فایل پاورپوینت کامل تجربه موفق مقاومت در غزه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تجربه موفق مقاومت در غزه :

رویدادهای خشن نظامی معمولاً در یک نقطه بلوغ سیاسی و یا شرایط ویژه امنیتی روی می دهد تا با عبور از آن، مرحله ای جدید را بیافریند. جنگ، یک فرصت طلبی سیاسی با ابزارهای غیرسیاسی است تا هدف های روشنی را محقق سازد و موازنه قوا را به نفع اقدام کننده برهم زند. در جنگ های کلاسیک، معیار سنجش توانمندی های دو طرف و یا شاخص های پیروزی و شکست با جنگ های نسل چهارم و نامتقارن متفاوت است و برتری های ابزاری و ادوات جنگی در جنگ های جدید تعیین کننده نتیجه جنگ نیست، به ویژه اینکه در جنگ های نسل جدید، به جز تسلیحات نظامی، ابزارهای رسانه ای و فضای مجازی و کارکردهای آن نیز مطرح هستند که افکارعمومی و واکنش های آن را در قبال رویدادهای جنگی و حتی سقف رفتاری جنگ و یا طول جنگ تعیین کننده و مؤثر می سازد.

از نگاه «کلوزویتس» استراتژیست مشهور آلمانی، «جنگ، استمرار سیاست ورزی با ابزارهای دیگر است و هدف سیاسی، هدف اساسی جنگ است». این بدان معناست که جنگ برای اهداف روشن سیاسی شکل می گیرد و هدف های نظامی، پایه ای برای متجلی کردن دستاورد و اهداف سیاسی خواهند بود.[۱] بر همین اساس رژیم صهیونیستی جنگ های متعددی به اعراب به ویژه فلسطینیان تحمیل کرد تا به اهداف سیاسی خود دست یابد، هر چند این رژیم در بیشتر این جنگ ها به اهداف سیاسی خود دست می یافت، اما این آرزوی دیرینه و رؤیای شکست ناپذیری آن چندان دوام نیافت و اولین شکست تلخ و خفت بار خود را از مقاومت اسلامی لبنان (حزب الله) در تابستان ۲۰۰۶ میلادی تجربه کرد، اما اولین شکست تلخ این رژیم از مقاومت فلسطین در اوایل سال ۲۰۰۹ میلادی اتفاق افتاد.

این رژیم پس از ماه ها محاصره طولانی نوار غزه و بستن تمامی گذرهای این منطقه بر روی ساکنان این منطقه که جمعیتی بیش از یک و نیم میلیون نفر می باشند، نتوانست این مردم را از پای درآورد، این در حالی بود که فلسطینیان به رغم تحمل بحران اقتصادی غزه که با مرگ خاموش دست و پنجه نرم می کردند هیچ گاه از مقاومت دست برنداشتند. از این رو رژیم صهیونیستی پس از ناکامی در شکست دادن دولت قانونی حماس تلاش کرد تا از فلسطینیان انتقام بگیرد و به مجازات دسته جمعی آنها در نوار غزه دست بزنند. بر این اساس در هفتم دی ماه ۱۳۸۷ مرحله اول عملیات سنگین نظامی علیه منطقه بسته غزه را آغاز کرد تا با در هم شکستن مقاومت اسلامی مردم منطقه و حذف مقاومت از معادله فلسطینی اسرائیلی، راه مذاکرات را برای تأسیس دو دولت در یک سرزمین باز کند و عملاً با حذف کشور فلسطین صرفاً یک دولت مسلمان مسیحی در بخشی از سرزمین تحت حاکمیت اسرائیل شکل بگیرد.

شواهد و قرائن حاکی از این بود که رژیم صهیونیستی باور کرده بود و این باور را به شهروندان یهودی خود نیز باورانده بود که طی یک دوره کوتاه ۷ تا ۱۰ روزه جریان مقاومت را از میان برمی دارد و یا آنکه آن را تا آنجا تضعیف می کند که توانایی مخالفت با طرح های اسرائیلی آمریکایی نداشته باشد.[۲]

برای بهتر روشن شدن موضوع ضروری است به شرایط سیاسی امنیتی منطقه، اهداف و سناریو و تاکتیک های ارتش صهیونیستی در جنگ اشاره شود.

