فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان

فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان، محتوای خود را در قالب 116 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاویل از دیدگاه علامه طباطبائی در تفسیر المیزان :

تاویل، از ریشه «آل یؤول اولا – ای رجع رجوعا» – به معنای بازگشت نمودن – گرفته شده است.

لذا تاویل – که مزید فیه است – همانند ارجاع، به معنای بازگردان می باشد. جز آنکه تاویل در مورد مفاهیم به کارمی رود و ارجاع، اعم است.

تاویل، گاه در مورد گفتار به کار می رود. مانند تاویل آیات متشابه «و ما یعلم تاویله، الا الله والراسخون فی العلم.» آل عمران/ ۷

و گاه در مورد کردار، چنانچه درباره کارهای شگفت آوررهنمای حضرت موسی علیه السلام به کار رفته «سانبئک بتاویل ما لم تستطع علیه صبرا.» کهف/ ۷۸

معانی تاویل

تاویل در چهار مورد استعمال شده است. که سه مورد آن درقرآن به کار رفته و مورد چهارم تنها در کلام سلف آمده است.

۱ – توجیه متشابه، آن است که ظاهری مبهم و شبهه انگیز داشته باشد، و موضع حق گونه آن به صورت باطل جلوه کند. به طوری که حق و باطل با یکدیگر اشتباه شده و موجب حیرت گردد. راغب اصفهانی گوید:

«المتشابه ما تشابه بغیره » (متشابه آن است که به چیز دیگر شباهت یابد)

و مقصود از چیز دیگر، همان باطل است که چهره حق گونه آن، به صورت باطل در آید. لذا بیننده در حیرت است ونمی داند آنچه می بیند حق است یا باطل؟ از یک طرف،چون از مقام حکمت صادر گشته باید حق باشد، از طرف دیگر، چون ظاهری شبهه انگیز دارد به باطل می نماید. لذاتاویل صحیح متشابه (چه گفتار و چه کردار) آن گاه است که هاله ابهام را بزداید و موارد شبهه آن را دفع کند، و در واقع،چهره لفظ و عمل را به سویی که تنها حق است، باز گرداند ونظر بیننده یا شنونده را به همان سو معطوف دارد، و او را ازحیرت در آورد. البته این کار به دست عالمان صالح انجام می گیرد.

از این رو، اهل زیغ (آنان که در دلهایشان کجی وجود دارد) به دنبال متشبهات اند تا از موقعیت نارسا و گل آلود سوءاستفاده کرده، و آن را به نفع خود تاویل کنند. و این همان تاویل نادرست و باطل است که بر دست ناشایستگان انجام می شود. فرق میان تاویل – بدین معنا – و تفسیر در آن است که، تفسیر، تنها رفع ابهام می کند، ولی تاویل، علاوه بر رفع ابهام، دفع شبهه نیز می کند. لذا تاویل نوعی تفسیر است که از طریق آن در کنار رفع ابهام دفع شبهه نیز انجام می شود.

۲ – تعبیر رؤیا، در سوره یوسف ۸ بار در این معنی استعمال شده است. و بدین معناست که در خواب، مطالب به صورت رمز ارائه می گردد، تا با تعبیر صحیح باز شده،حقیقت مراد مکشوف گردد. یعقوب، درباره یوسف می گوید:

و کذلک یجتبیک ربک و یعلمک من تاویل الاحادیث و یتم نعمته علیک… یوسف/ ۶ (این چنین است که پروردگارت تو را بر می گزیند، و برحقایق نمودها آگاه می سازد، و نعمت خود را بر تو کامل می نماید)

اشاره به نمودهائی است که در خواب جلوه گر می شود، که بازگرداندن هر یک از آنها را به حقایق نهفته موجود در پس آن را افرادی شایسته همچون یوسف می دانند. لذا آنگاه که عزیز مصر، در خواب دید، هفت گاو لاغر بر هفت گاو فربه چیره شده، و در کنار آن هفت سنبله سبز و هفت سنبله خشک مشاهده نمود.. از اطرافیان خود، تعبیر آن را جویاشد:

«یاایها الملا افتونی فی رؤیای ان کنتم للرؤیاتعبرون »یوسف/۴۳ (ای بزرگان ملک اگر علم خواب می دانید مرا به تعبیر آن،آگاه کنید).

