فایل پاورپوینت کامل به سوی او به قصد غنیمت حرکت کردند

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل به سوی او به قصد غنیمت حرکت کردند :

بگذارید بقیه ماجرا در سینه ام بماند و برای کسی تعریف نکنم. می دانم شما اگر بشنوید بیشتر از من بی تابی می کنید، بر سر و صورت می زنید، و آتش خشم خود را با فرود آوردن ضربات مشت و لگد بر سر و صورت من به خاکستر می نشانید، امّا از ترس این نیست که نمی گویم، آخر قلب من هم تاب تحمّل بیان آنها را ندارد.

قبول دارم که قلب من چون سنگ سیاه و سخت و چون شبی تاریک و ظلمانی است، قلبی که نور هیچ خورشید آن را روشن نمی کند و هیچ تصویر جانگدازی آن را به رقّت نمی نشاند، حتی صحنه در خون غلتیدن لحظات آخر عمر حسین. امّا من هم یک انسان هستم – و شاید بودم.

حسین که شهید شد همه فایل پاورپوینت کامل به سوی او به قصد غنیمت حرکت کردند و من هم یکی از آنها بودم. پیراهن حسین را من برداشتم، همان پیراهنی که چند روز بیشتر بر تن من نبود و در همان چند روز پوست و موی بدنم به این حال و روز افتاد و خود به این فلاکت و بدبختی دچار گشتم.

مرا به کجا می برید؟ مرا به کدام سوی این میدان می کشانید؟ به سوی آن نه نفر، نه نه، مرا به سوی آنها نبرید، نمی خواهم آنها را ببینم. من آنها را خوب می شناسم، هر دفعه که آنها را می بینم موی بر تنم راست می شود و چشمم سیاهی می رود.

آن چهار نفر که دست و پایشان را بسته اید و به سینه انداخته اید، اخنس بن مرثد، حکیم بن طفیل سنبسی، عمر بن صبیح صیدابی ورجاءبن منقذ هستند: آن دو نفر که الآن بد می گویند و شما را دشنام می دهند و گاهی چون دیوانگان می خندند و زمانی دیگر با گریه وتضرّع از شما طلب بخشش می کنند، سالم بن خثیمه جعفی و صالح بن وهب جعفی هستند. و آن که مبهوت نشسته واحظ بن ناعم است و آن دو که هنوز هم به جنایت خود افتخار می کنند هانی بن شبث حضرمی و اسید بن مالک هستند.

من نمی خواستم با این نه تن در آن جنایت شریک باشم. وقتی عمرسعد دستور داد ابتدا به آنها ملحق نشدم و قصدی هم نداشتم، امّا وقتی دیدم آنها سوار بر اسب آماده اند تا بر بدن حسین بتازند، با خود گفتم که حسین شهید شده و روحش از بدن خارج شده. نه دردی احساس می کند و نه رنجی می برد، بگذار با این کار بتوانم نزد امیرعبیداللَّه افتخاری به نام خود ثبت کنم و جایزه ای بگیرم.

آن لحظه یاد برق سکه ها و جوایز امیر چشم عقل مرا کور کرده و دل من را سخت و بی عطوفت نموده بود. سوار بر اسبم شدم و در ردیف آنها قرار گرفتم. آنها اسب خود را هی کردند و من نیز. بدن حسین به سینه روی زمین افتاده بود، حرارت این گناه نمی گذاشت چشمانم را باز نگه دارم. افسار اسب را در دست محکم گرفته بودم تا این که از روی بدن او گذشتیم.

نفس راحتی کشیدم و کار را تمام شده احساس می کردم. یکی از ما برگشت، یادم نیست که بود، شاید صالح بن وهب یا اسید بن مالک بود. از اسبش پیاده شد، دست به زیر بدن حسین کرد و آن را به پشت بر زمین گذاشت و بعد نگاهی به ما کرد و گفت:

– منتظر چه هستید؟

متوجّه منظورش نشدم، سوار بر اسب شد و رو به سوی بدن حسین اسبش را هِی کرد. دیگران هم دنبال او به راه افتادند. نمی توانستم با آنان همراه نشوم، دیگر دست خودم نبود، مثل قطره ای در جریان رودخانه، در مقابل یک کارِ انجام شده قرار داشتم.

آن لحظه که اسبم را هِی کردم نمی توانستم به هیچ چیز فکر کنم جز جایزه عبیداللَّه، جایزه ای که هرگز به آن نرسیدم و هیچ