فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها

فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها شامل 65 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تربیت یافتگان مکتب امام محمد باقر علیه السّلام و ویژگی های اخلاقی و رفتاری آن ها :

اشاره

زمان شناسی و استفاده از فرصت تاریخی(نزاع بین حاکمان اموی و عباسی) موجب شد امام باقر(ع) با راه اندازی نهضت نخبه پروری به پرورش استعدادهای درخشان اقدام کنند و این حرکت فرهنگی از مهم ترین اقدامات آن حضرت در دور امامت نوزده سال (۹۵-۱۱۴ق) ایشان است.

آن بزرگوار با پرورش شخصیت های علمی و فرهنگی که هر یک می توانستند منطقه ای را به سوی حقیقت هدایت کنند، به گسترش فرهنگ ناب اهل بیت(ع) و ترویج آن میان اقشار مختلف مسلمانان، عمق بخشید.

امام باقر(ع) با استفاده از فرصت طلائی به دست آمده و با وجود مشکلات و بحران ها در جامع اسلامی، شاگردان ممتاز و نخبه ای را تربیت کردند که از مهم ترین آن ها می توان به: زُراره بن أَعین، حَمران بن أَعین، حسن بن حسن بن حسن(ع)، زید بن علی بن الحسین(ع)، سلیم بن قیس هلالی، جابر بن عبداللَّه انصاری، جابر بن یزید جعفی، بُکیر بن أَعین، أبان بن تغلب، فُضیل بن یسار، لیث بن بختری معروف به ابوبصیر، محمد بن مسلم ثقفی، ابوحمز ثمالی و… اشاره کرد.

شیخ طوسی(ره) به نام ۴۶۶ نفر مرد و دو زن از شاگردان آن حضرت که در زمین نشر فرهنگ اهل بیت(ع) به رهبری امام باقر(ع) تلاش می کردند، اشاره کرده است.[۱] برخی از شاگردان امام باقر(ع) از «اصحاب اجماع»[۲] شمرده می شوند، از جمله: زراره بن اَعین، بُرَید بن معاویه، فضیل بن یسار، محمد بن مسلم و ابوبصیر اسدی.[۳]

در این جا به معرفی برخی از این تربیت یافتگان برجسته در مکتب آن امام همام (ع) می پردازیم:

۱. کُمیت اسدی؛ هنرمند متعهد

یکی از هنرمندان نخبه، متعهد و زبردستی که در محضر امام باقر(ع) رشد یافت، کمیت اسدی است. او فقیه، سخنور، حافظ قرآن، نَسّابه، لغت شناس، مورخ، سخنور و شاعری بزرگوار بود که علاوه بر محضر امام سجاد و حضرت صادق (ع)، از محضر امام باقر(ع) نیز بهره ها برده، به مقامات عالی علمی و معنوی رسید. کمیت که در شعر مهارت ویژه ای داشت، با اشعارش خلفای ستمگر اموی را رسوا می کرد و به همین جهت، از طرف آن ها محکوم به مرگ شد. تعداد اشعار او را تا پنج هزار قصیده گزارش کرده اند.[۴]

کمیت، شیفت امام باقر(ع) بود و در راه این عشق، خود را فراموش می کرد. روزی در برابر امام و در مدح آن حضرت اشعاری را سرود که امام مسرور شد و رو به کعبه این گونه دعا فرمود: «اللَّهُمَّ ارْحَمِ الْکمیتَ وَ اغفِرْ لَهُ؛ خدایا! کمیت را رحمت کن. او را بیامرز!» آن گاه به کمیت فرمود: ۱۰۰ هزار درهم از خاندانم برای تو جمع آوری کرده ام. کمیت عرض کرد: به خدا سوگند! هرگز سیم و زر نمی خواهم، فقط یکی از پیراهن های خود را برای تبرک به من عطا فرمایید! امام پیراهن خود را به او هدیه دادند.[۵]

کمیت از ویژگی های اخلاقی و رفتاری خاصی برخوردار بود. از جمله:

الف) آیت اخلاص

کمیت هرگز هدایای مادی را که به خاطر سرودن اشعار در مدح اهل بیت(ع) بود، نمی پذیرفت. وی هزار درهم را به امام سجاد(ع) برگرداند و تنها تن پوشی را که امام به تن داشت، درخواست کرد تا بدان تبرک جوید. امام سجاد(ع) نیز کمیت را چنین دعا کرد: «اللهمَّ أحیه سعیداً و أَمْتهُ شهیداً و أرِهِ الجزاء عاجلاً و أجزل له جزیل المثوبه آجلاً؛[۶] خداوندا! او را به خوشبختی زنده بدار و به شهادت بمیران و پاداش دنیوی او را به وی بنما و ثواب اخروی اش را برایش ذخیره فرما! »

هم چنین روزی هزار درهم و بار دیگر هزار درهم را از امام باقر(ع) نپذیرفت و فقط پیراهنی از پیراهن های حضرت را تقاضا کرد. او هزار دینار و جامه ای را که امام صادق (ع) به وی ارزانی کرده بود، برگرداند و درخواست کرد تا او را به جامه ای که بر بدن امام است، سرافراز کند.

