بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بزرگداشت قران صامت در غربت قران ناطق :

آن روز که پیامبر اکرم(ص) بار سفر به جهان باقی می‌بست، خطاب به حاضران و غایبان فرمود: «إنی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی… ؛
همانا من در میان شما دو چیز باقی می‌گذارم که اگر آنها را دستاویز قرار دهید، هرگز گمراه نخواهید شد. «کتاب خدا» و «عترتم» که اهل بیتم هستند.
ای مردم! بشنوید! من به شما رساندم که شما در کنار حوض بر من وارد می‌شوید. پس من از شما درباره رفتارتان با این دو یادگار ارزشمند سؤال خواهم کرد؛ یعنی کتاب خدا و اهل بیتم.»
اگر چه این حدیث از روایاتی است که مورد قبول علمای شیعه و اهل سنّت و در منابع هر دو گروه آمده است، امّا گویی هر دو گروه، عزم خود را برای نادید انگاشتن یکی از دو یادگار پیامبر اکرم(ص)، ثقل دوم، یعنی اهل بیت(ع) که به تمامی در موضوع و مفهوم امامت و مصداق بارز آن در عصر حاضر، یعنی حضرت مولانا و صاحبنا و حجّتنا، امام المهدی، ارواحنا لتراب مقدمه الفداء، نمود پیدا می‌کند، جزم کرده‌اند.
در میان هر دو طایفه، همه ساله، با سرمایه‌گذاری‌های مثال‌زدنی، جماعت بسیاری را برای برگزاری مراسم ویژه (حفظ، قرائت، …) قرآنی بسیج می‌دهند؛ به این گمان که با نشر و پخش «قرآن صامت»، روح دینداری و حقیقت قرآنی به کالبد فسرده و دنیازده، حیاتی طبیه بخشند. هیهات!
آنان، از روی غفلت تمام، با نادیده انگاشتن «قرآن ناطق» و یله ساختن ثقل دوم، امید دیدار رسول مکرّم(ص) را کنار حوض کوثر در دل زنده نگه می‌دارند.
نکته قابل توجّه درباره شیعیان اینکه، همه ساله، در آستانه ماه شعبان و قرین با سالروز میلاد فرخنده حضرت خاتم الاوصیاء، در سالنی به بزرگی میدان فوتبال بدین امر اهتمام می‌ورزند. در چنین موقعیتی به وضوح می‌توان مصداق تامّ این تعبیر حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) را درباره حضرت صاحب الزّمان(ع) تجربه کرد، آن روز که خطاب به صحابی خود، اصبغ بن نباته فرمودند:
«صاحب این امر، آوراه، رانده شده، تک و تنهاست.»
«بنفسی انت یا شریدُ یا طریدُ یا وحیدُ یا فریدُ یا وحیدُ» (کمال الدین، ج ۱، باب ۲۶، ح ۱۳)
در جلد ۵۱ «بحار الانوار»، حدیث شگفتی آمده است. راوی می‌گوید: در زیارت عمره یا حجّ واجب، خدمت امام محمّد باقر(ع) رسیدم. به آن حضرت عرض کردم: استخوان‌های من نازک شده و پیر و فرتوت شده‌ام. پایم لب گور است. نمی‌دانم که باز هم قسمت من می‌شود شما را زیارت کنم یا نه. سخنی برای من بگویید. برای من بفرمایید که گشایش و فرج کار مسلمانان چه وقتی است؟ حضرت امام محمّد باقر(ع) خصوصیت آن امام را که فرج کلّی به دست ایشان خواهد شد، بیان فرمودند:
«صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ هُوَ الطَّرِیدُ الشَّرِید الْمَوْتُورُ بِأَبِیهِ الْمُکَنَّى بِعَمِّهِ الْمُفْرَدُ مِنْ أَهْلِهِ اسْمُهُ اسْمُ نَبِیٍّ؛
صاحب این امر، همان کسی است که طرد شده و آوراه است و خون جدّش بازخواست نشده و کنیه عمویش را دارد و از خانواد‌اش تک افتاده و هم‌نام پیغمبر(ص) است.» (غیبت نعمانی، ج ۲۴، ص ۱۷۹)
مسلمانان بر سر برگزیدگان حضرت خداوندی و یادگار گرامی رسول ختمی‌مرتبت چه آورده‌اند که این اوصاف جانسوز، همچنان درباره ایشان پابرجاست!
گویی بسیاری از ما حیات و دوام آکنده از هواجس خود را در گرو تداوم این وضعیت می‌شناسیم و از یاد برده‌ایم که به قول جناب خواجه نصیر طوسی، «وَعَدَمهُ مِنّا»، غیبت ایشان از ماست و عمکرد آشکار و نهان فرهنگی و مادی ما، همه مجال را برای خروج ثقل دوم از موقعیت «طرید و وحید و فرید» بودنش از میان برداشته است. حال در نظر آورید در این ایّام خجسته، که هنگامه متذکّر شدن خو