فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود شامل 66 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حافظ، امید، موعود :

مقدمه

کمتر سخنور، نویسنده و معلمی است که در بیان مطالب خود به شعری مناسب حال و مقال، اشاره نکند و شاهد مثال نیاورد؛ به ویژه به اشعار جاافتاده در فرهنگ مردم و خصوصاً از مشاهیر و معاریف ادب و سخن. دراین میان، سخن سرای بزرگ، حافظ شیرازی، جایگاه ویژه ای دارد و قرن هاست که غزلیات او، ورد زبان عالم و عامی بوده و بعضی از ابیاتش شهرتی فراوان یافته اند. روح عشق و امیدواری در دیوان او موج می زند و در دل خواننده امید و عشق و شور و شوق می دمد و درعین حال ملاحت بیانش و نازک خیالی هایش کم نظیر است.

حافظ در موضوع موعود و حضرت مهدی علیه السلام، اگرچه فقط یک بار، به صراحت نام برده است (کجاست صوفیِ دَجّال فِعلِ مُلِحدشکل/ بگو بسوز، که مهدیِّ دین پناه رسید) اما اشارات او به حضرت صاحب الزمان علیه السلام در بسیاری از غزل ها بلکه بیت الغزل ها، مشهود است و با عباراتی روشن، مقصود خود را بیان می کند. عباراتی چون یوسف گم گشته یا یوسف کنعانی یا یوسف ثانی، مسیحانفس، غایبِ حاضر، سلیمان زمان، پادشه خوبان، خورشید درخشان، یار سفرکرده، شهسوار و غمگسار، گلعذار گلستان، یار آشنا، طایر قدسی، معجزه سبحانی، نوح کشتیبان، مونس جان، خرّمی عمر، چراغ خلوتیان، به ویژه «غایب از نظر» و «مهدی دین پناه» و بسیاری تعابیر دیگر که در این نوشته، ده مورد آن به انتخاب این قلم، گزیده و ارائه شده است. اگر مدعی بگوید که مقصود حافظ در این ابیات، معشوقی دیگر است، عرض می کنیم تأویل اشعار حق هر خواننده ای است و هرکس می تواند برداشت خود را داشته باشد و آن را بر محبوبی دیگر که منطبق بر این صفات باشد، حمل کند، اما نمی توان نادیده گرفت که خلق کثیری در طول قرن ها تأویل این ابیات را بر امام موعودشان حمل کرده و آن ها را منطبق بر آن محبوب دانسته و در خلوت و جلوت با آن عزیز انس گرفته اند و مجالسشان را با آن گرم و دلنشین کرده اند. هیچ ادیبی منکر قبول عامه نیست و معیار قبول عامه در طول سالیان، یک اصل به شمار رفته است، وقتی که این اشعار را بر محبوب و موعود زمان منطبق دانسته و لذت برده اند و امید گرفته اند و حال خوش یافته اند و خوانده اند که: یوسف گم گشته باز آید به کنعان، غم مخور/ کلبه احزان شود روزی گلستان، غم مخور… و مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید و دیگر ابیات موردنظر. این پذیرش و مقبولیت عمومی خود معیاری قابل توجه است که نمی توان آن را نادیده گرفت؛ برای نمونه عالم بزرگواری چون فیض کاشانی، اغلب این ابیات را تضمین نموده و در خلوت خود زمزمه کرده و افزوده هایی بر آن داشته که خود کتابی شده است به نام شوق مهدی.

روش این قلم، ابتدا گزینش این ابیات، آوردن هم وزن و هم معنای آن ها در آثار بعضی از شاعران و توضیحی دربار بخشی از آن ها بوده که امید است مقبول شما خواننده گرامی واقع شود و در ارتباط معنوی و قلبی خود با موعود روزگاران، مؤثر افتد و روح حافظ نیز از این طریق نصیب وافر برد و موجب افزونی عنایات مهدوی گردد و خداوند با اذن ظهورش چنانکه حافظ هم خواسته است کلب احزان جهان، گلستان و عالم پیر، جوان گردد إن شاءالله.

. غایب حاضر

ز هجر و وصل تو در حیرتم چه چاره کنم؟
نه در برابر چشمی، نه غایب از نظری!

مفهوم «غایبِ حاضر» را حافظ، این چنین زیبا در این بیت، به تصویر کشیده است. اینکه آن غایب از نظرها، در دل، حاضر است و از قلب غایب نیست، همان معنای صحیح غیبت موعود است. غیبت او بدین معنا نیست که در دل نیست، بلکه فقط چشم ما او را نمی بیند اما در حضورش تردیدی نیست؛ او چشم ناظر الاهی است.