یکی از زندانیان نجات یافته، به او گفت:

«انا انبئکم بتاویله فارسلون× یوسف ایهاالصدیق افتنا فی سبع بقرات… یوسف/۴۵ – ۴۶ (من شما را به تعبیر آگاه می سازم، مرا بفرستید تا از یوسف صدیق جویا شوم…).

یوسف هم گفت: هر یک از گاوهای فربه و لاغر، به سالهای فراوانی و خشکسالی اشارت دارند. دلی آگاه و باطنی روشن می خواهد تا حقایق نهفته در پس این نمودها را دریابد.

۳ – سرانجام کار، در سوره اسراء/۳۵ می خوانیم:

«و زنوا بالقسطاس المستقیم ذلک خیر و احسن تاویلا.» «با ترازوئی استوار، پیمانه نمایید. این راه بهترین است، وسرانجام آن نیکوتر است)

و در سوره اعراف/۵۳ می خوانیم

«هل ینظرون الا تاویله یوم یاتی تاویله، یقول الذین نسوه من قبل: قد جاءت رسل ربنا بالحق، فهل لنا من شفعاء فیشفعوا لنا اونرد فنعمل غیرالذی کنا نعمل قد خسروا انفسهم وضل عنهم ماکانوا یفترون »

(آیا در انتظار آنند تا سرانجام قرآن چه می شود؟ آن روزخواهد رسید! پس کسانی که آن را به دست فراموشی سپرده اند خواهند گفت: آری پیامبران، بر حق بودند. آیااکنون برای ما شفیعانی وجود دارد، یا آنکه باز گردیم وکاری دگر کنیم. البته خویشتن را از دست داده، و هر آنچه بافته اند از یاد برده اند)

و در سوره نساء/۵۹ می خوانیم

«یآ ایهاالذین آمنوا اطیعوالله و اطیعواالرسول و اولی الامرمنکم فان تنازعتم فی شی ء فردوه الی الله والرسول ان کنتم تؤمنون بالله والیوم الاخر ذلک خیر و احسن تاویلا»

(ای اهل ایمان! فرمانبردار خدا و رسول و رهبران خویش باشید. هر گاه درگیر چیزی شدید، به خدا و رسول واگذارید، اگر به خدا و قیامت ایمان دارید. زیرا این بهترین راهی است برای نجات از تفرقه و دوسو شدن، و سرانجام آن نیز نیکوتر خواهد بود)

۴ – برداشت همه جانبه، و شاید عمده ترین آن، که در کلام سلف آمده است، عبارت از برداشتهای کلی و همه جانبه ای است،که از آیه استفاه می شود. این معنی در مقابل تنزیل است که در خصوص مورد نزول، منظور است.

می دانیم، قرآن به صورت کتاب مدون نازل نگردیده است.بلکه به صورت پراکنده و در مناسبتهای مختلف، و در باره رفع مشکلات پیش آمده و گوناگون نازل شده است. و هریک از آن پیش آمدها را سبب نزول یا شان نزول می گویند.لذا آیه نازل شده نمی تواند به آن حادثه نظر نداشته باشد، وهمین امر موجب می گردد تا آیه، جنبه مخصوصی به خودبگیرد، و ظاهرا مخصوص همان مورد نزول بوده باشد. ولی اگر چنین بود، مطمئنا قرآن، از انتفاع همگانی ساقطمی گردید، و فقط به عنوان علاجهای مقطعی، مورد استفاده قرار می گرفت.

