فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف

فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف شامل 109 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حوار الحضارات المبادی ء و الأهداف :

الجهوریه التونسیه^(۱)

ثمّه أسئله جوهریّه لابدّ من طرحها لفتح أفق الحوار بین الحضارات هذه الأسئله هی: لماذا البحث فی الحوار و التعایش بین الحضارات و الثقافه و ما هی مجالات الحوار؟ و من یحاور من؟ هذه عیّنات من بین عدید الأسئله التی یمکن أن تُطرح حول هذا الموضوع، و اذا کانت هذه الأسئله قد حُظیت بأجوبه البعض، لکن هذا لایمنع من طرحها من جدید علی ضوء معطیات العصر الحاضر المثقل بهموم الانسانیه المتعدّده الجوانب الدّینیه و الاجتماعیّه و السّیاسیّه و الاقتصادیّه الی درجه أصبح معها الحوار بشکله العام یشکّل ضروره من ضرورات العصر قصد التّغلّب علی العدید من المشاکل علی مختلف الأصعده.

و اذا کان الحوار یُعدُّ أمرا ضروریا و متأکّدا فی المیادین الاقتصادیّه بالخصوص نظرا للتّحولّات التی طرأت علی العالم بضفّتیه الغربیّه و الشّرقیّه، فانّ الأمر یبدو أکثر الحاحا فی العلاقه بین الثّقافات و الحضارات.

و ذلک لما للثّقافه و الحضاره من أثر فی حیاه الأفراد و الجماعات، لذا فانّ التّفاهم بین أصحاب الحضارات حول مسائل أساسیّه ضروریّ من وجهه نظرنا حتّی یسود السّلام و یحصل الاتّفاق حول قیم دینیّه و انسانیّه مشترکه، و بهذا لن یکون هناک سلام بین الأمم و الشّعوب ما لم یکن هناک سلام بین الثّقافات و الحضارات، و لن یکون سلام و بین الحضارات ما لم یکن هناک حوار بینها، و علی هذا الأساس فانّ الحوار هوالسبیل الی بلوغ الهدف المنشود و الوصول بالانسانیّه برّ الأمان.

ما معنی الحوار

هناک مصطلحات ثلاثه لابدّ من الوقوف عندها و بیان العلاقه بینها و هی:

(۱) الحوار: هذا اللّفظ مُثقّل بالمعانی التی تؤکّد علی مفاهیم أصیله فی التّراث الثّقافیّ و الحضاریّ. ففی لسان العرب، الحوار هو الرّجوع، و هم یتحاورون أی یتراجعون الکلام، کما أن التّحاور یعنی التجاوب و المجاویه، و الحوار هو الرجوع عن الشیّ ء و الی الشّی ء.

و یؤکّد هذا ما ورد فی القرآن الکریم، ففی سوره الکهف نلاحظ أنّ فعل «یحاوره» تکرّر مرّتین، یقول تعالی: (وَ کَانَ لَهُ ثُمُرّ فَقَالَ لِصَاحِبِه وَ هُوَ یُحاوِرُهُ أنَا أکْثَرُ مِنْکَ مَالاً وَ أَعَزُّ نَفَرَا) (الکهف: ۴۳)، و قوله تعالی أیضا: (قَالَ لَهُ صآحِبُهُ وَ هُوَ یُحَاوِرُهُ أکَفَرْتَ بِالَّذِی خَلَقَکَ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَهٍ ثُمَّ سَوَّاکَ رَجُلاً) (الکهف: ۳۷)

و کلمه الحوار کلمه دخلت قاموس العلاقات بین الأدیان و المذاهب حدیثا، و ممّا یدلّ علی جدّه هذا المفهوم و حداثته أنّ المواثیق و العهود الدّولیّه التی صدرت بعد نشوء منظّمه الأمم المتّحده لم تُشر الی هذا اللّفظ، و ان أشارت الی ألفاظ أخری ترمی الی نفس الغرض الذی یرمی الیه لفظ الحوار. مثل التّسامح، و التّعایش و التّعاون ممّا یدلّ علی أنّ لفظ الحوار له مدلول سیاسیّ و ثقافیّ و حضاریّ أکثر منه قانونیّ.

