فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات شامل 78 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جریان غلو و غلات :

پیدایش غلو مربوط به همان زمان امیر المؤمنین علیه السلام است. شخصیت امام بگونه ای بود که دو برخورد افراطی و تفریطی را درباره ایشان در میان مردم ایجاد کرد، بطوری که گاه تا حد نسبت دادن صفاتی لاهوتی به ایشان و گاه در حد تکفیر با آن حضرت برخورد می شد. دلیل این مسأله هر چه باشد از نظر تاریخی به آسانی می توان گفت که در عهد خود امام برخوردهای مزبور وجود داشته است، گرچه در کمیت و کیفیت آن اختلاف نظر فراوانی وجود دارد که روشن کردن آن کار دشواری است. تا آنجا که برخی از محققین اظهار کرده اند- و ما قبلا اظهارات آنها را آوردیم- شخصیتی بنام عبدالله بن سباء که ریشه غلو شناخته شده، شخصیتی افسانه ای است که برای لکه دار کردن دامن تشیع ساخته و پرداخته شده است. با این حال نباید نفی او را به معنای نفی وجود اندیشه های غالی در میان شیعه در همان زمان امام دانست.

در اینجا یک سؤال مهم این است که تعریف غلو چیست؟ آنچه مسلم است این که اصل غلو مربوط به نسبت دادن همان جنبه های لاهوتی به امام علی علیه السلام یا دیگر فرزندان آن امام است. چنین اعتقادی از نظر شیعه دوازده امامی و بنا به روایات کثیری از ائمه، کفر به حساب می آید. در توضیح چنین مقامی از غلو شعری از سید حمیری شاعر شیعی در دست است که ذکر آن مناسب می نماید:

[قوم غلوا فی علی لا أبالهم – و أجشموا أنفسا فی حبه تعبا / قالوا هو الله جل الله خالقنا – من أن یکون له ابن او یکون ابا]

کسانی بی پدرها درباره علی اظهار غلو کرده، و تعدادی از مردم را در حب علی به تعب انداخته اند. گفته اند که علی خداست، خداوند اجل از آن است که فرزندی داشته باشد یا پدری برای او باشد.

دسته ای از این افراد کسانی بودند که امام آنها را به مدائن تبعید کرد. زمانی که آنها خبر شهادت علی (علیه السلام) را شنیدند آن را انکار کرده و حاضر به پذیرفتن آن نشدند. روایات متعدد و متعارضی درباره سختگیری امام نسبت به آنان در کتاب های تاریخی آمده است. روشن است بسیاری، آن روایات را بر حسب عقاید خویش تغییر داده اند. خبر سوزندان آنان و معرفی آنها به عنوان زنادقه از جمله این اخبار است.

بعدها در عصر امام مجتبی علیه السلام نیز این نمونه عقاید در برخی از شیعیان منحرف وجود داشته است «قیل للحسن بن علی أن أناسا من الشیعه یزعمون أن علیا دابه الارض… فقال: کذبوا، أولئک لیس بشیعه، أولئک اعداؤه». این احتمال وجود دارد که بعدها حدیث سازان، آنچنان که امام باقر علیه السلام فرمودند، احادیثی را از زبان ائمه شیعه برای طرد شیعیان و منکوب کردن آنها ساخته باشند. بدنام کردن شیعه از راه نسبت دادن عقاید غلوآمیز به آنها بسیار رواج داشته است.

پس از قیام کربلا، زمانی که نهضت توابین و قیام مختار صورت گرفته، عقاید غلو تا اندازه ای در عراق وجود داشته است. البته این حقیقت را- که در بحث مختار نیز بدان اشاره کردیم- نباید فراموش کرد که برای خوار کردن مختار، انواع اتهامات به او نسبت داده شده که غلو یکی از آنهاست. در کتب فرق و مذاهب، به ویژه بر فرقه کیسانیه، که آن را از غلات شیعه به حساب آورده اند، تکیه فراوان شده و عقاید و انشعابات مختلفی بدان نسبت داده شده است. محتمل است که بسیاری از این عقاید در میان غلات بعدی بوده و به دلایلی که یکی از آنها بدنام کردن شیعه و امامان شیعه بوده آنها را به دیگران نسبت داده اند.

صرف نظر از صحت و سقم آنچه که در مورد عقاید غلوآمیز فرقه کیسانی گفته شده، از برخی از گفته های امام سجاد علیه السلام چنین بدست می آید که عقایدی نظیر آنچه یهود و نصاری درباره عزیز و مسیح گفته اند درباره اهل بیت علیه السلام ابراز می شده است. امام سجاد علیه السلام در یک مورد فرموده: «أحبونا حب الاسلام و لا ترفعونا فوق حدنا» ما را بر همان حب اسلام دوست دارید و برتر از آنچه هستیم نبرید. در جای دیگری فرموده اند: «ان قوما من شیعتنا سیحبونا حتی یقولوا فینا ما قالت الیهود فی عزیز و ما قالت النصاری فی عیسی بن مریم فلا هم منا و لا نحن منهم»، برخی از شیعیان ما آن اندازه به ما محبت دارند که سخن یهود را درباره عزیز و سخن نصاری را در مسیح، در حق ما می گویند. نه آنان از ما هستند و نه ما از آنان. گفتنی است که بعدها غالیان، امام حسین علیه السلام را چونان مسیح پنداشتند که شهید نشده و شخصی با نام «اسعد بن حنظله شامی» به جای وی به شهادت رسیده است.