ولی چنین نیست، بلکه قرآن کتاب هدایت همگانی است، وبرای همیشه زنده و جاوید است. لذا خصوصیات مواردنزول آیات، موجب تخصیص در مفاد آیه ها نمی گردد، وباید جنبه های عمومی آیات را مدنظر قرار داد. واز همین جنبه ها، برداشتهای کلی و همه جانبه استفاده نمود.

این گونه برداشتهای کلی و همه جانبه را، تاویل می گویند. وهمین امر، قرآن را برای همیشه زنده و جاوید نگاه می دارد وآن را بر موارد مشابه در هر زمان و مکانی بر حسب پیش آمدها در بستر ابدیت تاریخ، قابل انطباق می گرداند; چرا که «العبره بعموم اللفظ لا بخصوص المورد» (اعتبار ، در جنبه های عمومی کلام است نه خصوصیات موردی). از این رو،جنبه های ظاهری آیه را – که به مورد خاص نظر دارد – تنزیل می گویند. در مقابل تاویل که همان مفاهیم عام و برداشتهای کلی آیه است.

بنابراین، تمامی آیات قرآن دارای تاویل به این معنی می باشد، در حالی که تاویل به معنای توجیه نمودن، مخصوص آیات متشابه بود.

همین برداشتهای کلی و همه جانبه، که پیام آیه را برای همیشه ماندگار می کند و به نام تاویل خوانده می شود، «بطن » نیز نامیده می شود; چرا که مفهوم عام و پنهان در پس پرده ظاهری لفظ است. در مقابل «ظهر» که همان معنای ظاهری کلام است و بر قرائن موجود تکیه دارد، و به آن رنگ خصوصیت می بخشد.

اصطلاح ظهر و بطن از همان روز نخست، مترادف اصطلاح تنزیل و تاویل به کار می رفته است.

پیامبر گرامی – صلی الله علیه و آله و سلم – فرموده است:«ما فی القرآن آیه الا و لها ظهر و بطن » در قرآن آیه ای نیست مگر آنکه ظاهری دارد و باطنی.

فضیل بن یسار از امام ابوجعفر باقر – علیه السلام – درباره این حدیث نبوی می پرسد که مقصود از ظهر و بطن چیست؟حضرت فرمود:

«ظهره تنزیله و بطنه تاویله. منه ما قد مضی و منه ما لم یکن یجری کما تجری الشمس والقمر» ^(۱)

ظهر آیه همان است که از ظاهر لفظ و بر حسب قرائن موجود و شان نزول به دست می آید. ولی بطن آیه تاویل آن است که عبارت است از برداشتهای کلی و مفاهیم گسترده وقابل انطباق برای همیشه; که همین جهت، قرآن را زنده وجاوید نگاه می دارد.

عمده معانی تاویل: همه معانی چهار گانه، نهایتا به همان معنای بازگشت دادن، بر می گردد; زیرا توجیه متشابه، یعنی: ارجاع ظاهر مبهم و شبهه ناک، به واقعیتی روشن و تابناک.

تعبیر رؤیا: تبیین حقایق نهفته در پس نمودهای حالت رؤیااست. که این نمودها را به آن حقایق نهفته باز می گرداند.

سرانجام کار: همان بازگشت کردار یا گفتار، به عاقبتی زشت یا زیبا.

تاویل به معنای بطن، القای خصوصیات بر گرفته در لفظ است، تا به مفهومی عام و گسترده باز گردد.

ولی عمده بحث در این جا پیرامون معنای نخست و اخیراست، که در کلام سلف و خلف دائر، و در اصطلاح تفسیری به کار می رود:

۱ – تاویل به معنای توجیه متشابه، که مخصوص آیات متشابه است.

۲ – تاویل به معنای بطن و پیام عام آیه است، که در سراسرآیات قرآنی سریان دارد.

نظریه عینیت تاویل، آنچه گذشت، تاویل از دیدگاه مشهور بودکه در استعمال مفسرین سلف به کار رفته است. و معانی چهارگانه تاویل را از قبیل معانی و مفاهیم و نوعی تفسیر وتبیین در نظر گرفته اند.

