بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیماری یأس :

یأس و ناامیدی از بیماری های خطرناک معنوی و روحی بشر به حساب می آید چرا که در پی مأیوس شدن انسان از رحمت خداوند، انجام هرکار زشت و خلاف، آسان می گردد. لذا در هیچ شرایطی، یأس و ناامیدی روا نیست.

قرآن می فرماید:

إِنَّهُ لا ییأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ^[۱]

براستی کسی از رحمت خداوند مأیوس نمی شود، مگر کفار.

و در آیه دیگر می فرماید:

قُلْ یا عِبادِی الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ^[۲]

بگو ای بندگان من که بر خویشتن زیاده روی روا داشته اید! از رحمت خدا مأیوس نشوید. همانا خداوند، همه گناهان را (با شرایطش) می آمرزد، که او خود آمرزنده و مهربان است.

امام خمینی (ره) در کتاب شریف عرفانی و اخلاقی چهل حدیث، سخن زیبایی دارد آن جا که می فرماید:

مبادا شیطان و نفس اماره، تو را از بازگشت (به راه مستقیم و خوبی ها) منصرف کنند. بدان که در تمام امور هرقدر که ممکن باشد حتی به مقدار کمی نیز اقدام نمایی، بهتر است.. . از لطف خدا مأیوس مشو و از رحمت حق، نا امید مباش.^[۳]

ابونصر بزنطی که از اصحاب امام هشتم (ع) است، می گوید: خدمت امام (ع) عرض کردم: فدایت شوم! چند سالی است که از خدا حاجتی می طلبم و در دلم از تأخیر اجابت، احساس یأس دارم! حضرت فرمودند: «مواظب باش! شیطان از این رهگذر، تو را وسوسه نکند، تا آن که مأیوست کند.^[۴]

عبدالله بن بزّاز نیشابوری که مرد سالمندی بود، می گوید: میان من و حمید بن قحطبه، معامله ای انجام شده بود و من روزی برای دیدن او به منزلش رفتم. حمید که از ورود من مطلع شد، مرا به نزد خود خواند. تصادفاً ایام ماه مبارک رمضان و هنگام ظهر بود که من بر او وارد شدم. دیدم برای حمید، سفره غذا آوردند و حمید شروع به خوردن غذا کرد و به من تعارف کرد. من که در آغاز فراموش کرده بودم ماه رمضان است، دست دراز کردم ولی ناگهان یادم افتاد که ماه رمضان است و از این رو دست کشیده و از صرف غذا، خودداری نمودم.

حمید گفت: چرا نمی خوری؟ گفتم: ماه رمضان است و من روزه ام اما شاید شما از گرفتن روزه معذور باشید.

حمید پاسخ داد: من هم عذری ندارم و بیمار هم نیستم و بلافاصله شروع به گریه کرد. من صبر کردم تا غذایش تمام شد. آن گاه شروع به سخن کرده، گفتم: ای امیر سبب گریه شما چه بود؟ گفت: هنگامی که هارون در طوس بود؛ شبی شخصی را به سراغ من فرستاد و چون من به نزدش رفتم گفت: تا چه حد در اطاعت ما آماده ای؟ گفتم: در حد جان و مال آماده خدمت گزاری هستم.

هارون سر به زیر انداخت و مقداری فکر کرد. آن گاه اجازه بازگشت به من داد. من به جایگاه خود آمدم و طولی نکشید دیدم برای بار دوم، مأمور مخصوص او آمد، مرا خواست. من با خود گفتم: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیهِ راجِعُونَ. لابد، هارون قصد کشتن مرا داشته و چون مرا روبروی خود دید، شرم کرد و از کشتنم صرف نظر کرد. به هر صورت دوباره به نزد او رفتم. این بار هم چون بر او وارد شدم، سرش را بلند کرد و گفت: فرمانبرداریت از ما چگونه است و تا کجا به فرمان ما هستی؟ گفتم: جان و مال و زن وفرزندم. هارون که این سخن را از من شنید اجازه مرخصی به من داد و من به جایگاه خود آمدم و طولی نکشید که برای بار سوم، دنبالم فرستاد و چون رفتم باز همان سخن را تکرار کرد و گفت: فرمانبرداریت از خلیفه چگونه است؟ گفتم: به جان و مال و زن و فرزند و دین و آئینم آماده فرمانبرداری از شما هستم. این سخن را که هارون از من شنید خنده ای کرد و گفت: این شمشیر را بردار و هر چه این خادم به تو می گوید انجام ده. خادم شمشیر را به دست من داد و خود از جلو حرکت کرد و من هم به دنبال او راه افتادم. وی همچنان مرا تا مقابل دری که قفل بر آن زده بودند آورد. آن گاه در را گشود و وارد شدم. آنجا، حیاطی بود که در وسط آن، چاهی کنده بودند و در دو طرفش سه اطاق دربسته بود. خادم پیش رفت و درِ یکی از اطاق ها را گشود. دیدم ۲۰ نفر پیر و جوان از سادات علوی وفرزندان علی (ع) و فاطمه علیها السلام در آن اطاق هستند که هر کدام را به زنجیر بسته بودند. خادم به من گفت خلیفه دستور داده که اینها را به قتل برسانی و به دنبال این سخن، خادم هارون یک یک آنها را پیش آورد و من گردن زدم. سپس سرها و بدن های آنها را در چاه ریخت.

آن گاه در اطاق دوم را گشود و در آن جا نیز ۲۰ تن دیگر از سادات علوی و فرزندان علی (ع) و فاطمهعلیها السلام بودند و آنها را نیز دستور داد بکشم و من یک یک آنها را به قتل رسانده و خادم، سرها و جسدهایشان را در چاه ریخت. سپس درِ اطاق سوم را گشود و در آن اطاق نیز ۲۰ نفر از سادات بود که ۱۹ تن آنها را به همین ترتیب کشتم و چون خواستم بیستمی را بکشم، سر خود را بلند کرد و به من گفت: خدایت نابود کند ای نابکار! آیا در روز قیامت جواب جد ما رسول خدا (ص) را چه خواهی داد که شصت تن از فرزندانش را بدون جرم و گناه کشتی؟

حمید گفت: در این وقت دستم لرزید و رعشه اندامم را گرفت. خادم هارون که بالای سرم ایستاده و ناظر کارم بود، نگاه تند و خشمناکی به من انداخت و فریادی بر سرم زد. من تأمل نکرده، او را هم به قتل رساندم و خادم سر و بدن او را نیز به چاه انداخت و با چنین جنایتی که من کردم و شصت تن از فرزندان رسول خدا (ص) را به این وضع دلخراش به قتل رساندم دیگر روزه و نماز برای من چه سودی دارد و من یقین دارم که همیشه در دوزخ خواهم بود. ^[۵]

زمینه های یأس و ناامیدی

۱- ضعف بینش

خداوند در قرآن کریم می فرماید:

وَ لَئِنْ أَذَقْن