فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است!

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است!!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! شامل 38 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جابه جایی شغلی و تحصیلی مخرب است! :

«رُوی عَن رَسُولِ الله صَلّی اللهُ عَلیه وَ آلِهِ وَ سَلَّم قالَ: إِنَّ الْغَیرَهَ مِنَ الْإِیمَانِ»[۱]بحث راجع به تربیت به معنای روش رفتاری و گفتاری دادن بود. انسان به طور معمول و غالب در چهار محیط خانوادگی، آموزشیِ تحصیلی، رفاقتی و شغلی روش می گیرد. سومین محیط، یعنی محیط رفاقتی قوی تر و اثرگذارتر از محیط های دیگر است و بحث ما به چهارمین محیط، یعنی محیط شغلی رسید. البته ما فضای پنجمی هم داریم که حاکم بر محیط های چهارگانه است.

در باب محیط شغلی برای انسان در سه رابطه بحث می شود. یک؛ نفسِ شغل، دو؛ محیطی که در آن کار می کند، سه؛ روابطی که با افراد نسبت به آن کار پیدا می کند. امّا اول نفس شغل است. اگر چه بعضی از شغل ها حرام نیستند و از نظر شرعی، نسبت به آنها نهی الزامی نیست، امّا ممکن است در بُعدی از ابعاد انسان اثر سوء داشته باشند. در قالب اصطلاح فقهی می گویند نهی تنزیهی شده است و کراهت دارد. روایاتی هم نقل شده در باب شغل هایی که بر انسان اثر تخریبی دارد و موجب تضعیف بُعد انسانیِ انسان یا بُعد معنویِ انسان می شود.

محیط های شغلی سازنده

۱.فضای باز و سیر آفاق

بر عکس، شغل هایی داریم که نقش سازندگی برای انسان دارد؛ لذا در آخر جلسه روایتی خواندم که انبیای ما شغل زراعت را انتخاب می کردند. روایت از امام صادق صلوات الله علیه بود که حضرت فرمودند: «وَ مَا فِی الْأَعْمَالِ شَیءٌ أَحَبَّ إِلَی اللَّهِ مِنَ الزِّرَاعَهِ وَ مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیاً إِلَّا زَرَّاعاً إِلَّا إِدْرِیسَ ع فَإِنَّهُ کانَ خَیاطا»[۲] فلاحت و کشاورزی محبوب خداوند و انبیاء است…هیچ پیغمبری نبود مگر آن که زراعت می کرد جز إدریس که خیاط بود. نفسِ شغل هم در بُعد انسانی و هم در بُعد معنوی، روی انسان اثر می گذارد.

اکثر انبیا چوپان بودند

حالا می خواهم بروم سراغ بخش دوم، یعنی محیطی که انسان در آن شاغل است. در باب اثر گذاری محیط روی انسان، بحث مفصّلی وجود دارد. هر محیطی که انسان در آن باشد، هم نقش سازندگی و هم نقش تخریبی دارد. هیچ ارتباطی هم با کار انسان ندارد. ممکن است شغل تو خوب باشد امّا محیطی که داری در آن کار می کنی، خوب نباشد. مثلاً در مورد نقش سازندگی شغل زراعت، همین روایتی است که حضرت فرمودند: «مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیاً إِلَّا زَرَّاعاً»انبیا زراعت می کردند. شما اگر بروید در تاریخ انبیا نگاه کنید، می بینید که اکثر انبیا چوپان بودند، هم زراعت می کردند و هم چوپانی؛ یعنی بیابان گرد بودند. تا به حال فکر کردید که چرا اینها سر به بیابان گذاشته بودند؟ پیغمبر اکرم ما هم وقت نزول وحی، تنها، در غار حراء بودند. مثال می زنم که کمی ذهن را آماده کنم. خودِ پیغمبر هم چوپانی می کرد.