و قد عرّف المؤتمر الذی عُقد فی سیلان فی شهر مارس سنه ۷۶۱۹ لدراسه الحوار بین المسلمین و المسیحیّین و أصحاب العقائد الأخری بأنّه «أسلوب أصیل للحیاه فی الأوساط التعدّدیّه و هو أسلوب یتجاوز مجرّد التّعایش و هو یعنی «ذلک الجهد الایجابیّ للوصول الی فهم أعمق للحقّ من خلال الوعی المتبادل بعقیده الآخر و شهادته عنها» کما أنّه «بحث مشترک سیاسیّ ایدیولوجیّ (مذهبیّ) للتّکامل فی العمل المشترک من أجل بناء الوطن» و ما یجب أن ننّبه الیه هنا أنّ الحوار بهذا المعنی لیس مصطلحا مُرادفا لمصطلح التّفاوض الذی کثیرا ما یرد علی ألسنه رجال السّیاسه و الاقتصاد، لأنّه اذا اعتبرنا أنّ الحوار یعنی التّفاوض فانّ هذا الفهم سیفضی بنا الی ضروره الفصل بین الکائن و الکائن و بین الأنا و الأنا لأنّ الأنا هو الآخر، و الآخر هو الأنا، فی حین أنّ الحوار هو عباره عن نوع من البحث الأنتربولوجیّ فی الکینونه.

و علی هذا الاعتبار فانّ الحضارات و الثّقافات لایمکن أن تکون محلّ تفاوض و الّا لأصبحت ضربا من المسائل السّیاسیّه و التّجاریّه قابله للمساومه و التّنازل.

و اذا کان الانسان ذاتا و آخر فی نفس الوقت فانّه یترتّب علیه فی مجال الحوار أنّه اذا وقع الظّلم علی أیّ فرد من أفراد المجتمع بصرف النّظر عن جنسه ولونه و معتقده فانّه یُعدّ ظلما علی البشریّه جمعاء.

(ب) التّعایش: اذا کان التّعایش ضروریّا بین الحضارات و الثّقافات فانّه یتأکّد علینا تحدید هذا المفهوم بکلّ دقّه.

بالرّجوع الی الدّلاته اللّغویّه لهذا اللّفظ نجد أنّ المعجم الوسیط یقول: «تعایشوا عاشوا علی الألفه و المودّه و منه التّعایش السّلمیّ، و عایشه، عاش معه، و العیش معناه الحیاه، و ماتکون به الحیاه من المطعم و المشرب و الدّخل».

و قد برز هذا المصطلح علی السّاحه السّیاسیّه مع ظهور الصّراع بین المعسکر الشّرقیّ و المعسکر الغربیّ قبل سقوط جدار برلین و انهیار الاتّحاد السّوفیاتی. «و ممّا ساعد علی ابراز الدّعوه الی سیاسه التّعایش السلّمی الفزع الذّرّی بعد أن أصبحت القنبله الذّریّه و هی أداه الدّمار الشّامل مشاعه بین دول المعسکرین».

کما تذهب الموسوعه الی أنّ المقصود بالتّعایش السّلمیّ هو ما یُطلق علیه «عش ودع غیرک یعیش أیضا».

انّ هذا المصطلح هو الذی أصبح الیوم یُردّد علی ألسنه و أقلام الدّارسین لمسأله التّقارب و التّفاهم بین الأدیان و الثّقافات و الحضارات. لأنّ هذا المصطلح یحمل فی طیّاته الاعتراف بالآخر المقابل و المخالف فی الآراء و المبادی ء و المعتقدات و امکانیه العیش معه فی مجتمع واحد و علی أرض واحده، و الاعتراف له بحریته الدّینیّه و المدنیّه و السّیاسیّه.

و لا یخرج مفهوم التّعایش بین الحضارات عن هذا الاطار العام، و الّا فقد خصوصیاته و انحرف عن أهدافه و مبادئه.

(ت) اللّقاء بین الحضارات و الثّقافات: انّ هذا المصطلح سبیل من سبل التّقارب بین الحضارات ذلک لانّ التّقارب بینها أمر ممکن لأن الحضارات مهما تعدّدت و اختلفت فانّها فی الأصل قد تأثرت ببعضها، و أخذت عن بعضها لأنّه لیس هناک حضاره معزوله عن الأخری، و لا یمکن أن تُنعت بکونها حضارهً الّا عند لقائها بالحضارات الأخری، ذلک أنّ أیّ حضاره مَاسواء البائده منها أو الباقیه علی قید الحیاه لیست شیئا ساکنا أو جامدا و انّما هی کیانات متحرّکه و تظهر حرکیتها فی مدی قدرتها علی الاستجابه الی التّغیّرات الحاصله أو التی ستحصل فی العالم و خاصّه فی هذا العصر الذی بلغت فیه بعض الحضارات قمّه التّقدّم فی مختلف المجالات.

و لهذا لابدّ أن نُسلّم بمبدأ التفاعل و الأخذ و العطاء بین الحضارات الانسانیّه، و طرح فکره الاستعلاء الحضاریّ من الأذهان ذلک أنّ هذه الفکره التی ترسّخت فی بعض الأذهان هی التی کرّست التّباعد و القطیعه بین مختلف الحضارات الانسانیّه.