ولی اخیرا نظریه «عینیت تاویل » را مطرح کرده، و آن را ازقبیل مفاهیم ندانسته، و برای آن عینیت قائل شده اند.

نخست ابن تیمیه با یک نگرش کاملا سطحی، عینیت تاویل را مطرح نموده است. و بعدها استاد بزرگوار علامه طباطبائی، این نظریه را با بیانی ژرف و تحقیقی عمیق وقابل توجه مطرح ساخته است، و شاید کمتر افرادی باشندکه به حقیقت گفتار این فرزانه دوران پی برده باشند.

گفتار ابن تیمیه، تاویل در گفته ابن تیمیه، از قبیل معانی نیست،بلکه حقیقتی است که الفاظ و معانی از آن حکایت دارند.خود او می گوید: «تاویل در مقابل تفسیر، اصطلاحی است که در گفتار متاخرین رایج گشته است آن را از معانی باطنی دانسته، در مقابل معانی ظاهره که به آن تفسیر گفته اند.»

و در یک جای دیگر می گوید: تاویل در اصطلاح سلف، به دو معنی گفته می شود:

۱ – تفسیر کلام و بیان معنی آن: چنانچه در تفسیر طبری پیوسته این عبارت آمده است که: (الکلام فی تاویل هذه الآیه)،یا (اختلف اهل التاویل فی هذه الآیه). که مقصود وی همان تفسیر آیه است.

۲ – حقیقت مراد و جان کلام: به طوری که اگر کلام طلب باشد، تاویل آن حقیقت مطلوب است. و اگر خبر باشد، تاویل آن، ذات چیزی است که از آن خبر داده شده است.تاویل به این معنی (حقیقت خارجی) – که سومین معنی به شمار می رود – با دو معنی یاد شده، فاصله زیاد دارد; زیراتاویل به آن دو معنی از قبیل:

علم و سخن است. مانند تفسیر و شرح و توضیح، وجایگاه تاویل در آن صورت قلب و زبان است. و دارای وجود ذهنی و کتبی است.

ولی تاویل به معنی سوم، صرفا وجود خارجی دارد، درگذشته یا در آینده. به طوری که هر گاه گفته شود: (طلعت الشمس) تاویل آن، همان طلوع آفتاب است، که در خارج تحقق یافته، و این معنی سوم، همان لغت قرآن است که بر آن نازل گردیده است.

نظریه علامه طباطبائی: علامه طباطبائی – قدس سره – بامطرح کردن نظریه ابن تیمیه، برخی از جوانب آن را موردمناقشه قرار داده، ولی اصل نظریه را مبنی بر اینکه تاویل،حقیقتی است عینی، که منشاء و مستند تمامی تعالیم عالیه قرآنی قرار گرفته و چیزی از قبیل الفاظ و معانی نیست، بلکه حقیقت عینی و خارجی است، پذیرفته اند.

علامه، در این زمینه، راهی جدا از راه ابن تیمیه را در پیش گرفته: راهی عمیق، دقیق و فراتر از سطحی که او سیرمی نموده است. علامه، گفتار ابن تیمیه را، تحت عنوان چهارمین وجه در تفسیر تاویل، چنین بیان می دارد:

«ان التاویل لیس من قبیل المعانی المراده باللفظ، بل هو امرعینی یعتمد علیه الکلام، فان کان طلبا، فتاویله هی المصلحه التی اوجبت انشاءالطلب… و ان کان خبرا، فان کان اخباراعن الماضی، کان تاویله هی نفس الحوادث الواقعه فی الظرف الماضی… و ان کان اخبارا عن المستقبل او الحال، فاماان یکون المخبربه مما تناله الحواس او تدرکه العقول، کان تاویله ایضا ما هو فی الخارج من القضایاالواقعه، او یکون من الامورالغیبیه التی لا تناله الحواس و لا تدرکهاالعقول، کالامور الراجعه الی اهوال القیامه و البعث والنشور … فتاویلها ایضا نفس حقائقهاالخارجیه…» ^(۲)