الف) شرایط سیاسی امنیتی منطقه

جنگ ۲۲ روزه غزه که رژیم صهیونیستی از آن به عنوان «سرب گداخته» یاد می کرد در حالی آغاز شد که یک اجماع غربی اسرائیلی و تعدادی از کشورهای عربی را بر اهداف جنگ علیه حماس در کنار هم قرار داده بود. یک نیاز استراتژیک برای برون رفت از بن بست های سیاسی و یا پاسخ گویی به نیازهای امنیتی راهبردی و یا مقدمه سازی برای اجرای طرح خاورمیانه ای آمریکا، اساس این پیوند بود.

رژیم صهیونیستی که از جنگ ۳۳ روزه ۲۰۰۶ با شکست خارج شده بود، برای جبران آسیب بر اقتدار و هیبت نظامی و یا توان بازدارندگی خود، باید دست به اقدامی موفق و اعتمادساز در سطح جامعه صهیونیستی می زد. در گزینه های موجود، امکان حمله اسرائیل به ایران وجود نداشت و غیر از فقدان تضمین برای کسب پیروزی، هزینه گسترده ناشی از وسعت جنگ، کشورهای مخالف غرب و نیز کشورهای عربی را درگیر می کرد و آغاز چنین جنگی، آسیب های همه جانبه منطقه ای را برای اسرائیل دربرداشت.

گزینه دوم، حمله مجدد به حزب الله بود که تأثیر نگران کننده ناشی از تجربه ناموفق سال ۲۰۰۶ و احتمال شکستی جدید، تصمیم گیری نهایی را دشوار می ساخت، به ویژه اینکه بنا به ارزیابی و گزارش دستگاه های امنیتی اسرائیل، قابلیت های جنگی و نظامی حزب الله بسیار ارتقا یافته بود و می توانست این رژیم را با ریسک های خطرناکی روبه رو کند.

آخرین گزینه رژیم صهیونیستی حمله به غزه و حکومت حماس بود که با توجه به سطح توانمندی هایش در این منطقه، شانس بیشتری را برای کسب پیروزی احساس می کرد. کشورهای مرتجع عربی که از سیاست های هشت ساله حکومت بوش در خاورمیانه آسیب دیده بودند، برای پاسخ به نیازهای گوناگون خود، نابودی حماس و مقاومت در غزه را امری حیاتی می دانستند.

رویکرد سازش این کشورها که از سال ۲۰۰۲ طرح مشترک عربی را برای صلح با اسرائیل ارائه کرده بودند، طی سال های اخیر پررنگ تر شده و همگرایی بیشتری را در تماس های آشکار و پنهان با این رژیم نشان می دهد.

حذف حماس برای جایگزینی ابومازن و جریان حکومت خودگردان و اجرایی کردن طرح سازش با اسرائیل و پایان دادن به مسئله فلسطین از نگاه این کشورها فرصت بازیگری ایران را محدود می ساخت و می توانست به تدریج موازنه قوای منطقه ای را به نفع کشورهای یاد شده و به زیان جریان مقاومت منطقه ای و ایران رقم بزند.

آمریکا نیز که پروژه خاورمیانه ای او در هشت سال گذشته با موانع و چالش ها و ناکامی های جدی روبه رو و هزینه های سنگینی را بر آن کشور تحمیل شده بود، به دنبال رهیافت جدیدی برای رهائی از بن بست طرح های منطقه ای خود بود.

برای اجرای این تصمیم، ساز و کارهای ایجاد شده طی سال های گذشته در همکاری های اطلاعاتی (شرم الشیخ) و یا هماهنگی های سیاسی و رسانه ای و تعیین سناریوهای نظامی، سیاسی و تبلیغاتی فعالانه به کار گرفته شدند و هزینه های مالی آن به عهده عربستان، مدیریت اجرایی صحنه بیرونی به مصر، پشتیبانی و لجستیک جنگ به عهده امریکا و حمایت های سیاسی و تبلیغاتی به اروپا واگذار شدند.[۳]

ب) اهداف جنگ

اگرچه مسئولین رژیم صهیونیستی تلاش کردند با تکیه بر تجربه جنگ ۳۳ روزه ۲۰۰۶ با حزب الله، اهداف جنگ را به روشنی ابراز نکنند تا در تنگنای تفسیرهای پیروزی در جنگ قرار نگیرند، ولی محورهای زیر از زبان مسئولان مختلف این رژیم بیان شدند:

۱ ضرورت دگرگونی در وضعیت امنیتی غزه و عدم تحمل حکومت حماس

۲ نابودی مقاومت و توقف اقدامات آن و بازگشت ابومازن به غزه

۳ امروز حماس، فردا حزب الله و.. .

