیامبر او را زیر آن جای داد؛ به دنبال او حسین آمد و پیامبر او را نیز زیر آن جای داد؛ در پی آن دو، فاطمه سلام الله علیها آمد و پیامبر او را نیز زیر پوشش خود جای داد و سرانجام علی علیه السلام آمد و پیامبر او را نیز در پوشش خود جای داد و سپس فرمود: «إِنَّمَا یُرِیدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً» (الأحزاب/ ۳۳) یعنی: همانا خداوند اراده کرده که آلودگی را از شما اهل بیت بزداید و نیک، پاک و پاکیزه تان کند. (مسلم، الصحیح، ج۴، ص۱۸۸۳، ح۶۱) آی مودت، آی مباهله، نزول سور انسان و. . . از جمله آیات و سُوَری است که فریقین در فضلیت امام حسین علیه السلام بیان کرده اند.

روش دوم پیامبر(ص) بیان احادیثی در فضیلت امام حسین علیه السلام بود که باز هم دانشمندان فریقین آنها را نقل کرده اند؛ به عنوان مثال، در کتاب های سنن ترمذی و ابن ماجه که در شمار مهم ترین کتاب های اهل تسنن است از پیامبر(ص) نقل شده که فرمود: «حسین از من است و من از حسینم، خداوند دوستدار حسین را دوست دارد، حسین سبطی از اسباط است» (ترمذی، السنن، ج۵، ص۶۵۸، ح۳۷۷۵ و ابن ماجه، السنن، ج۱، ص۵۱، ح۱۴۴) یا اینکه پیامبر(ص) امام حسن و امام حسین علیهما السلام را در همه جا به عنوان پسران خود معرفی می کرد. نزد صحابه مشهور بود؛ وقتی به ابن عباس خرده گرفتند که “با توجه به اینکه مُسِن هستی چرا رکاب امام حسن و امام حسین علیه السلام را نگه داشته ای؟” ابن عباس گفت: “این دو پسران پیامبر خدا(ص) هستند؛ آیا این از خوشبختی من نیست که رکاب آن دو را نگه دارم؟” (ابن عساکر، تاریخ دمشق، ج۱۴، ص۱۷۹ و ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۴۰۰)، همچنین این حدیث که «امام حسن و امام حسین علیهما السلام دو سرور جوانان بهشتند و پدرشان از آن دو نیکوتر است» (ابن ماجه، السنن، ج۱، ص۴۴، ح۱۱۸) از جمله روایاتی است که حتی از عامه نقل شده است.

روش سوم که در پرسش قبلی به آن اشاره کردم در عملکرد رسول خدا(ص) متبلور بود؛ سلمان فارسی می گوید: بر پیامبر خدا وارد شدم دیدم امام حسین علیه السلام روی ران حضرت است و پیامبر پیشانی او را می بوسد و دهانش را بر دهان او نهاده و می بوسد. (کفایه الاثر، ص۴۶) تمام این اقدامات برای این بود که صحابه جایگاه امام حسین علیه السلام را بشناسند تا بعد از پیامبر(ص)، مسیر بندگی خدا را در جاد امام حسین علیه السلام بیابند که او «اباعبدالله» است اما بیشتر مسلمانان از مسیر حق منحرف شدند؛ زیدبن ارقم می گوید در مجلس ابن زیاد هنگامی که او با چوب دستی اش بر دندان های پیشین امام حسین علیه السلام می زد، گفتم: “چوب دستی ات را از این دو لب بردار، سوگند به خدایی که جز او خدایی نیست، بارها و بارها که شماره نمی توانم کرد، دیدم که پیامبر خدا(ص) دو لب خود