منتظران حقیقی، عدم حضورش را به دلیل غیبت، باور ندارند و حماسه حضور آن غایب حاضر را به بیان های زیبا تبیین کرده اند: مضمون «غایب حاضر» از دیرباز موردتوجه شاعران بوده است. از منظر آنان حضرت موعود علیه السلام، غیبت معنوی ندارد، بلکه به امر خدا، فقط از دیده ها پنهان است. این مضمون نیز برگرفته از متن آیات، روایات و احادیثی است که از معصومین علیهم السلام به یادگار مانده است. امام صادق علیه السلام فرمود: «مردم امام خود را نیابند، امام در موسم حج حاضر می شود و آن ها را می بیند، ولی آن ها او را نمی بینند. (کافی/)؛ و نیز: «صاحب این امر در میان آن ها راه می رود و در بازارشان رفت وآمد می کند، روی فرش هاشان گام برمی دارد، ولی او را نمی شناسند.» (بحار/).

باور ما چنین است که امامان، عین الله الناظره هستند: چشمان بیننده الاهی! در مفاتیح الجنان در زیارت ششم امیرالمؤمنین علیه السلام می خوانیم: السلام عَلَیک یا عَینَ اللَّهِ النَّاظِرَهَ وَ یدَهُ الباسِطَهَ: سلام بر تو ای چشم ناظر خداوند و دست قدرت گسترد او. مگر می شود نگاه و حضور او که نگاه و حضور الاهی است غایب باشد و نباشد!

فروغی بسطامی نیز مفهوم غایبِ حاضر را این گونه بیان می کند:

کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را؟
کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را؟

غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور
پنهان نگشته ای که هویدا کنم تو را!

خواجوی کرمانی هم می گوید:

روی تو ز بس نهانی و پیدایی
در دید هرکسی و ناپیدایی!

این مفهوم را موسوی گرمارودی به حضور عطر و بو و شمیم گل تشبیه کرده که تشبیه زیبایی است:

باز آی، ای چو بوی گل از دیده ها نهان
کز رنج انتظار تو پشت فلک خمید!

شاعران دیگر هم گفته اند:

بی نشانی تو و حیرانم از این راز که من
هر کجا می نگرم، از تو نشان می بینم!

(محمدحسین بهجتی)

و نیز:

می پرد پلک اهورایی تندیس ظهور
غایب حاضر من! کی ز سفر می آیی؟

(مرتضی امیری اسفندقه)

و نیز:

غایب نبود او و نبودست و نباشد
“ما غایب و او منتظر آمدن ماست”

(اسماعیل علیخانی)

ای غایب از این محضر/ ای از همه حاضرتر/ ای چشم خداوندی/ ای بر همگان ناظر.

حاضرترین غایب تویی، از لحظه ها آگاه
فریاد تو پیچیده چون مولا درون چاه

(اکرم بهرامچی)

امام حاضر و غایب، تو سیدی و تو صاحب…
تویی نتیجه عصمت، خدا کند که بیایی…

(سیدمحمد خسرونژاد)

. مسیحانَفَس

مسیحانَفَس کسی را گویند که نَفَسی مانند نفس عیسی دارد و می تواند مرده را زنده کند؛ مسیح نفس؛ مسیحادم؛ مسیح دم. حافظ، موعود را به مسیح تشبیه کرده است که با نفس حیات بخش خود جهان را حیاتی دوباره می بخشد. آن مسیحانفس که حافظ مژد آمدنش را می دهد، موعودی است که همچون پیامبر الاهی مسیح علیه السلام با نفس روح بخش خود، مرده را حیات و بیماران را شفا می بخشد و در هنگام ظهور موعود، حضرت عیسی علیه السلام نیز از آسمان آمده و در کنارش خواهد بود. در القاب امام عصر علیه السلام هم آمده که آن حضرت بهار انسان ها و شادابی روزگاران است. یعنی با آمدن او، انسان ها حیاتی دوباره می یابند چنان که درختان که در زمستان خشک و بی روح هستند با بهار، جانی دوباره می گیرند. در دیدگاه حافظ، چنین مسیحی، حتماً خواهد آمد.

