بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تلاش برای مذاکره از جنگ نظامی تا جنگ اقتصادی :

داستان «واسطه ‌ها» برای میانجی ‌گری در مسائل مختلف جزو روش‌های معمول در دیپلماسی بین‌الملل است. فرستاده ‌ها و نمایندگانی که با نیت‌ های مختلف در مواقع خاص ظهور می‌ کنند و علاقه دارند به حل موضوعات بین کشورهای دیگر کمک کنند. اما این ماجرا در میانه بحران‌ هایی چون «جنگ» شکل جالب ‌تری به خود می ‌گیرد. رفت و آمدهای به ظاهر خیرخواهانه ‌ای که هدفی جز قانع کردن مظلوم به نفع ظالم ندارد و آتش ‌بس ‌هایی که هدفی جز تئوریزه کردن اشغال ‌گری ندارد. به بهانه رفت و آمدهای این روزهای فضای سیاسی کشور، نگاهی به یک تجربه تاریخی مشابه در ابتدای انقلاب داشته است، رفت و آمدهایی که یک روز در میانه «جنگ نظامی» رونق داشت و امروز در بحبوحه «جنگ اقتصادی».

کمتر از یک ماه از آغاز جنگ توسط رژیم بعث علیه جمهوری اسلامی، بیست و هشتم مهر ، سفر هیات کنفرانس اسلامی متشکل از حبیب شطی، محمد ضیاء الحق، یاسر عرفات و … به تهران، برای پیشنهاد مذاکره و سازش با صدام به ایران صورت گرفت. پیشنهاد مشخص این هیات برقراری آتش ‌بس میان ایران و عراق در حالتی بود که عراق در خاک ایران حضور داشت و هیچ نهاد بین‌المللی هنوز صدام را متجاوز و آغازگر جنگ ندانسته بود.

اما واکنش‌ ها در داخل کشور به این موضوع جالب توجه بود. حضرت امام خمینی(ره) در دیدار با این هیات با اشاره به جنایات صدام، آتش ‌بس برای متجاوزی که در خاک کشور حضور دارد را یک آرزو دانسته و در مخالفت با پیشنهاد صلح و سازش کشورهای مسلمان، وظیفه آن‌ ها در قتال با صدام را به آنان یادآوری کردند:

بدون هیچ سابقه و بدون هیچ دلیلی با پایمال کردن تمام مواضع بین المللی، صدام‏‎ ‎‏اقدام به هجوم به ایران کرد، آن هم با اسلحه هایی که آن طور که اشخاص مطلع به من‏‎ ‎‏توضیح داده اند از اسلحه هایی است که تا کنون اسرائیل استفاده نکرده است و ایشان‏‎ ‎‏استفاده کرده است و بسیاری از پیرمردها و جوان ها و کودکان ما را کشته و بسیاری از‏‎ ‎‏مخازن ما را خراب کرده است. البته هرکس این چنین جنایاتی بکند و شهرها و روستاهای‏‎ ‎‏ما را بگیرد، آرزو می کند آتش بس برقرار باشد. او خورده است و برده است و ظلم کرده‏‎ ‎‏است و ما خسارات را بدون جهت دیده ایم. این امری است که این طور امکان ندارد.‏‎ ‎‏دولت ها اگر می خواهند عملی بکنند و صلح و صفا باشد، باید با آن کسی که مهاجم بوده‏‎ ‎‏است و هجوم کرده است به یک مملکت اسلامی ـ فرضاً ـ اگر مسلم هم باشد باید‏‎ ‎‏دولت هایی که می خواهند صلح و صفا برقرار بشود، با او قتال کنند، تا اینکه برگردد به امر‏‎ ‎‏خدا.‏ ( مهر )

همچنین شهید محمد علی رجایی درباره پیشنهادات میانجی ‌گری برای آتش‌بس گفت:

ما میانجی ‌گری را نخواهیم پذیرفت. این جنگ، جنگ با کشور نیست؛ جنگ عقیده با عقیده است. ما به هیچ وجه بحث سیاسی و مذاکره و حسن نیت را به معنای کسی که بخواهد ما را تشویق به مذاکره کند، نمی ‌‏پذیریم. او در جای دیگر تاکید کرده بود: تنها شهادت است که ما را از صحنه نبرد خارج خواهد کرد. به همین جهت است که ما به هیچ وجه بحث میانجی و مذاکره و حتی حسن نیتی که بخواهد ما را تشویق به مذاکره کند نمی ‏پذیریم. (فصلنامه مطالعات جنگ ایران و عراق، شماره اول، تابستان )

در انتهای دیدار هیات کنفرانس اسلامی با امام (ره)، حبیب شطی دبیر کل سازمان کنفرانس اسلامی در سوالی از امام می ‌پرسد که آیا اجازه می دهند که عده ای از رؤسای دولت های‏‎ ‎‏اسلامی در رأس هیأتی جهت بررسی به ایران بیایند و با ایشان دیدار کنند. امام در پاسخ وی فرمودند:‏

برای رسیدگی به جنایات صدام، آمدن به ایران مانعی ندارد.‏

پس از این پاسخ امام(ره)، در اجلاس بهمن ماه ، سازمان کنفرانس اسلامی طی قطعنامه ‌ای از دو طرف درگیر خواست که با آتش بس فوری و خودداری از به کارگیری زور به مذاکره بپردازند. همچنین، در این جلسه اعضای کمیته ‌ای با نام «حسن نیت برای میانجی ‌گری» به منظور پایان دادن به جنگ انتخاب شدند. اعضای این کمیته آقایان احمد سکوتوره رئیس جمهوری گینه،‏‎ ‎‏الحاج داوود اجوارا رئیس جمهوری گامبیا، ضیاء الرحمن رئیس جمهوری بنگلادش، ضیاءُ الحق رئیس جمهوری پاکستان، بولنت اولوسو نخست وزیر ترکیه، حبیب‏‎ ‎‏شطّی دبیرکل کنفرانس اسلامی، یاسر عرفات دبیرکل سازمان آزادی بخش فلسطین و‏‎ ‎‏وزیران امور خارج ترکیه، سنگال، بنگلادش و پاکستان بودند.

این هیات