فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در ماه رمضان :

مقدمه

مراسم و مواسم اجتماعی، تبلوری از آداب، رسوم، تاریخ، فرهنگ و دیگر مؤلفه های فکری و مذهبی هستند. مؤلفه هایی که خواسته یا ناخواسته در باورهای عمومی مردم نهادینه شده و به عنوان منابع مهم سنجش و پالایش رفتارهای پذیرفته شده عمومی و حتی اندیشه های دقیق فلسفی، شناخته شده اند. با بررسی و تحلیل عوامل، ریشه ها و آثار این مراسم که به زمان و مکان یا یکی از این دو محدود هستند، به یافته هایی مانند میزان اثرگذاری این عوامل در باورهای عمومی، سنجش تعامل یا تقابل مؤلفه های اجتماعی و فرهنگی با یکدیگر، اولویت سنجی و تقدم هر یک از این مؤلفه ها، گونه شناسی عوامل مؤثر، نتایج و پی آمدهای مستقیم و غیرمستقیم متولیان، تدبیرگران و مخاطبان این مراسم مشاهده میشود. بدین ترتیب همه این نتایج می تواند ما را در راستی آزمایی باورها و اندیشه های پذیرفته شده فکری، فرهنگی، مذهبی و مدیریت دینی و اجتماعی جامعه یاری کنند.

باید دانست که جوامع مختلف بسته به ماهیت تاریخی، فکری، مذهبی و حتی سیاسی دارای تعدد و تنوع آیینی هستند، مراسم و آیین هایی با پشتوانه دینی، ملی، نژادی، تاریخی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی که هرکدام نتایج و آثار خاص و مشترک دارند. در جوامعی با عوامل و بنیان های فعال دینی و مذهبی، مهم ترین منابع و بسترهای شکل گیری و رونق مراسم و مواسم اجتماعی، آموزه های دینی و سرمایه های تاریخی هستند. گونه شناسی خاستگاه این آیین ها مانند زندگی نامه بزرگان و مشاهیر دربردارنده تولد، وفات، شهادت و مقاطع سرنوشت ساز زندگی ایشان و بررسی رخدادهای تاریخی مذهبی و تکالیف دینی، می تواند به شناخت سیر تطور فکری و تاریخی جوامع و مذاهب مختلف کمک رساند. این تطور در برخی موارد، گویای حجیم سازی برخی عناصر دینی و مذهبی یا غفلت زدگی از برخی عناصر دیگر است.

صرف نظر از جامعه دینی، ادیان و مذاهب، استعدادهای متفاوتی در برابر مراسم و موسم های دینی و مذهبی دارند؛ زیرا دین اسلام و مکتب اهل بیت افزون بر اهتمام به روش و چگونگی اجرا و اهداف شعائر و موسم هایی که در آیات و احادیث به آن پرداخته شده است، از نظر موضوعی دارای تنوع و گستردگی ممتازی است. از سوی دیگر، به لحاظ تاریخی و مذهبی دارای مراسم و موسم هایی مانند، مبعث رسول خدا عید قربان، عید غدیر، ولادت و وفات معصومان و حادثه کربلا است و به لحاظ تکلیفی و عبادی، شعائر و مراسمی را چون نماز جماعت پنج گانه، عید فطر، موسم حج، ماه مبارک رمضان، ایام البیض، دحو الارض و نیمه شعبان شامل میشود.

از مباحثی که بررسی تاریخی مراسم و موسم های دینی را اهمیت بیشتری می بخشد، اصالت و بدعت گرایی در شعائر و نمادهای دینی است ؛ زیرا امکان دارد برخی با رویکردی نص گرایانه به مخالفت با هر نماد و آیین نوپیدای تصریح نشده از سوی معصومان بپردازند و برخی دیگر با استناد به کلیات و عموم ادله، دست خود را در ابداع آیین های خودساخته منسوب به دین، باز ببینند.

