فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت شامل 51 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت :

عصر ما، ۲۶/۵

چکیده:

در مراسمی که به مناسبت تجلیل از آقای محسن کدیور در دانشگاه شهید بهشتی برپا گردید، یکی از سخنرانان آقای هاشم آقاجری بود که سخنان وی بازتاب گسترده ای در محافل فرهنگی و سیاسی پیدا کرد. البته این سخنرانی از دو جنبه سیاسی و اندیشه ای برخوردار بود و ما در اینجا تنها مباحث اندیشه ای آن را می آوریم. وی معتقد است برای اینکه دین به جنگ علیه عقل و علم برنخیزد و روحانیون تبدیل به یک طبقه حکومتی علیه ملت نشوند و برای اینکه گوهر دین (ایمان) جای خود را به ظاهرگرایی ندهد، باید نهاد دین از نهاد دولت تفکیک شود. وی نهاد دین را یکی از نهادهای جامعه مدنی می داند و تاکید می کند که تشکیل قدرت و تداول دولت و جهت گیری آن باید براساس ساز و کار دموکراسی صورت پذیرد.

اسلام نهج البلاغه ای، اسلامی بود که روشنفکران و جوانان ما را به قیام واداشت. هرچند که متاسفانه به تدریج اسلام نهج البلاغه ای به سمت نوعی اسلام رساله ای میل کرد. انقلاب و نظامی که با نهج البلاغه شروع شده باشد، با رساله عملیه قابل دوام نیست.

سخنی که مارکس در باب دین گفته است،هرچند تمام حقیقت نیست اما بخشی از حقیقت را در خود دارد. گواه این امر، تاریخ دین و بویژه تاریخ حکومتهای دینی است. متاسفانه حکومتهای دینی در طول تاریخ اغلب نشان داده اند که افیون توده های مردم اند.

دین وقتی که در کنار قدرت و ثروت می نشیند، حقیقت خود را از دست می دهد، چرا که مخاطب دین در مرتبه اول، دل و ضمیر و وجدان آدمی است و در مرتبه دوم اندیشه و تفکر و عقیده انسان و این دو جز بر بنیاد انتخاب و آزادی عمل نمی کند. اما دین وقتی که با قدرت و ثروت پیوند می خورد، دیگر یک موضوع انتخابی و آزاد برای دل و ذهن انسان نیست. تبدیل به یک چارچوب نهادینه ای می شود که صاحبان قدرت و سرمایه از آن برای تحکیم قدرت و سرمایه خود استفاده می کنند. مثلث شومی که در تاریخ همیشه فاجعه آفریده است. دین آنگاه که در قدرت و سرمایه ادغام نشده است، بزرگترین و تعیین کننده ترین بخش آن، ایمان است و بعد بر روی این مساله مرکزی، لایه ای از تفسیر، اعتقاد، معرفت می آید و بالاخره در بیرونی ترین بخش دین که قشر نازک دین را تشکیل می دهد، فقه، مناسک و آیینهای بیرونی است. اما متاسفانه دیالکتیک انحرافی و انحطاطی ناشی از پیوند دین با قدرت و سرمایه، این مخروط را وارونه می کند. حقیقت و گوهر دین (ایمان) به حاشیه می رود و امور ظاهری، فقه و مناسک خود را در متن دین گسترش می دهد تا جایی که به تدریج مساوی می شود با مناسک و ریچوال.

قدرت نیازمند وحدت نظر است. نیازمند قاطعیت و سرعت است. میل به یک نوع تک گرایی و فاصله گرفتن از تنوع و تکثر و تامل و رقابتهای فکری دارد. دین وقتی با قدرت آمیخته شد، به لحاظ معرفتی میل به تک گرایی، انحصار و تمامیت خواهی پیدا می کند، زیرا که ضرورت حکومت و قدرت، وحدت انگاری و یکه سالاری است. به همین دلیل، دین حاکم تمام قرائتهای دیگر را به عنوان ارتداد و کژاندیشی سرکوب می کند. تفسیر نهاد دینی رسمی و همدست قدرت به ارتودوکسی و سنت تبدیل می شود و تمام قرائتهای مستقل از قدرت و سرمایه می شود هترودوکسی و بدعت. سنت با منطق دین ادغام شده در قدرت تعیین می شود و بدعت به نسبت فاصله قرائت دینی از این مثلث تعیین می شود.

در تاریخ ایران، جامعه ایران به عنوان یک جامعه دینی بوده است با این تفاوت که بر خلاف جوامع دیگر، دین در جامعه ایران در طول تاریخ یک نهاد نبوده است، یک فرانهاد بوده است. به این معنا که دین صرفا در تفکیک و تمایز ساختاری و نهادین با تفاوت و فاصله از نهادهای دیگر مانند نهادهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تعریف نمی شده است بلکه دین فرانهادی بوده است که خود را در تمام نهادهای دیگر سرریز می کرده است. وقتی نهاد دین بر مسند قدرت می نشیند، به دینداران و روحانیان دگراندیش صرفا به عنوان یک آنتی تز نهادی نگاه نمی کند; زیرا مفسر دگراندیش می تواند با تفسیر نو و متفاوتی که از دین می دهد، عرصه حیات اجتماعی و تمام نهادهای سیاسی، فرهنگی و اقتصادی را از خود متاثر کند. شگفت اینجاست که حکومتها و پوزیسیونها در طول تاریخ ایران نیز همیشه دینی بوده است و نسبتی با دین داشته است و عجیب اینکه هترودوکسی و ارتداد سیاسی هم پیوند با هترودوکسی و ارتداد دینی بوده است.