خبری را نیز طبری از ابی مِخنَف نقل کرده که نشان می دهد غالیانی در کوفه بوده اند. در این نقل چنین آمده که بنا به اظهار آنچه حصیره بن عبدالله برای ابومخنف نقل کرده دو زن در جمله شیعیان غالی کوفه بوده اند، یکی «هند بنت المتکلفه الناعطیه» بوده است که یجتمع الیها کل غال من الشیعه همه غالیان در خانه او گرد می آمدند. دیگری «لیلی بنت قمامه المزینه» است که برادرش رفاعه از شیعیان امام علی علیه السلام و البته فردی معتدل بوده و خواهرش را دوست نمی داشته است. زمانی که خبر این دو زن غالی به ابن حنفیه رسید، نامه ای خطاب به شیعیان کوفه نوشت. در این نامه از شیعیان خواسته تا به مجالس و مساجد رفته و ذکر خدای را بگویند و جز مؤمنین برای خود دوستی نگیرند. اگر بر خویشتن نیز هراس دارند- تقوی دارند- از ناحیه دروغگویان در دین خویش پرهیز کنند. نماز و روزه و دعا بپای دارند و بدانند هیچ مخلوقی صاحب ضرر و نفع نیست مگر آنکه خدا بخواهد: کل نفس بما کسبت رهینه و لاتزر وازره وزر أخری أفمن هو قائم علی کل نفس بما کسبت و اعملوا صالحا و قدموا لانفسکم حسنا، و لا تکونوا من الغافلین. همانگونه که پیش از این اشاره شد برخی از مورخین کوشیده اند تا معنای خاصی از غلو را که مترادف با برخی از عقاید شیعه امامیه است ارائه داده و خبر را به گونه ای نقل کنند تا حمله متوجه این گروه باشد. با اندکی دقت می توان دریافت که خبر بدین گونه دستکاری شده است، به ویژه که در منابع شیعه مواضع افرادی چون ابن حنیفه و نیز کلمات معصومین که بدون تقیه ابراز شده کاملا راه را مشخص می کند.

مبارزه امامان با غلو

امامان شیعه، بصراحت با جریان انحرافی غلو که نمونه های روشن آن در عصر صادقین علیهم السلام پدید آمد مخالفت کرده و عقاید درست و حد و مرز اعتقادات صحیح دینی خویش را آشکار ساختند. عصر امام باقر علیه السلام دوره ای است که این انحراف به شکل روشنی نمودار شد و چهره های منحرف غلات کار رهبری انحراف را بدست گرفته و عده ای را فریفتند.

از جمله این افراد «مغیره بن سعید» بود که بیشتر حیات خود را در عهد امام باقر علیه السلام بسر برده و در سال ۱۱۹ به دست «خالد بن عبدالله قسری» حاکم عراق سوزانده شد. طبری در روایاتی که درباره مغیره آورده حرکت او را خروج علیه حکومت دانسته است. او مغیره را ساحر معرفی کرده و می نویسد که او همراه هفت نفر دیگر خروج کرد. محل خروج آنها بیرون کوفه بود و خبر آن وقتی به خالد رسید که بر روی منبر بود. خالد گفت که همانجا به او آب بدهند! لازم بیادآوری است که مغیره از موالی خود خالد بن عبدالله بوده است. خالد، او و اصحابش را با آتش سوزاند در حالی که آنها حاضر به بازگشت از عقاید خود نبودند. امام باقر علیه السلام از او بیزاری جستند. این مطلب در روایات متعددی که کشی آورده منعکس شده است. دست بردن او در کتبی که احادیث امام باقر علیه السلام در آنها بوده و ساختن روایاتی از زبان آنان، تعلم سحر و شعبده بازی، از اموری است که به آنها تصریح شده است.

ابوهریره عجلی درباره برخورد غلات با امام باقر علیه السلام چنین سروده:

أبا جعفر أنت الولی أحبه – و أرضی بما ترضی به و أتابع

أتتنا رجال یحملوان علیکم – أحادیث قد ضاقت بهن الأضالع

أحادیث أفاشها المغیره فیهم – و شر الأمور المحدثاث البدائع

ای ابوجعفر! تو ولی هستی و من تو را دوست داشته و به آنچه تو راضی باشی راضیم و از تو پیروی می کنم. افرادی نزد ما می آیند و احایثی را به شما نسبت می دهند که سینه ما را تنگ می کند، احادیثی که صغیره ترویج کرده در حالی که بدترین امور همانا بدعت ها است.