برای برون رفت از دغدغه های پیش گفته، تمسک به سیره معصومان از رویکردهای مهم خواهد بود. این راهکار با مراجعه به نصوص دینی[۱] و با تکیه بر دلایل عقلی، مسیری مطمئن و راهگشا خواهد بود. سیره امیرالمؤمنین حضرت علی به دلیل جایگاه معنوی و به دلیل تنوع شرایط پیرامونی و اجتماعی ایشان، دارای نتایج و یافته هایی کم نظیر است. دوران زندگی پیش از بعثت، از بعثت تا هجرت، از هجرت تا رحلت رسول خدا خلافت خلفای سه گانه و دوران حکومت، همگی گستره وسیع، متنوع و سازگار با شرایط گوناگونی را به وجود می آورد که الگوگیری در مقاطع و دوره های مختلف را برای رهروان آن حضرت ممکن می سازد. در این تحقیق، سعی میشود با تکیه بر احادیث و گزارش های تاریخی، رفتار امیرالمؤمنین حضرت علی به عنوان سیره و سبک زندگی، در محدوده زمانی ماه رمضان به عنوان یک مناسبت و موسم دینی ارائه شود.

سیره شخصی امیرالمؤمنین حضرت علی(ع)

به سنت و سیره شخصی و فردی امیرالمؤمنین علی نسبت به عرصه اجتماعی و سیاسی زندگی ایشان، کمتر توجه شده است. این فراموشی تنها به سبب کم کاری محققان و پژوهش گران نیست؛ چرا که شرایط زندگانی حضرت و وضعیت حاکم بر فضای سیاسی اجتماعی عصر ایشان و پس از آن، موجب بیتوجهی به سیره شخصی و فردی امیرالمؤمنین علی شده است. سعی دولت مردان هم عصر آن حضرت و پس از ایشان، در پوشیده داشتن فضایل آن حضرت و حتی الزام نخبگان بر بیزاری از ایشان،[۲] پذیرش و ثبت گفتار ایشان در محدوده احادیث نبوی، تعارض و درگیریهای اجتماعی و مذهبی با محوریت اعتبار و مشروعیت اجتماعی و حتی فردی حضرت پس از ماجرای قتل عثمان،[۳] حکمیت،[۴] حجیت نداشتن و نپذیرفتن سنت و سیره متعارض با سنت شیخین حتی از سوی هواداران،[۵] برخی از عوامل مهم بیتوجهی به سیره شخصی امیرالمؤمنین حضرت علی است.

بااین حال، جایگاه ویژه امیرالمؤمنین حضرت علی در تعریف و نشر مبانی و آموزه های اسلامی و اثرگذاری در تاریخ اسلام، موجب شده است که نه تنها شیعیان، بلکه دیگر فرقه های اسلامی به تاریخ و زندگی آن حضرت، البته نه به صورت سیره، بلکه بیشتر به صورت سیر تاریخی توجه کنند. مطالب پیش گفته در صدد تبیین ضرورت بررسی سیره فردی و شخصی امیرالمؤمنین حضرت علی است و هدف این تحقیق، ارائه الگویی از تبیین سیره شخصی امیرالمؤمنین حضرت علی در محدوده زمانی خاصی، چون ماه رمضان، آن هم با تکیه بر منابع تاریخی و حدیثی است. بدین منظور محورهای ذیل را به عنوان برخی از مهم ترین مصداق های سیره شخصی حضرت در ماه رمضان، معرفی میکنیم.

۱. اهتمام به نظافت و آراستگی

نظافت و آراستگی از توصیه های عمومی در منابع اسلامی است و تأکید بر آن یا حفظ اولویت آن در مواردی که با احکام عبادی تعارض دارد، گویای اهمیت نظافت و آراستگی در سیره ائمه است. برای نمونه، امیرالمؤمنین حضرت علی در روایتی، استفاده از سرمه چشم را برای روزه داران، مجاز میداند.[۶] درحالی که براساس روایت، گاه استفاده از سرمه موجب ابطال روزه شود. حضرت در روایتی دیگر، روزه داران را به مسواکزدن در صبح توصیه میکند و در پاسخ به این اشکال که ممکن است رطوبت مسواک، روزه را باطل کند، به جواز مزمزه با آب که رطوبت بیشتری ایجاد می کند، استشهاد کرده اند.[۷]

بدین ترتیب مسواکزدن، فارغ از نقش مؤثر آن در بهداشت و سلامت، سهم به سزایی در زیبایی ظاهری و خوش بویی دهان و دندان دارد. توجه به این مهم، در سفارش حضرت به مسواکزدن در ابتدا و انتهای روز[۸] به وسیله روزه داران مشاهده میشود.