در تاریخ مسیحیت نیز شما متاسفانه این واقعیت را می بینید. پیوند بین کلیسا به عنوان نماینده دین با فئودالیسم به عنوان نماینده سرمایه داری و سلطنت، فاجعه آفرید. دین وقتی که در خدمت قدرت سلطنت و سرمایه فئودالیسم قرار گرفت، نه خدمتگذار انسان شد و نه خدمتگذار خدا.

حکومتی که به نام دین، خرد و علم را سرکوب کند، نه تنها حکومت دینی نیست که حتی حکومت انسانی نیز نیست. دین در حکومتهای دینی، نه تنها افیون توده هاست، بلکه افیون حکومتها هم هست. زیرا این افیون به واسطه فاصله انداختن بین واقعیت و ذهن حکومت، نه تنها مردم را دچار ناآگاهی و فریب می کند بلکه حکومتها را نیز فریب می دهد. برای اینکه دین به جنگ علیه عقل و اندیشه وعلم برنخیزد، برای اینکه روحانیت تبدیل به یک طبقه و بدتر از آن، تبدیل به یک کاست حکومتی علیه ملت نشود، برای اینکه هسته و گوهر دین، محورهای اساسی دینداری که همانا ایمان و اعتقاد آزادانه و داوطلبانه انسان به متعلق دینی است، جای خودش را به ظاهرگرایی، فرمالیسم، ریاکاری، مناسک پرستی عاری از حقیقت ندهد، نهاد دین باید از نهاد دولت تفکیک شود.

یکی از شرایط تحقق عدالت این است که دستیابی به منابع در هر حوزه ای تابع منطق همان حوزه باشد. حوزه قدرت منطق خودش را دارد، همچنان که حوزه ثروت و حوزه اندیشه و علم نیز منطق خود را دارند. مثلا آنچه باید برد و باخت، پیشرفت یا پسرفت را در حوزه دانشگاه و علم تبیین کند، رقابت علمی است. بهره جستن از ثروت و سرمایه یا اتکا به قدرت در حوزه علم عین ظلم و ستم است. همچنین کسانی که می خواهند مسائل حوزه نهاد دینی را با اتکا به منطق و ساز و کارهای حوزه قدرت حل و فصل بکنند، هم به دین خیانت می کنند و هم به قدرت آسیب می رسانند.

راهی که ما برای پیشگیری از بازتولید فاجعه در جمهوری اسلامی می شناسیم، روی آوردن به الگو و نظریه جامعه مدنی است. دین به عنوان یک نهاد، متعلق به حوزه جامعه مدنی است. در حوزه جامعه مدنی، رقابت علمی، مباحث مستدل و مبسوط، نتیجه کار را روشن می کند و در عرصه عملی نیز دموکراسی و انتخاب مردم. وقتی که دین با قدرت پیوند خورد، منطق دین ضایع می شود، هم در میان عالمان دینی و هم در کل جامعه. لذا قدرت از آنجا که قدرت است حق مداخله در منازعات فکری و دینی روحانیان و روشنفکران دینی را ندارد. این منازعه باید در عرصه و میدان خودش حل و فصل بشود.

حکومت باید به وظایف خود بپردازد. دولت دموکراتیک، بر اساس قانون دموکراتیک، حق اعمال قوه قهریه را دارد و در آن صورت با اتکا به سلطه و قدرت، می تواند قانون شکنان را مجازات کند. اما دولت نمی تواند به نام دین، به نام حفظ نظم و به عناوین دیگر، اندیشه پردازان و متفکران و عالمان را سرکوب کند.

هیچ گاه حقوق مردم با اندیشه و خرد و علم به خطر نمی افتد. همچنان که هیچ گاه دیانت حقیقی با اندیشه ورزی و علم به خطر نمی افتد.

اشاره

۱. فایل پاورپوینت کامل تفکیک نهاد دین و نهاد دولت به چه معناست؟ در عرف اندیشه سیاسی از این عبارت معمولا یکی از دو معنا را اراده می کنند. این دو احتمال را در سخنان گوینده بررسی می کنیم تا معلوم شود که دلایل و مدعای ایشان تا چه اندازه قابل پذیرش است. در معنای اول، منظور از نهاد دین، ساختار و سلسله مراتب عالمان دین و مؤسسات دینی (از معابد گرفته تا مؤسسات فرهنگی و اقتصادی دینی) است و منظور از تفکیک میان آن دو نهاد این است که ساختار و سلسله مراتب دینی نباید در سلسله مراتب سیاسی ادغام شود و