۴ تضعیف حماس

۵ جلوگیری از شلیک موشک از غزه به سوی اسرائیل

۶ توقف و جلوگیری از امکان تسلیح مجدد حماس از طریق تونل های مرز رفح

خانم لیونی ماهیت جنگ غزه را، جنگ ارزش های تمدن غربی و پیشرفته با تروریست ها معرفی کرد.[۴]

ج) سناریو و تاکتیکهای جنگ

رژیم صهیونیستی برای اهداف حداقلی و حداکثری خود، سناریوهای مختلفی را درنظر گرفته بود تا بتواند در قالب ابهام در هدف های اعلام شده، به همه اهداف خود در این جنگ برسد. در یک سناریوی حداکثری، حکومت حماس باید ساقط و مقاومت به شدت سرکوب و نیروهای محمد دحلان که در مصر و اردن در قالب طرح امنیتی ژنرال دیتون آموزش دیده بودند، به غزه وارد می شدند و ابومازن حاکمیت را در دست می گرفت. بدین منظور از روش «جنگ پرشدت» و «غافلگیرانه» و «آتش گسترده بر اهداف شناسایی شده» استفاده می شد و حملات وسیع هوایی در روز اول جنگ و حتی چهار روز اول، این سناریو را تعقیب می کرد.

در سناریوی بعدی، با اجرای حملات گسترده هوایی، توپخانه و دریایی بر مناطق مسکونی و شهری و بر اهداف حکومتی و مقاومت در غزه (سیاست زمین سوخته)، امکان ایجاد شورش مردمی و اعتراض به مقاومت و حکومت حماس مدنظر بود تا بدین ترتیب هدف ساقط کردن حکومت حماس فراهم شود.

در سناریوی سوم، پس از حملات گسترده هوایی و شدت آتش، به حملات زمینی نیز تکیه می شد تا دو سطح از اهداف برای کسب پیروزی را امکان پذیر کند.

در سطح اول، امکان اشغال مناطق شهری در شمال نوار غزه، شهر غزه و پیرامون آن و یا مناطق جنوبی در شرق خان یونس و یا مرز رفح و نوار فیلادلفی مدنظر بود تا ضمن وارد کردن ضربه به مقاومت و تضعیف آن، هدف های سیاسی جنگ از طریق چانه زنی در مورد مناطق اشغال شده دنبال شود.

هدف ثانوی از اجرای این عملیات، ترور یا ربایش رهبران مقاومت و یا دستیابی به شالیط برای نیل به بخشی از اهداف جنگ و ثبت پیروزی و ایجاد شرایط برای چانه زنی در جهت کسب امتیازات سیاسی بود.

سطح دوم عملیات در سناریوی اخیر شدت بخشیدن به حملات هوایی و به کارگیری سلاح های ممنوعه و اجرای حملات زمینی و نفوذی برای تضعیف هر چه بیشتر مقاومت و فرسایش آن بود تا امکان تسلیم پذیری مقاومت را افزایش یابد و تصویری از موازنه وحشت (ویرانی سازی) به جای احیای توان بازدارندگی ثبت شود.[۵]

د) مراحل جنگ

ارتش اسرائیل عملیات نظامی خود را در سه مرحله عملیات هوایی، زمینی (الف) و عملیات دریائی (ب) طراحی کرد و مدت زمان عملیات هوایی را حداکثر چهار روز و مدت زمان هر مرحله از عملیات زمینی را حداکثر سه روز در نظر گرفت.

مرحله اول عملیات به گونه ای طراحی شده بود که با بمباران حدود ۳۰۰ نقطه از غزه، مقاومت زمینگیر و عناصر آن به صیدهای قابل دسترسی تبدیل می شدند.