«عبدالله بن حسن» قبال ملکی زراعی به ارزش چهار هزار دینار را به نام کمیت کرده بود، هم چنین ۱۰۰ هزار درهم وجه نقد را به خاطر سرودن اشعار حماسی در مدح اهل بیت(ع) به کمیت تقدیم کرده بود؛ اما کمیت همه را برگرداند.[۷] وی هنگام پس دادن این هدیه ها جملاتی گفته است که به عنوان نمونه: در پاسخ به هدی فاطمه، دختر حسین(ع) که ۳۰۰ دینار همراه با اسبی سواری بود، دیده هایش به اشک نشست و گفت: نه، به خدا سوگند نمی پذیرم![۸]

کمیت به امام سجاد(ع) گفت: من شما را از آن جهت مدح گفته ام که وسیله ای در پیشگاه پیغمبر خدا(ص) برایم باشید. به خدا سوگند! کسی نداند (و آن روز نیاید) که من از شما درهم و دیناری بگیرم. تا خدای گرامی و بزرگی هست که مرا کفایت کند و قول او به صادقین(ع) این است که به خدا قسم! من شما را به اندیش دنیاداری دوست نمی دارم و اگر خواستار دنیا بودم، به نزد کسی می رفتم که آن را به دست داشت؛ اما من برای آخرت به شما مهر می ورزم.[۹]

او در پاسخ به محبت عبدالله بن حسن بن علی(ع) گفت: «واللَّه ما قلتُ فیکم إلا للَّه و ما کنتُ لآخذ علی شی ءٍ جعلتُه للَّه مالاً و لا ثمناً؛ به خدا سوگند! قصیده ای دربار شما جز برای خدا نسروده ام و من در برابر آنچه برای خدا گفته ام، مزد و بهایی نمی گیرم.» سخنش به عبدالله، از نوادگان جعفر، این است: من از مدح شما جز رضای خدا و رسولش اراده ای نداشته ام و پاداش دنیوی از شما نمی خواهم.[۱۰]

ب) احیای حماس عاشورا

کمیت علاوه بر این که مسائل تربیتی و دینی را که از طریق فرهنگ اهل بیت(ع) آموخته بود، در قالب ابیات و اشعار ناب و جذاب به نسل های بعدی منتقل می کرد، با سروده های خود، ستم های بنی امیه را نیز افشا می نمود. شبی در مدینه به حضور امام باقر(ع) رفت و بخش هایی از قصید میمی خود را به آن حضرت عرضه کرد. وقتی به این بیت رسید:

وَ قتیلٌ بِالطَّفِ غُودِرَ مِنْهُمْ

بَینَ غَوْغا امَّهٍ وَطَغامِ

«و کشته شده در سرزمین طفّ که از سوی آنان به او خیانت شد. در میان هیاهوی مردمی پست و فرومایه».

امام باقر(ع) با شنیدن این جمله منقلب شد و با چشمانی گریان فرمود: ای کمیت! اگر نزد ما مال و ثروتی بود، به تو می دادیم؛ اما به تو همان سخن را می گویم که پیامبر(ص) به «حسّان بن ثابت» فرمود: «لا زِلْتَ مؤیداً برُوحِ الْقُدُسِ ما ذَبَبْتَ عَنَّا اهْلَ الْبَیتِ؛[۱۱] تا زمانی که از ما خاندان دفاع می کنی، مورد تأیید روح القدس خواهی بود».[۱۲]

ج) شهادت به عشق آل محمد (ص)

علامه امینی(ره) در مورد شهادت کمیت می نویسد: «کمیت در سال ۶۰ق در همان سال شهادت امام حسین(ع) تولد یافت و در سال ق در زمان خلافت مروان بن محمد و به برکت دعای امام زین العابدین(ع) به شهادت رسید.[۱۳]