سپس در صدد مناقشه آن بر آمده، چنین گوید:

«انه و ان اصاب فی بعض کلامه، لکنه اخطا فی بعضه الآخر: انه اصاب فی القول بان التاویل لا یختص بالمتشابه، بل هو عام لجمیع القرآن. و کذاالقول بان التاویل لیس من سنخ المدلول اللفظی، بل هو امر خارجی یبتنی علیه الکلام… لکنه اخطا فی عد کل امر خارجی مرتبط بمضمون الکلام – حتی مصادیق الاخبارالحاکیه عن الحوادث الماضیه والمستقبله -تاویلا للکلام…» ^(۳)

آنگاه در صدد تبیین حقیقت تاویل بر آمده، چنین افاده می فرمایند:

«الحق فی تفسیرالتاویل انه الحقیقه الواقعیه التی تستندالیهاالبیانات القرآنیه، من حکم او موعظه او حکمه، و انه موجودلجمیع الآیات القرآنیه محکمها و متشابهها. و انه لیس من قبیل المفاهیم المدلول علیها بالالفاظ، بل هی: من الامورالعینیه المتعالیه من ان تحیط بها شبهات الالفاظ، و انماقیدهاالله سبحانه بقید الالفاظ لتقریبها من اذهاننابعض التقریب، فهی کالامثال تضرب لیقرب بهاالمقاصد وتوضح، بحسب ما یناسب فهم السامع، قال تعالی: «والکتاب المبین× انا جعلناه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون× و انه فی ام الکتاب لدنیا لعلی حکیم.» ^(۴)

در جای دیگر نیز فرموده اند:

«المراد بتاویل الآیه لیس مفهوما من المفاهیم تدل علیه الآیه،سواء اکان مخالفا لظاهرها ام موافقا. بل هو من قبیل الامورالخارجیه. و لا کل امر خارجی حتی یکون المصداق الخارجی للخبر تاویلا له. بل امر خارجی مخصوص، نسبته الی الکلام نسبه الممثل الی المثل والباطن الی الظاهر.» ^(۵)

در موضع دیگری هم آورده اند.

«و تاویل القرآن هوالماخذالذی یاخذ منه معارفه.» ^(۶)

در این توصیف، سه عبارت به کار رفته است: حقیقت،واقعیت و عینیت. «انه الحقیقه الواقعیه… انه الامورالعینیه… لذاتاویل، از دیدگاه علامه بزرگوار، دارای حقیقتی است جدا ازعالم ذهن; زیرا آنچه در اذهان وجود دارد، مفاهیمی بیش نیستند، و مفاهیم نمی توانند منشاء چیزی قرار گیرند; زیراخود از حقایق واقعیه نشات گرفته اند، انتزاعاتی از حقایق بیش نیستند.

از طرف دیگر چون تاویل قرآن، بطن آن را تشکیل می دهد،و بطن منشاء ظهر است، و آنچه نمود می کند، پرتوی ازحقایق نهفته است، لذا بطن و تاویل قرآن، حقیقت آن راتشکیل می دهد. به طوری که ظواهر الفاظ و عبارات، از آن نشات گرفته اند. همانند روح در کالبد انسان که «این همه آوازه ها از وی بود.»

نکته قابل توجه اینکه سه عبارت فوق، هر یک قید احترازی است به این صورت که:

آنجا که گفته: واقعیت، نفی اوهام می کند.

آنجا که گفته: حقیقت، به این خاطر است تا گمان نرود، تنهااز امور اعتباریه صرفه است.

و آنجا که گفته: عینیت، خواسته تا نفی ذهنیت کند و گمان نرود، از قبیل مفاهیم است، تا جایگاه آن ذهن باشد! البته مقصود از عینیت، عینیت مصداقی نیست – که در کلام ابن تیمیه آمده – بلکه صرفا، خارج الذهن بودن، مقصود است.لذا در تفسیر آیه ۵۹ سوره نساء می گوید:

«والتاویل هوالمصلحه الواقعیه التی ینشا منهاالحکم ثم لتترتب علی العمل.» ^(۷) با کمی دقت، ملاحظه می شود که این عبارت یک نشانه فرق بین دو نظریه است; چرا که منظور ابن تیمیه از عینیت،عینیت مصداقیه بوده، ولی مراد علامه از عینیت،خارج الذهن بودن آن است.