۲. اهتمام به بهداشت و سلامت

تأکید بر جواز و دفاع از مسواک زدن و سرمه کشیدن روزه داران، با توجه به جنبه بهداشتی آن، به شایستگی بیان کننده جامع بودن سیره و سبک زندگی اهل بیت و چگونگی جمع میان حقوق فردی، دینی و اجتماعی است. رویکرد امیرالمؤمنین حضرت علی در تأمین پیش نیازهای محیطی و مادی برای بهره مندی معنوی در موسم ها و مراسم دینی و مذهبی، نه تنها یک تدبیر و ظرافت، بلکه از ضوابط و مبانی سیره معصومان است.

با مطالعه سیره شخصی حضرت در رمضان، می توان با وجود اهتمام ایشان به مناسک، آداب و تکالیف الزامی و ارشادی این ماه، دغدغه هایی مبتنی بر حفظ سلامتی و بهداشت را دید. یکی از مواردی که می توان از آن به عنوان سیره حضرت در رمضان با رویکرد بهداشت و سلامت یاد کرد، تأکید بر خوردن غذا در سحر و افطار است؛ زیرا در غیر این صورت ممکن بود، برخی به دلیل زهد و تقوا و برخی به دلیل بی توجهی و سستی، اهتمام چندانی به دو وعده غذایی تأکید شده؛ یعنی افطاری و سحری نداشته باشند. امیرالمؤمنین حضرت علی در حدیثی پس از تأکید بر خوردن غذا در این دو وعده، به لحاظ تبیین ضرورت، خوردن دست کم نصف خرما در افطار و جرعه ای آب در سحرگاه را لازم می داند.[۹]

حضرت در روایتی دیگر، درک فضایل و عبادات ماه رمضان را در گرو رعایت سلامت و تأمین نیازهای اساسی بدن معرفی میکند و بهره مندی از برکات روزه را بسته به خوردن غذا در سحرگاه و شب زنده داری را بسته به خواب میان روز میداند.[۱۰] توصیه بر استفاده از برخی مواد غذایی مانند خرما و حلوایی متشکل از روغن و آرد گندم و جو[۱۱] و مسواکزدن پس از خوردن غذا در سحری و پیش از خوردن غذا در افطار[۱۲] از اموری هستند که بر تأکید امیرالمؤمنین حضرت علی بر بهداشت و سلامت در رمضان دلالت دارند.

سفارش امام به مقدم داشتن نماز به هنگام افطار، مگر در زمانی که غذا مهیا و سفره گسترانیده شده،[۱۳] از توصیه هایی است که خاستگاه بهداشتی دارد؛ زیرا بو و غذای آماده نه تنها از میزان توجه در نماز می کاهد، بلکه ممکن است به جهت ترشح بزاق مواد هضم کننده غذا، آسیب هایی را برای بدن به دنبال داشته باشد. در حدیث یاد شده، حضرت تأخیر کردن در سحری خوردن در زمان متصل به اذان صبح و تسریع در خوردن افطار در زمان متصل به اذان مغرب را سفارش میکند.[۱۴] به نظر میرسد سیره حضرت در استفاده از مواد غذایی چون خرما، نان جو، نمک[۱۵] و شیر[۱۶] در ماه رمضان دارای ملاحظه های بهداشتی است. ازاین رو می توان، نوع و کیفیت مواد غذایی را از مواردی دانست که حضرت در ماه رمضان بدان اهتمام دارد. البته نباید از یاد برد که ممکن است نوع، کیفیت و زمان استفاده از مواد غذایی و یا دیگر توصیه های بهداشتی، با ملاحظه شرایط محیطی و منطقه ای حجاز یا کوفه صورت گرفته باشد. از این رو، استخراج اصول و رویکردهای ثابت و متغیر سیره معصومان در عرصه های گوناگون محیطی و در شرایط مختلف زمانی و مکانی، موضوعی است که نیاز به پژوهشی جامع دارد.

۳. خضوع، خلوص و خیرخواهی

بروز و جهت گیری فضایل اخلاقی و عرفانی در جزئیترین رفتار و سلوک شخصی به عنوان رفتار و سیره متکی بر خاستگاه اخلاقی حضرت در رمضان یاد میشود. از مصادیق این سیره، سفره غذای حضرت در موسم رمضان است. سادگی، بیپیرایگی، سالم، بهداشتی و حلال بودن، فقط ویژگیهای ظاهری سفره افطار حضرت بود.