مناخ الصّدام و المواجهه بین الحضارات

انّ زوال الخطر الشّیوعیّ الذی کانّ علی اثر انهیار الاتّحاد السّوفیاتّی سنه (۱۹۹۱) فسح المجال و اسعا أمام الغرب الذی رفع لواء التّحدّی السّیاسیّ و الاقتصادیّ و العسکریّ فی وجه العالم الثالث، و لما وفّق الغرب فی ازاحه الخطر الشیوعی الذی کان یتهدّده بدأ یبحث عن خصم آخر یتوقّع منه الخطر قصد احتوائه و اخضاعه لتوجّهاته السّیاسیّه و الاقتصادیّه و الثّقافیّه.

و لقد أشار صمویل هنتغتون الی هذا الخطر فی مقال أثار ضجّه کبیره بمجله «شؤون خارجیّه» (

In Foreign Affairs

) الأمریکیه عام ۱۹۹۳، تحت عنوان «صِدَام الحضارات» ثم ما لبث أن وسعها و أخرجها فی کتاب حمل عنوان «صِدَام الحضارات و اعاده صنع النّظام العالمیّ الجدید عام ۶۱۹۹» و ملخّص نظریته هو «أنّ المصدر الأساسی للصراع فی هذا العالم الجدید لن یکون بشکل رئیسیّ ایدیولوجیّا أو اقتصادیّا، و ستکون التقسیمات الکبری ضمن النّوع البشریّ و مصدر الصّراع المهیمن ثقافیّا، ولکن الصّراعات الرئیسیّه للسّیاسه العالمیّه ستحدث بین أمم و جماعات ذات حضارات مختلفه، و ستکون خطوط الصّدع بین الحضارات خطوط المعرکه فی المستقبل».

و معنی هذا حسب رأیه «أنّ الصّراع بین الحضارات سیکون الطّور الأخیر فی تطوّر الصّراع فی العالم الحدیث». اذنْ فحسب هذا المقوله فانّه من الضّروریّ استمرار الصّراع بین الأمم و الشّعوب حتّی یکون هناک باستمرار منتصر و منهزم، سیّد و مسود، مُستغِلُّ و مُستغَلٌّ. کما أنّه لا بدّ أن یکون هناک غرب متمیّز فی مقابل الشّرق الزّاخر بالحضارات المتنوّعه و المختلفه عن الغرب و هی: حضاره أمریکیا اللاتینیه و أفریقیا، و الاسلام، و الحضاره الصّینیّه، و الفارسیّه، و الهندیّه و الارثوذکسیّه و البوذیّه و الیابانیّه.

و الباحث المدقّق فی مقوله هنتغتون عند ما یتحدّث عن الحضارات فانّه ربّما یعنی بها الأدیان و یظهر هذا واضحا عندما یتصوّر أنّ هناک «تحالفا کونفوشیوسیّا اسلامیّا» یمکن أن یشکّل خطرا کبیرا علی الغرب المسیحیّ.

و الاسلام فی نظر هنتغتون یمثّل وحده الخطر الأکبر لأنّه یحمل صفات تمیّزه عن غیره علاوه علی سعی الأنظمه الاسلامیّه للحصول علی أسلحه نوویّه. و لذلک فان مقوله «صدام الحضارات» لاتقف عند حدود دوله اسلامیّه بعینها.

الانتقادات التی وجّهت الی مقوله «صدام الحضارات»

لقد أثارت هذه النّظریّه عدّه انتقادات و جدالات فی الأوساط الثّقافیّه الغربیّه منها و الاسلامیّه و تتمحور أغلبها حول ما یأتی:

(۱) انّ هذه المقوله تنفی أیّ حضاره أخری غیر الحضاره الغربیّه التی یجب أن تکون هی المهیمنه علی بقیه الحضارات الأخری باعتبارها رمز التّقدّم و التّحضّر، و انّ الحضارات الأخری لیست سوی استمرار للهمجیّه و التّأخّر.

و هذا الحکم علی بقیه الحضارات یتّسم بالجور و اللّامنطقیّه لأنّ مقوله هیمنه حضاره مَا علی حضاره أو حضارات أخری لم تعد مقبوله، لأنّ الحضاره کیان حیّ قادر علی التّفاعل و التّطوّر مع الأحداث.

(۲) انّ ظاهره التّمرکز التی تلخصّها مقوله صراع الحضارات فکره قدیمه حیث نجدها فی بعض نصوص فلاسفه الاغریق و خطاباتهم فالخطیب الأثینی «ایسوکراتیس» یقول: «انّ مدینتنا أثینا سبقت حتّی الآن بقیه الجنس البشریّ فی الفکر و الکلمه بحیث أصبح تلامیذها معلّمین لبقیه العالم».