بیابان محیطی سازنده است

چرا انبیا شغل زراعت و چوپانی را انجام می دادند؟ چون محیط این شغل ها یک محیط زنده کننده بُعدِ معنویِ انسان است. من در باب زراعت راجع به نفسِ شغل بحث کردم، امّا حالا راجع به نفسِ شغل نیست، اینها را با هم تفکیک کنید. ظاهراً زراعت در بیابان است، کسی در حیاط خانه یا پشت بامش زراعت نمی کند. چوپانی هم همین طور است، در خیابان ها چوپانی نمی کنند، هیچ وقت گله حیوانات را در خیابان های شهر نمی آورند. محیط بیابان برای انبیا نقش سازندگی داشته است.

مشاهده بیابان سیر آفاقی است

ما در باب بُعد معرفتی مان یک سیر داریم که باید در آن قدم گذاشت و پیش رفت. من همان تعبیر قرآنی را می گویم. سِیری داریم که این سِیر، سطح معرفتیِ انسان را بالا می برد، این سیر هم با مشاهده است. تعبیری در آیه شریفه است که می فرماید: «سَنُریهِمْ آیاتِنا فِی الْآفاقِ وَ فی أَنْفُسِهِمْ حَتَّی یتَبَینَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَق»[۳] قرآن سیر در آفاق را قبل از انفس می آورد و می گوید ما آیات خود را نشان می دهیم، پس مسأله شهود مطرح است. بزرگان این تعبیر قرآنی را در قالب اصطلاح می ریزند و می گویند: سِیر آفاقی و سِیر انفسی. سِیر آفاقی همین محیط هایی است که گفتیم اثر سازندگی دارند و اینها شهود است.

تأثیر دیداری این مشاغل

در باب تربیت، هم مسأله دیداری، هم گفتاری و هم شنیداری است. در اینجا بحث دیداری است. خداوند در بیابان ها، در بُعد دیداری و در بُعدِ معنوی، پیامبرش را پرورش می دهد. در بیابان زخارف مادّی نیست، جاذبه های مادّی نیست که من را به خودش جلب کند، منطقه ای آرام که هیچ رابطه ای با مظاهر مادّیت ندارد، چشم انسان دارد می بیند. انسان در این محیط، به خصوص در شب هایش که نگاه می کند، پِی به عظمت خالقش می برد.

ارتباط با خدا در محیط های باز و وسیع

پیامبران راه می افتادند در بیابان ها چوپانی می کردند، خودشان را در بُعد معرفتی تربیت می کردند. سیر آفاقی داشتند. انتخاب این شغل، برای سیرِ آفاقی او است. از مظاهر دنیایی و مادّی و از جلوات مادّیت منقطع می شدند. کوه را نگاه می کردند، آسمان را نگاه می کردند، هرجا را نگاه می کردند، می گفتند: «جلّ الخالق»، «العظمُ لله»؛ این محیط شغلی برای شخص سازنده است.

۲.محیط زندگی و محدودیت های تربیتی

این یک محیط، در مقابل، محیطی است که در آن مظاهر شیطانی است. یعنی آن بُعد شیطانی من را تحریک و زنده می­کند. شغلم بد نیست، محیط شغلی ام بد است. این محیط، روی انسان نقش دارد. دقیقاً در معارف ما اینها آمده است. حالا من به عنوان نمونه عرض می کنم که ما هم از نظر محیط شغلی و هم از نظر شهری در انتخاب شهر، به روایاتی برخورد می کنیم که عجیب است. ما روایاتی داریم که از سعادت شخص این است که شغل او در شهر خودش باشد. روایت از زین العابدین صلوات الله علیه است: «قَالَ عَلِی بْنُ الْحُسَینِ: إِنَّ مِنْ سَعَادَهِ الْمَرْءِ أَنْ یکونَ مَتْجَرُهُ فِی بَلَدِهِ وَ یکونَ خُلَطَاؤُهُ صَالِحِینَ وَ یکونَ لَهُ وُلْدٌ یسْتَعِینُ بِهِم؛[۴] از سعادت فرد این است که محل کس