امیرالمؤمنین حضرت علی چنانچه خود به آن تصریح میکند، مراتب کمال و معرفت را حتی در فرصت هایی چون خوردن و نوشیدن جست وجو می کرد. در گزارشی، امیرالمؤمنین حضرت علی در پاسخ به اظهار شگفتی عدی بن حاتم از سادگی سفره ایشان که متشکل از آب، نان جو و نمک بود، علت ترتیب چنین غذایی را تهذیب و قانع ساختن نفس بیان میکند.[۱۷]

این نکته را نباید از یاد برد که شاید محروم نگهداشتن خود از نعمت های الهی، اصل برتر در سیره اهل بیت نیست و آنچه در این گونه، رفتارها تأکید میشود، اصل تربیت و خودسازی است. یکی دیگر از توصیه های حضرت، تکبر نداشتن و پذیرش دعوت دیگران است که با حدیثی از رسول خدا بر آن تأکید میکرد.[۱۸]

بدین ترتیب، هر یک از این توصیه ها را باید مبتنی بر اصل مهمی در اخلاق و عرفان دانست. رفتار عبادی حضرت در این ماه حائز اهمیت است؛ چراکه ایشان افزون بر ملاحظه و رعایت تمام وظایف اجتماعی، فردی و خانوادگی، از عبادت و سلوک ویژه این ماه غافل نمی ماند. نماز توصیه شده حضرت برای هر شب از ماه رمضان، از شواهد این اهتمام است.[۱۹] امیرالمؤمنین حضرت علی هم با عمل و هم با زبان، دیگران را بر بهره مندی از فرصت های معنوی این ماه سفارش می نمود. آن حضرت آثار ویژه دعا و استغفار در ماه رمضان را، دفع بلا و محو و بخشش گناهان بیان می کرد.[۲۰]

نکته مهم آن است که اولیای الهی بیش از بهره مند ساختن خود در این ماه، به فراهم کردن زمینه هدایت و سعادت و دوری از جهل و ضلالت دیگران همت می گمارند. در سبک زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی در ماه رمضان، تلاش برای فراهم آوردن زمینه بهره مندی دیگران و همراه نمودن آنها، امری انکارناپذیر است. به عنوان نمونه، حضرت به هنگام حرکت برای شرکت در نماز جماعت، پس از خروج از خانه، همسایگان و خانه های در مسیر را با بانگ «یا ایها الناس الصلاه الصلاه» از برپایی نماز جماعت در مسجد آگاه میکرد.[۲۱] یا این که ایشان با تکیه بر سیره پیامبر[۲۲] و همکاری همسر گرامی خویش، حضرت فاطمه در ماه رمضان، مقدمات شب زنده داری فرزندان و اهل خانه را فراهم می کرد.[۲۳]

۴. اعتدال و میانه روی

عبادت، زهد، بخشش، کار، تفکر و هر امری که ممکن است در حالت عادی راه سعادت و کمال دانسته شود، در صورت خروج از مسیر اعتدال و میانه روی، ممکن است به گمراهی و ضلالت برسد. این آسیب در موسم های مذهبی نه تنها موجب دل زدگی مؤمنان، بلکه در تعارض با فلسفه و حکمت عبادات است. یکی از مواردی که از فراموشی حکمت عبادات و خروج از مسیر اعتدال حکایت میکند، پا فشاری بر موارد رخصت داده شده به وسیله خداوند است. امیرالمؤمنین حضرت علی افرادی را که روزه خود را در سفر افطار می کنند، چنین میستاید:

برگزیدگان شما، کسانی هستند که چون به مسافرت میروند، نماز را شکسته به جای میآورند و روزه را افطار میکنند.[۲۴]

در این رویکرد، افرادی که در رمضان، روزه خود را به دلیل وجود عذری افطار می کنند، نسبت به کسانی که در هر شرایطی روزه می گیرند، مقرب تر هستند. جامع بودن در رفتار و سلوک معنوی، به معنای در نظر گرفتن همه جنبه ها و شرایط کمال و سعادت است. این جامع بودن در جزئیترین رفتارها و کردارهای شخصی و اجتماعی جاری است.