پس، تاویل از دیدگاه علامه، واقعیتی است که حقیقت عینی دارد. مقصود از حقیقت عینی، این است که یک امر ذهنی نیست، تا از قبیل معانی و مفاهیم بوده باشد، بلکه حقیقتی است که سر منشا تمامی احکام، تکالیف، آداب و مواعظقرآن، قرار گرفته و تعالیم و حکمت قرآن، از آن نشات گرفته است. علامه در توضیح مطلب فوق، سه مورد ارائه داده اند:

۱ – تاویل القرآن، هو الماخذ الذی یاخذ منه معارفه. ^(۸) (تاویل قرآن، حقیقتی است که سر منشا معارف قرآن گردیده است.)

۲ – نسبته الی الکلام،نسبه الممثل الی المثل.. ^(۹) (رابطه با آن کلام، مانند رابطه مورد مثال، با مثالی است که آورده شده است.)

۳ – والباطن الی الظاهر. ^(۱۰) (همان رابطه ای که میان باطن – حقیقه الشئ و ظاهر -نقش و کالبد – وجود دارد).

اینک شرح این سه فراز، با رعایت عکس ترتیب آورده می شود.

۱ – نسبه الباطن الی الظاهر، تاویل قرآن، حقیقتی است نهفته،در پس پرده الفاظ و معانی. وجود باطنی، در مقابل وجودظاهری، اصطلاحی است که نمودار وجود حقیقی و ثابت شی ء را در مقابل وجود ظاهری و زائلی می رساند.

علامه، برای قرآن، غیر از وجود لفظی و کتبی، وجوددیگری قائل می باشد، که حقیقت واقعی قرآن به آن وابسته است. این وجود همانند روح در کالبد است. همان است که در شب قدر یکجا بر پیغمبر اکرم(ص) نازل گردیده است.علامه در توضیح این مطلب در ذیل آیه شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن… البقره/ ۱۸۵ می فرماید:

قرآن، دارای حقیقتی دیگر است، جز آنچه ما، درک می کنیم. [حقیقتی که] عاری از تجزیه و تفصیل می باشد. «کتاب احکمت آیاته ثم فصلت من لدن حکیم خبیر»احکام، در اینجا، در مقابل تفصیل است. قرآن در اصل،دارای وحدتی کامل بوده، تفاصیلی که در آن مشاهده می شود، بعدا عارض آن شده است.

در سوره اعراف آیه ۵۲ و سوره یونس آیه ۳۹ نیز به این امراشاره شده که سوره سوره شدن و آیه آیه شدن قرآن، و نزول تدریجی آن بدین صورت که مشاهده می شود، امری است عارضی. کتاب، دارای حقیقتی است جدا از این تفاصیل واجزاء. و آن حقیقت بلندپایه، در جایگاهی محفوظ، و ازدسترسی ناپاکان بدور است. و به فرمایش قرآن:

«بل هو قرآن مجید فی لوح محفوظ: البروج/۲۱-۲۲

«فی کتاب مکنون لا یمسه الا المطهرون واقعه / ۷۸ – ۷۹

و این همان «کتاب مبین » است، که لباس «عربیت » بر آن پوشانده شده است.

«حم والکتاب المبین انا جعلناه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون و انه فی ام الکتاب لدینا لعلی حکیم » الزخرف/ ۱-۴

پس، آراسته شدن قرآن به لباس عربیت و تجزیه و تفصیل مشهود در اندام آن، چیزی است جدا از حقیقت و اصل قرآن،که در جایگاه بلند خود، همچنان استقرار دارد. علامه در این زمین