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «از ماست آن کس که عیسی بن مریم پشت سر او نماز می خواند»[۱] و نیز: «وقتی عیسی بن مریم فرود می آید، مهدی علیه السلام به وی که گویی از موی سرش آب می چکد روی می کند و می گوید: پیش آی و با مردم نماز بگزار. عیسی بن مریم گوید: نماز برای تو به پا شده است. پس حضرت عیسی پشت سر مردی از فرزندان من نماز می گزارد. وقتی نماز خوانده شد، عیسی برمی خیزد. تا آنکه در مقام می نشیند و با وی بیعت می کند.»[۲] و نیز: «سوگند به آن کس که مرا به حق به عنوان بشیر مبعوث فرمود، اگر از دنیا جز یک روز باقی نمانده باشد خدای تعالی آن روز را آن قدرطولانی می فرماید تا در آن روز فرزندم حضرت مهدی علیه السّلام ظهور کند، پس عیسی بن مریم علیه السّلام فرود آمده پشت سر او نماز می گزارد.».[۳] امیر مؤمنان علیه السلام در داستان دجال می فرمایند: «… حضرت مهدی علیه السلام داخل بیت المقدس شده به عنوان امام جماعت با مردم نماز می گزارد. وقتی روز جمعه شود و نماز اقامه شود، عیسی بن مریم علیه السّلام با دو جامه درخشان قرمز فرود می آید؛ گویی که از سر او روغن می چکد. موهای سر او صاف، چهره اش زیبا و شبیه ترین خلق خدا به پدرتان ابراهیم خلیل الرحمان است. حضرت مهدی، عیسی را می بیند و به عیسی می گوید ای فرزند بتول با مردم نماز بگزار. عیسی گوید: نماز برای تو به پا شده است. پس مهدی علیه السّلام پیش آمده با مردم نماز می گزارد و عیسی در پشت سر او نماز گزارده با وی بیعت می کند».[۴]

این مسیح جان، فریادرس است و موسی نیز به امید قبسی به وادی او می آید، اگرچه کسی از آرامگه او با خبر نیست؛ از غم هجرش ناله و فریاد مکن که سرانجام می آید…

مژده ای دل که مسیحا نَفَسی می آید
که ز انفاس خوشش، بوی کسی می آید

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش
زده ام فالی و فریادرسی می آید

زآتش وادی ایمن نه منم خُرّم و بس
موسی آنجا به امید قبسی می آید

هیچ کس نیست که در کوی تواش کاری نیست
هرکس آنجا به طریق هوسی می آید

کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست
این قدر هست که بانگ جرسی می آید

او در جای دیگر می گوید:

… عیسی دمی کجاست که احیای ما کند؟

خواجوی کرمانی هم گوید:

ای دیده ز انوار تو موسی، قَبَسی!
وی یافته ز انفاس تو عیسی، نَفَسی!

محمود شاهرخی:

یک ره ای اهل نظر، آن رخ زیبا نگرید!
ها و ها طلعت غیب است هویدا نگرید

بنده حسن رُخش یوسف مصری یابید
… زنده از لعل لبش جان مسیحا نگرید!

ده بزرگی:

مسیر مسیحِ بهاران کجاست؟
صفاگستر لاله زاران کجاست؟

رگ و ریش لاله از هم گسست
گل اندیش سربداران کجاست؟

حسین کردی:

ای مسیحانفسِ عشق، دمت را بفرست
به مداوای دلم، اشک غمت را بفرست

غم شبیخون زده از چار طرف بر قلبم
به پرستاری قلبم کرمت را بفرست

به نفس تنگی ما رحم کن ای حضرت عشق
بر سر شهر، غبار قدمت را بفرست

دلم امروز گواه است کسی می آید
حتم دارم خبری هست، کسی می آید

فال حافظ هر بار که می گیرم باز
«مژده ای دل که مسیحانفسی» می آید!

گله کم نیست ولی لب ز سخن خواهم بست
اگر آن چهره به لبخند، لبی بگشاید!

فؤاد کرمانی:

عمری گذشت و ماندیم از ذکر دوست غافل
از کف به هیچ دادیم سرمایه بقا را

ما را فکنده غفلت در بستر هلاکت
درمان کن ای مسیحا این درد بی دوا را

ای پرده دار عالم در پرده چند پنهان
بازآ و روشنی بخش دل های باصفا را

. یوسف کنعانی

یوسف علیه السلام که در جمال و کمال، شهر آفاق بود، غیبتش چنان بر پدر سخت بود که بسیار گریست تا آنکه چشمانش نابینا شد اما از بازگشت او ناامید نشد، حافظ این امیدواری به آمدن یوسف را ارج نهاده و به همگان نوید و امید می دهد که یوسف کنعانی، خواهد آمد و کلب غمبار جهان را گلستان می کند. یوسف فاطمی نیز به دو ویژگی زیبا