برای مثال، در سیره علوی هم بستری با همسر در شب اول رمضان، نه تنها امری منافی روح عبادت و بندگی دانسته نشده، بلکه از موارد توصیه شده است.[۲۵]

۵. هدف گذاری معنوی در زندگی مادی

در سبک زندگی اهل بیت بهره مندی از نعمت های دنیوی خانواده و لذت های مادی، مانعی در تعالی و سعادت معنوی نخواهد بود و با مدیریت و برنامه ریزی می توان، آنها را مقدمه ای برای دست یابی به سعادت پایدار آخرت قرار داد. بدین ترتیب مناسبت ها و موسم های دینی می توانند تعیین کننده مسیر زندگی مادی باشند. در این سبک، اموری چون تشکیل خانواده، انعقاد نطفه و حتی رابطه زناشویی نه تنها تهدید نیست، بلکه فرصتی برای رسیدن به کمال معنوی شناخته می شود.

با بررسی اجمالی سیره معصومان و برای نمونه امیرالمؤمنین حضرت علی در موسم ها و مراسم دینی، در مییابیم که ایام و مناسک مذهبی به معنای دوری گزیدن از جامعه و زندگی عادی نیست، بلکه به اموری چون دید و بازدید، اطعام، صله ارحام و رسیدگی به همسر و فرزندان با دقت و حساسیتی بیشتر از دیگر ایام توجه و توصیه میشود.

یکی از رفتارهایی که به خوبی مبین این رویکرد است، نکاح و ازدواج در موسم رمضان است. برای مثال، رسول گرامی اسلام در ماه رمضان، پیوندی را که بر اساس آداب و سنن اسلامی با جشن، شادی و اطعام همراه است، برگزار کرد[۲۶] و بنا به نقل برخی از منابع، ازدواج امیرالمؤمنین حضرت علی و حضرت فاطمه در ماه رمضان اتفاق افتاده است.[۲۷] بنابراین، موسم رمضان در سیره معصومان ماه بهره مندی، نشاط و ساختن زندگی دنیا بر اساس باورهای معنوی است.

تکیه افراط گونه بر جاذبه ها و دافعه های معنوی و غفلت از تدبیر در زندگی مادی برای بهره مندی بهتر از فضایل معنوی، موجب می شود که بستر بروز عجب در مؤمنان فراهم آید و یا تدبیر زندگی معنوی در تعارض با تدبیر در زندگی مادی معرفی گردد. از این رو می توان با به کارگیری تدابیر و رویکردهای مادی، شرایط جسمی، روحی و محیطی مناسبی را برای بهره مندی بیشتر از فضایل و برکات معنوی فراهم ساخت.

البته باید توجه داشت، دوری از اموری که ممکن است زمینه ساز محروم ماندن از رشد معنوی شود از رویکردهای اهل بیت در نظام زندگی مادی است. سبک زندگی امیرالمؤمنین علی در رمضان، متأثر از این رویکرد است؛ زیرا وی روزه دار را از اموری منع میکند که او را دچار ضعف، سستی جسمی و روحی و یا وسوسه به ترک روزه کند.

حضرت در حدیثی در این باره می فرماید:

سه چیز است که روزه دار باید از آن دوری گزیند: حمام، حجامت و زن [همسر] زیبا.[۲۸]

سیره اجتماعی امیرالمؤمنین حضرت علی

انواع شرایط اجتماعی که امیرالمؤمنین حضرت علی در طول عمر خود تجربه کرده بود، عبارت بودند از: محیط خانوادگی پیامبر پیش از بعثت، دوره سه ساله دعوت مخفیانه و ده ساله دعوت آشکار در مکه، معادلات داخلی قریش در رویارویی با پیامبر، تحریم اقتصادی شعب ابی طالب، هجرت پیامبر به طائف و مدینه، جنگ های متعدد با قریشیان مکه و یهودیان مدینه، فرماندهی سریه ها، رقابت های مهاجر و انصار، رقابت های داخلی مهاجر، جریان نفاق، مهجور ماندن و خانه نشینی امیرالمؤمنین حضرت علی، مشاوره دادن به خلفا، خلیفه شدن امیرالمؤمنین حضرت علی بر جهان اسلام و برخورد ایشان با جریان های افراطی و التقاطی.