مأموران «یوسف بن عمرو» حاکم کوفه، کمیت را آن قدر شکنجه کردند تا جان باخت؛ اما در لحظ جان دادن نیز علاق خود را به آل محمد (ص) ابراز می کرد. پسر کمیت به نام «مستهلّ» می گوید: هنگام شهادت پدرم، شاهد جان دادن او بودم. آخرین نفس ها را می کشید، بیهوش می شد و چون به هوش می آمد، سه بار می گفت: «اللّهم آل محمد (ص)» آنگاه مرا سفارش کرد که پس از مرگ، مرا در جایی به نام «مکران» در کوفه به خاک بسپار و آن جایگاه، هنوز هم مقبر درگذشتگان بنی اسد است.[۱۴]

۲. محمد بن مسلم ثقفی؛ دل داد آل الله(ع)

«محمد بن مسلم ثقفی» یکی دیگر از این شاگردان ممتاز مکتب امام باقر(ع) است که جا دارد از درس های آموزنده و بهره های معنوی در زندگی این شخصیت والامقام، سبک زندگی اسلامی را بیاموزیم. او که ۳۰ هزار حدیث از مولایش امام باقر(ع) آموخته و برای علاقمندان به معارف اهل بیت(ع) به یادگار گذاشته است.[۱۵]

در عظمت مقام این شاگرد ممتاز همین بس که امام صادق(ع) وی را از احیاگران مکتب امام باقر(ع) به شمار آورده است: «مَا أَحَدٌ أَحْیا ذِکرَنَا وَ أَحَادِیثَ أَبِی إِلَّا زُرَارَهُ وَ أَبُو بَصِیرٍ الْمُرَادِی وَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ وَ بُرَیدُ بْنُ مُعَاوِیهَ وَ لَوْ لَا هَؤُلَاءِ مَا کانَ أَحَدٌ یسْتَنْبِطُ هَذَا؛ هَؤُلَاءِ حفَّاظُ الدِّین وَ أُمَنَاءُ أَبِی عَلَی حَلَالِ اللَّه وَ حَرَامِهِ وَ هُمُ السَّابِقُونَ إِلَینَا فِی الدُّنْیا وَ الآْخِرَهِ؛[۱۶] کسی جز زراره، ابوبصیر، محمد بن مسلم و برید بن عجلی، یاد، نام و سخنان پدرم را زنده نگه نداشته است. اگر این ها نبودند، کسی احکام دین را استنباط نمی کرد. اینان پاسداران حریم احکام دین الهی و امینان پدرم بر حلال و حرام خداوند هستند. اینان در دنیا برای حضور نزد ما از دیگران سبقت گرفتند و در آخرت نیز در رسیدن به ما، از همه پیشی خواهند گرفت».

در اینجا به برخی از ویژگی های این یاور مخلص امام باقر(ع) اشاره می کنیم:

الف ) تواضع و فروتنی

محمد بن مسلم مردی متشخص، متمول و جلیل القدر بود. امام باقر(ع) به وی فرمود: ای محمد! تواضع و فروتنی پیشه کن! او نیز از مقام بالای اجتماعی و شخصیت قابل توجه خود چشم پوشی کرده، در کوفه زنبیلی پر از خرما برمی داشت و ترازویی به دست می گرفت و بر در مسجد نشسته، مشغول خرمافروشی می شد. بستگانش دور او جمع شدند و گفتند: تو بزرگ مایی! این کار تو باعث رسوایی و ننگ ما است. محمد پاسخ داد: مولایم مرا امر فرموده به چیزی که من دست از آن برنخواهم داشت. گفتند: اگر به ناچار می خواهی کسبی کنی، پس کاری سنگین تر و آبرومندانه تر انجام بده! بیا در دکان آردفروشی بنشین! پس برای او سنگ آسیا و شتری مهیا کردند که گندم و جو آرد کند و بفروشد. محمد نیز قبول کرد و از این جهت است که او را طحّان گفتند.[۱۷]

ب) دل داد آل الله(ع)

زراره در مورد دل دادگی محمد بن مسلم به خاندان وحی می گوید: روزی ابوکریبه ازدی و محمد بن مسلم ثقفی جهت ادای شهادتی نزد شریک، قاضی کوفه آمدند، شریک لحظه ای در سیمای نورانی و معنوی آن دو نگریست و وقتی آثار صلاح، تقوا و عبادت را در چهر آنان مشاهده کرد، گفت: جعفریان و فاطمیان! یعنی این دو نفر از شیعیان حضرت جعفر و فاطمه(ع) بوده، منسوب به این خانواده هستند. آن دو با شنیدن این سخن، اشک در چشمانشان حلقه زد و گریستند. شریک علت گری آنان را پرسید، آن دو پاسخ دادند: برای این که ما را از شیعیان شمردی و جزء مردمانی حساب کردی که راضی نمی شوند ما را برادران خود بگیرند، به جهت آن چه از کمی ورع و ضعف ایمان در ما مشاهده می کنند. هم چنین م