عملیات سنگین هوایی به جای چهار روز هفت روز به درازا کشید و بر اساس اطلاعاتی که خود اسرائیل منتشر کرد، ۶۰۰ نقطه از مراکز حساس منطقه کوچک غزه را زد، اما وقتی روز ۱۳ دی ماه فرا رسید، کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی دریافت که آسیب چندانی به مقاومت حماس وارد نشده است و شلیک موشک های آن نه تنها ادامه دارد، بلکه هر روز به برد آنها افزوده می شود.[۶]

مراحل اصلی این جنگ عبارت بودند از:

۱- آغاز تهاجم و بمباران هوایی غزه

شنبه سیاه ۲۷ دسامبر رسید و در ساعت ۳۰/۱۱ صبح ۶۴ جنگنده به حریم هوایی غزه تعرض کردند. تنها در چند ساعت نخست تهاجم صهیونیست ها ۱۰۰ تن بمب روی خانه ها و تونل های زیرزمینی ای که غزه را به مصر متصل می کرد، ریخته شد. در هفت ساعت اول حمله ۲۳۰ فلسطینی به شهادت رسیدند و ۷۵۰ نفر مجروح شدند تا بزرگ ترین و طولانی ترین مقاومت فلسطین رقم بخورد. مأموریت نخست پرنده های مرگ صهیونیست ها بستن راه های ارتباطی غزه بود. این بزرگ ترین حمله اسرائیل به غزه از سال ۱۹۶۷ به این سو بود.

در شب چهارم جنگ، سازمان موساد، فهرست جدیدی شامل ۳۰۰ نقطه دیگر را به مقامات نظامی و سیاسی تل آویو ارائه کرد و از آنان خواست با حمله به این نقاط کار حماس را یکسره کنند. نیروی هوایی رژیم صهیونیستی مأموریت یافت تا نقاط جدید را بزند، ولی از آغاز مرحله جدید عملیات نظامی، حماس و جهاد اسلامی برگ جدیدی را رو کردند و آن افزودن بر برد و قدرت موشک ها بود. اندکی بعد حماس نیز ۷۰۰ موشک را به سرزمین های اشغالی فلسطین شلیک کرد. برای اولین بار موشک های حماس شهرک های تازه ای چون اشکول و بئرالسبع را هدف قرار دادند و به چند پایگاه نظامی صهیونیستی خسارات جدی وارد کردند.

یکشنبه ۲۸ دسامبر، ۲۵ دستور تخریب اماکن عمومی صادر شد و هواپیماهای اسرائیلی یک مسجد و ایستگاه تلویزیونی حماس را هدف قرار دادند. دانشگاه غزه، مدارس، ساختمان های وزارت امور خارجه و دارایی و همچنین دفتر نخست وزیری از دیگر نقاطی بودند که در مرحله بعد، هدف موشک های اسرائیلی قرار گرفتند.

دوره عملیات هوایی تا روز شنبه ۱۴ دی ماه استمرار یافت. اسرائیل به تکرار افتاد و ابتکار عمل جدیدی نداشت، در حالی که حماس با متنوع کردن شهرهای هدف و شلیک به نقاط کلیدی هر روز حرف جدیدی برای گفتن داشت.

۲- آغاز جنگ زمینی و دریایی

مرحله (الف) عملیات زمینی در شامگاه روز شنبه ۱۴ دیماه با یورش ۲۰هزار نیروی نظامی که هر کدام از یک جان پناه متحرک تانک مرکاوا برخوردار بودند و خط سنگین آتش بمب افکن ها آنان را پشتیبانی می کرد، شروع شد. سران تل آویو پس از چند روز که به بی نتیجه بودن حملات هوایی خود پی بردند، فرمان شروع حمله دریایی را صادر کردند. دو روز پس از آتشباری ناوچه ها، ایهود باراک سراسیمه دستور ورود نیروهای زمینی را داد. بدین ترتیب جنگ هوایی در شامگاه روز شنبه جای خود را به جنگ زمینی داد و نیروی هوائی صرفاً به عنوان پشتیبان عملیات نیروی زمینی نقش جدیدی پیدا کرد. در روز چهارم ژانویه، مهم ترین آزمون نیروی زمینی ارتش صهیونیستی رخ داد.

در عرصه جنگ زمینی رژیم صهیونیستی از شش محور دو محور از کناره دریا، دو محور از مناطق بیت حانون و جبالیا، یک محور از حی الشجاعیه و یک محور از منطقه میانی «نتساریا» وارد عمل شد. این نیروها به سمت عرض کوتاه بین ۶ تا ۱۱ کیلومتر هجوم بردند. تانک های اسرائیلی نیز به امید نفوذ کوماندوها شهر غزه را به محاصره درآوردند، اما باز هم بر خلاف تصور دستگاه نظامی و اطلاعاتی رژیم صهیونیستی، مقاومت مبارزان حماس اجازه پیشروی بیشتر را به آنها نداد.

دو سه روز طول کشید تا فضای سنگین ر