این تنوع در نقش آفرینی و شرایط اجتماعی، موجب می شود که در بیشتر شرایط اجتماعی و سیاسی، چه در نقش حاکم و چه محکوم، چه پیروز و چه شکست خورده، چه مشاور و چه ناقد، چه در رویارویی با دشمن نظامی و چه دشمن عقیدتی، چه جنگ نرم و چه جنگ سخت، چه تحریم اجتماعی و چه اقتصادی به سنت و سیره ای جامع از ایشان دست یافت. با وجود فقر منابع تاریخی و حدیثی در خصوص دوره های متعددی از زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی، می توان محورهای سیره اجتماعی حضرت را در رمضان به شکل زیر ترسیم کرد.

۱. همگرایی و تعامل

در مواردی، دوری گزیدن از برخی فعالیت های اجتماعی، از توصیه های الزامی یا ارشادی دسته ای از عبادت ها است. بنابراین، ممکن است محدود شدن فعالیت ها و نشاط اجتماعی به دلیل وجود برخی احکام تکلیفی در رمضان، از لوازم چنین موسمی دانسته شود. در حالی که با مراجعه به سیره معصومان و دیگر منابع دینی، گاه به عنوان یک آسیب تلقی میشود، نه یک لزوم طبیعی. در این میان، سیره و رویکرد اهل بیت می تواند تبیین کننده روح حاکم بر تکالیف عبادی باشد و سالکان را از افراط و تفریط دور سازد.

امیرالمؤمنین حضرت علی در رمضان بر صله رحم، سرکشی به خانواده و بستگان[۲۹] و حضور در اجتماع مردم تأکید میکرد. بنابر گزارش شیخ مفید، سیره حضرت در رمضان، سر زدن به فرزندان خود در همه شب های رمضان بوده است.[۳۰]

دید و بازدید و احوال پرسی از دیگران، برای آن حضرت در مرتبه ای از اولویت قرار داشت که ایشان با استناد به خاطره ای از رسول خدا شرکت در سفره افطار و اجابت درخواست دعوت کنندگان را مقدم بر اقامه نماز می دانست.[۳۱]

۲. اهتمام به تبلیغ و مسئولیت اجتماعی

محدود کردن تکالیف و وظایف به مناسک دینی و عبادات روزانه و غفلت از نقش ها و مسئولیت های اجتماعی، از مشکلات برخی جوامع اسلامی است، درحالی که جامعه انسانی، تنها با مسئولیت پذیری و نقش آفرینی سودمند و هدف مند می تواند مراتب کمال و سعادت دینی و دنیایی را بپیماید. یکی از مسئولیت های مهم اجتماعی، اهتمام به تقویت و گسترش عوامل تعالی بخش و پیش گیری از اثرگذاری زمینه های افول و انحطاط است. این اهتمام در موارد زیادی در قالب هجرت، تبلیغ و امر به معروف و نهی از منکر شکل میگیرد.

هجرت چه با هدف یافتن محیط های مساعدتر برای ایجاد نظام کامل اجتماعی که مبتنی بر مبانی دینی باشد و چه با هدف گسترش قلمرو جغرافیایی اندیشه دینی، از نخستین سال های تاریخ اسلام، در اندیشه رسول گرامی اسلام بوده است. هجرت گروهی از مسلمانان به حبشه و هجرت رسول خدا از مکه به مدینه، از نوع نخست و هجرت پیامبر اسلام به طائف، هجرت مصعب بن عمیر به مدینه و هجرت دیگر مبلغان دینی به شهرها و مناطق دور دست، از نوع دوم هستند. با مطالعه زندگی امیرالمؤمنین حضرت علی هر دو نوع از هجرت را می توان یافت. هجرت از مکه به مدینه برای یافتن محیط مساعدتری جهت سلوک و زندگی بر اساس آموزه های دینی و هجرت به یمن برای تبلیغ و گسترش معارف اسلامی، نمونه هایی از آنها هستند.

باید یادآور شد که تبلیغ و برخی دیگر از محورهای یاد شده در سیره و سبک زندگی حضرت، تنها مخصوص رمضان نبوده است و در دیگر ایام سال نیز کاربرد داشته است. اهمیت و اهتمام امیرالمؤمنین حضرت علی به این مسئولیت اجتماعی، به گونه ای بوده که سنت ها و مناسک متداول ماه رمضان، مانع از انجام این رسالت نبوده است.

هجرت امیرالمؤمنین حضرت علی به یمن در رمضان سال دهم هجری، یکی از این رویدادها است. وی در این هجرت، سرپرس