فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک شامل 51 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بحران مدیریت فرهنگی و دولت ایدئولوژیک :

مردم سالاری، ۲۳/۲/۱۳۸۲

چکیده: آقای علیخانی، معتقد است ساخت دولت ایدئولوژیک، بعد از انقلاب اسلامی، به مرور موجبات بروز بحران در جامعه را فراهم کرد .

به نظر می رسد در دهه آخر قبل از انقلاب و در حوزه مذهب، دو گفتمان غالب وجود داشته است; رادیکالیسم کاریزماتیک و رادیکالیسم روشن فکری . این دو گفتمان در فرآیند انقلاب به یک اشتراک و همسویی می رسند .

وجه اشتراک این دو که باعث شد نسل انقلاب آنها را یکی بداند و پس از مدتی بتواند آنها را تفکیک کند، رادیکال بودن بود . بستر عینی سرکوب ۱۵ خرداد ۴۲ و استبداد رو به گسترش و انسداد سیاسی و خشن دهه ۵۰، باعث شد در روشن فکری ایران، متاثر از روشن فکری جهان، رادیکالیسم هم در حوزه چپ مارکسیستی و هم در حوزه مذهبی به وجود بیاید و در زبان و ادبیات امروز به «براندازی » برسد . اینکه این نظام سیاسی قابل اصلاح نیست و هیچ گزینه بهتری برای رسیدن به شرایط مطلوب جز سرنگونی رژیم حاکم وجود ندارد، نتیجه ای بود که همه جریان های سیاسی به طور مشترک به آن رسیدند .

بدین ترتیب دو نوع رادیکالیسم روشن فکری و کاریزماتیک در ایران رشد می کند، یکی حول تفکر حوزوی و دیگری حول روشن فکری مذهبی که شاخص آن شریعتی است . وجه اشتراک این دو، فقط رادیکالیسم سیاسی است، و هرچه از ظاهر به عمق می رویم، تعارض ها و تفاوت های جدی محتوایی مشاهده می شود .

یک گرایش تمایل به روشن فکری دارد و اساسا حامل و فاعل استراتژیک خود را روشن فکران می داند و گرایش دیگر نسبت به روشن فکری همیشه بدبین بوده است، و نوعی روحانیت محوری درون خود داشته است .

پس از انقلاب، نسل ما چند پاره شد و هر کدام به سمت یکی از این گرایش ها رفت . به طور خلاصه یک گفتمان روشن فکر – مذهبی و یک گفتمان حوزوی وجود داشت، که درون آن هم گرایش های سنت گرا و گرایش های بنیادگرا وجود داشتند .

این مقدمه را گفتم تا به این نکته برسم که ما از کجا به این مسائل و بحران های فرهنگی رسیده ایم و از کدام بستر این مدیریت، این بحران و این دولت ایدئولوژیک متولد شده است . این دو گفتمان در ابتدا، به ویژه در دوره شریعتی، تعارض های جدی دارند، ولی در دوره بازرگان این تعارض ها آن چنان جدی نبود; هر چند مرحوم بازرگان یک گفتمان مستقل از حوزه ها داشت و معرفت شناسی و هستی شناسی اش با دستگاه روحانیت متفاوت بود، ولی تعارضی با دستگاه حوزوی ایجاد نمی کرد . در دوره شریعتی است که این تعارض ها جدی می شود .

از سال ۵۶ به بعد با اتفاقاتی که رخ داد، این فضا اساسا نابود شد و روند دیگری آمد . بسیاری از دانشجویان به طلبگی علاقه داشتند و این علاقه حتی در بین کسانی که کتاب های شریعتی را می خواندند، وجود داشت . در فضای آن زمان نگاه به حوزه و نگاه به قم به وجود آمد و نسل جوان آن دوران، چنین فرایندی را طی کرد و این تعارض ها و تفاوت های این دو گفتمان در سال ۵۷ به یک شراکت و همسویی می رسند، شراکتی که البته نافرجام ماند .

مسئله این است که چگونه گفتمان روشن فکری در عرصه فرهنگ، بر گفتمان سنتی در مقطع انقلاب پیروز شد؟ اگر شعارهای انقلاب را بررسی کنید، متوجه می شوید محتوای این شعارها و سخنرانی های روحانیون مبارز و فرهنگ و ادبیات آن، کاملا به روشن فکری مذهبی تعلق دارد . به این معنا که اساسا گفتمان فقاهتی اصلا مطرح نبود و اقبال عمومی به سمت گرایش های شریعت گرا، فقه گرا و احکام گرا نبود . و شاید کلی ترین حرفی که مطرح می شد این بود که باید اسلام پیاده شود .

در عرصه فرهنگی، روشن فکر مذهبی به نوعی از گفتمان سنتی یا رفرمیست تحول طلب درون حوزه ها جلو بود، اما اگر بخواهیم نگاه دیالکتیکی داشته باشیم، باید توجه داشته باشیم که ساختار و ساختمان جامعه ایران، یک جامعه ناموزون با غلبه وجه سنتی بود . یعنی در مقطع انقلاب ۴۵% جامعه ایران شهرنشین و ۵۵% غیر شهرنشین (روستایی نشین و عشایرنشین) است . از همان ۴۵% شهرنشین هم حدود ۷۰% آن، خانواده های سنتی بودند (خیلی از خانواده ها تلویزیون نداشتند و خانم ها، بیشتر سنتی، کلاسیک و چادری بودند) .