«بیان بن سمعان» از دیگر غالیانی است که با مغیره همراهی می کرده و او نیز در کنار مغیره توسط خالد بن عبدالله سوزانده شد. در منابع شیعی، بیان بن سمعان به شدت مورد مذمت قرار گرفته و گفته شده که او از علی بن الحسین به دروغ اقوالی نقل کرده است. حمزه بن عماره البریری هم در شمار غالیانی است که در ردیف ابوالخطاب غالی، بزیع و مغیره بن سعید مورد لعن و نفرین امامان قرار گرفته است. اطلاعات تفصیلی درباره غالیان و عقاید آنان در کتاب «سعد بن عبدالله» و «نوبختی» آمده است، گرچه غلات و رؤسای آنان افرادی بسیار منحرف و دور از دین بوده اند اما درباره آنچه در کتاب های فِرَق و مذاهب آمده، به خصوص آنچه که توسط اهل سنت نگاشته شده و معمولا همراه بدبینی بسیار فراوان نوشته شده، باید احتیاط فراوان کرد.

[امام صادق (ع) و غالیان]

در اینجا مناسب است تا مروری هم بر برخوردهای امام صادق (علیه السلام) که بخشی از حیات شریف خود را در دوران امویان سپری کرده و غلات نیز در این دوره و البته دوره بنی عباس هیاهو داشتند- داشته باشیم. باید دانست که انحراف غلو، انحراف عمیقی بود که اساس دین را تخطئه کرده و مورد تهدید قرار داده بود. آنگونه که غلات اندیشیدند، هیچ امری از دین نه از اصول و نه از فروع، از تحریف و تغییر ایمن نمی ماند. با این حال در ظاهر، گرایش غلو حاوی نوعی گرایش عرفانی بود که بعضاً افراد را فریب داده و تحت تأثیر جاذبه های خاص خود قرار می داد. جریان غلو در عراق بیش از حجاز شایع بود، دلیل آن این بود که عراق محل تلاقی فرهنگ های مختلف ایرانی، سریانی، رومی، یهودی و غیره بود و به صورت طبیعی گنجایش آن را داشت تا اثراتی بر فکر مسلمین بر جای بگذارد. تأثیر و تأثر میان فرهنگ ها اغلب عقاید دینی را دچار آشفتگی می کرده است.

جریان غالی از جهاتی برای تشیع خطرناک بود، زیرا نه تنها از درون سبب ایجاد آشفتگی در عقاید شیعه شده و آن را منزوی می کرد، بلکه شیعه را در نظر دیگران انسان های بی قید و بند نسبت به فروعات دینی نشان داده، و بدبینی همگانی را نسبت به شیعیان بوجود می آورد. اکنون با نگاهی ساده به کتاب های فِرَق، این حقیقت آشکار است که گرچه از لحاظ تقسیم بندی فرقه ای، تشیع غالی را جدا یاد می کنند، اما اغلب نه تنها ارباب فرق و مذاهب بلکه عموم رجالیین اهل سنت تفاوت چندان روشنی بین دسته های شیعه نگذاشته و مردم را از پذیرفتن احادیث آنان پرهیز می دهند. حداقل یکی از دلایل این بدبینی، رسوخ اندیشه های غالی در میان شیعیان بوده که با همه تلاش امامان شیعه و بعدا علمای اصولی شیعه، آثار آن کمابیش برجای مانده است. نمونه آن رسوخ روایاتی است که در باب «تحریف قرآن» در برخی از کتاب های حدیثی شیعه موجود بوده و اصل آن از غلات می باشد.

امام صادق علیه السلام و بعدا سایر ائمه، به شدت در برابر این انحراف ایستادگی کردند. پیش از آن سالها تلاش از زمان امام علی علیه السلام تا امام باقر علیه السلام محبوبیتی برای اهل بیت علیه السلام و گسترش حرکت شیعی پدید آورده بود. اینک غالیان می کوشیدند تا با رخنه در درون شیعه، آن را از داخل متلاشی کرده و چهره خارجی آن را خراب کنند. قیام علمی امام برای تهذیب شیعه و حرکت در جهت نفی غلو و دور کردن شیعیان آنها از جریان غلو از مهم ترین اقدامامت امام صادق علیه السلام برای حفظ فرهنگ اصیل اسلام است که در دست ائمه شیعه بوده و از طریق آنان به شیعه به ارث رسیده است. در اینجا مروری بر اقدامات امام در جهت طرد و نفی غالیان، در دیدگاه های آنها و نیز تکفیر این گروه خواهیم داشت.

از جمله اقدامات امام، دور کردن شیعیان اصیل از غالیان منحرف بود. وجود ارتباط میان آنها با جاذبه های احتمالی موجود در غلات، می توانست کسانی از شیعیان را به سوی غلو بکشاند، به ویژه که غالیان به دروغ خود را مرتبط با امامان علیه السلام معرفی کرده و در برابر تکذی