اگر از این منظر نگاه بکنیم به نوعی می شود گفت برنده شدن، حق تاریخی روحانیت بود و ساختار جامعه این را می طلبید . به قول امام علی علیه السلام: «حاکمان از سنخ مردمان هستند» . بنابراین در آن وضعیت، در حوزه فرهنگی و بین نخبگان، روشن فکری مذهبی پیروز شد و حتی دچار نزدیک بینی تاریخی شد به طوری که شریعتی می گوید: «اسلام آینده ما، دیگر اسلام روحانی و مفاتیح نخواهد بود .» و این از آنجا ناشی می شد که وقتی شریعتی در حسینیه ارشاد سخنرانی داشت، دوازده هزار نفر شنونده حضور داشتند .

و آن زمان با آن جمعیت و آن سطح سواد و آن سطح از حضور دانشجویان، شریعتی متوهم شد و فکر کرد روشن فکری مذهبی خیلی جلو افتاده است و به گمان من دچار نزدیک بینی تاریخی شد .

در این بستر بود که دولتی که پس از انقلاب در ایران به وجود آمد، حاصل پیروزی سیاسی – اجتماعی گرایش دوم بر گرایش اول بود; یعنی به تدریج توانست گرایش روشن فکری را از صحنه به حاشیه براند (از ترکیب بندی شورای انقلاب الی آخر . .). و روندی از گزینش و حذف، آغاز شد .

به تدریج با غلبه گفتمان دوم بر گفتمان اول; یعنی گفتمان شریعت گرا، یک دولت ایدئولوژیک به وجود آمد . این گفتمان ویژگی هایی دارد که باعث شد دولتی ایدئولوژیک شکل بگیرد و طبیعی است تفکرات و دیدگاه این دولت ایدئولوژیک بر مدیریت فرهنگی تاثیرگذار است .

گفتمان شریعت گرا ویژگی ها و اساسا یک مدل زیست تمام عیار، ولی متعلق به دوران های گذشته تاریخی داشت . مدل زیستی که از درون آن گفتمان بیرون آمد، مدلی نبود که در جامعه در حال تحول ایران مورد پذیرش قرار بگیرد .

به تدریج یک دولت ایدئولوژیک به این معنا به وجود آمد که ما یک مدل زیست داریم که بر اساس قوانین فقهی ما که در طی سالیان و قرون شکل گرفته است; یعنی یک ادعای حداکثری و تمامیت گرا و تمامیت خواه نسبت به همه حوزه های زندگی . بسیاری از بچه مذهبی های بعد از انقلاب این داعیه را داشتند که اسلام همه چیز است و از قنداق بچه تا کفن مرده برنامه ریزی دارد . این اولین سنگ بنا بود و سنگ بنای دوم اجبارگرایی است که نشان دهنده آن است که این مدل زیست ما، اختیاری نیست و به اجبار باید در جامعه پیاده شود .

بنابراین، دو گفتمان پیش رو داریم . پایه اول آن، ادعای تمامیت خواهی و تمامیت گرایی بود که ما در رابطه با همه چیز برنامه داریم . این یک بحث جدی و از چالش های جدی دو گفتمان است . یک گفتمان، معتقد است تمامی احکامی که در متون دینی به ویژه در قرآن آمده جاودانه است، ولی دکتر شریعتی در مجموع آثار خود، در جلد ۱۰، می گوید: «آن بخشی که رابطه انسان با خدا و هستی را تبیین می کند، ثابت است و آن بخشی که رابطه انسان با انسان دیگری یعنی انسان با جامعه در حوزه سیاست – اقتصاد … را مطرح می کند، کاملا متغیر است و فقط جهت گیری و آن روح احکام است که ثابت است ولی شکل احکامش متغیر است .» پس در این گفتمان، دین فقط جهت داده و سیستم نمی دهد . در آن گفتمان، هم جهت و هم سیستم می دهد و قوانینش آن چیزی است که در طی قرون در فقه پایه گذاری شده است . پایه دوم روی اختیاری یا اجباری بودن است . اینکه این قوانین آیا باید به اجبار پیاده شود یا به اختیار؟ اینجا پایه دوم دولت ایدئولوژیک پایه گذاری شد که نه تنها داعیه فراگیری دارد، بلکه داعیه اجبار هم دارد . اجبارگرایی و به تعبیری یکسان سازی و اینکه همه را به یک قالب، قالبی که خودمان آن را صحیح و دینی می دانیم، دربیاوریم . مسئله بعدی یک نوع فرمالیسم جزمی است، به این معنا که دولت ایدئولوژیک، معمولا فرمالیست و جزم گرا است و به عبارتی به فرمول هایش بیشتر از حقیقت، بها می دهد .

فرمالیسم دولت ایدئولوژیک این بود که اساسا روند تاریخ و بستر اجتماعی را در نظر نمی گرفت و مسائل را ف