(۳) انّ الحضارات کما یتصوّرها دعاه الصّراع ستصبح بمثابه قبائل متناحره تقف کل منها تُجاه الأخری فی علاقه تصادمیّه، ممّا ینتج عنه التّوتّر فی العالم، و تحوّل هذه الحضارات من حضارات تمدّنیّه الی حضارات تتّسم بالهمجیّه و البربریّه، و عندها لایمکن الحوار بینها حتّی و ان تمّ أن یقضی علی التّواتّرات الدّولیّه و حتّی الاقلیمیّه فضلا عن التوتّرات الدّاخلیّه فی القطر الواحد و بین أتباع الحضاره الواحده.

(۴) انّ داخل کلّ حضاره مفارقه کبری بین القیم و المبادی ء و الأهداف التی تأسّست علیها حضاره مَا و بین أتباع تلک الحضاره. من ذلک مثلاً أنّ بعض الممارسات التی تمارس الیوم من قبل البعض من أتباع حضاره من الحضارات و التی یشجبها الجمیع لایمکن أن تُعتبر فی نظر العقلاء من قبیل المبادی ء و الأهداف التی تتأسّس علیها حضاره شعب مَا.

(۵) انّ أطروحه صراع الحضارات ما هی الّا فکره ذات هدف عنصریّ لاتستند الی أیّ حقیقه علمیّه أو مبرّر أخلاقیّ، ذلک أنّ هدفها الأوّل ایجاد مبرّرات للصّدامات العنیفه التی یشهدها العالم الیوم نتیجه رفض الکثیر لمنطق الهیمنه و التّمرکز المعکوس.

(۶) انّها فی النّهایه، علی حدّ قول البعض، نتاج تغیّرات حصلت فی سیاسه و بنیه النّظام العالمیّ الجدید و جدت تعبیرها فیما جدّ فی کوسوفو و مقدونیا و من خلال تعمیم التّجارب التی کانت منطقه البلقان مسرحا لها فی السّنوات الأخیره، و هی بهذا و زیاده علی کلّ ما وقع فانّ المقوله ما هی الّا ترسیخ لنهوض أمریکا بدور الدّوله المقرّره لمجریات الأمور علی نطاق واسع من العالم، و القیام بدور الشّرطیّ الحارس. و هذا معناه تعاظم ظاهره الارهاب و العنف الی غیر حدًّ.

هل الحوار أمر ممکن بین الحضارات

لمّا کان الحوار بین الحضارات و الثّقافات من ظواهر القرن العشرین، خلافا للقرون السّابقه التی تمیّزت بالصّراع الدّینیّ و المذهبیّ. و اذا کان الحوار من ظواهر المدنیّه الحدیثه التی ترفض أن یکون العنف سیّد السّاحه بین مختلف الأطراف الدّینیّه و العرقیّه و الطّائفیّه و غیرها، فهل أنّ الحوار بین الحضارات أمر ممکن الیوم؟ و هل تقبل الأطراف الجلوس معا للنّظر فی القواسم المشترکه بین هذه الحضارات؟ هذا ما نحاول الوقوف علیه.

انّ أوّل من بادر بفکره الحوار بین الحضارات المفکّر الفرنسیّ «روجی غارودی» الذی دعا الی تأسیس أرضیه للتّفاهم بین شعوب الأرض و ذلک من خلال کتابه الذی صدر عام ۱۹۷۷ تحت عنوان «من أجل حوار بین الحضارات». و هذا الکتاب کما یقول مترجمه الدکتور ذوقال قرقوط «هو قرار اتّهام لم یسبق لکاتب غربی أن وجّه مثله، بمثل القسوه و الوضوح الی جرائم «الرّجل الأبیض» من أجل اعداد نظام عالمیّ جدید».

و کان مشروع «غارودی» یتّسم بسمه أساسیّه هی نقد الهیمنه الغربیّه علی عالم الیوم، معتبرا أنّ الغرب عرض ألمّ بمسیره البشریّه و مبشّر بزواله.

و قد تبنّت المنظّمات الدّولیّه فکره الحوار بین الحضارات و فی مُقدّمتها الیونسکو حیث عقدت أوّل ندوه عالمیه حول الموضوع فی أکتوبر عام ۱۹۳۰ بلشبونه، و ندوه ثانیه تحت عنوان «من أجل التّضامن و ضدّ التّعصّب و فی سبیل حوار بین الثقافات» فی الفتره من ۱۳ الی ۱۵ (

January

= کانون ثانی) ۱۹۹۵ فی تبلیسی عاصمه جمهوریه جورجیا تحت اشراف کل من مدیر الیونسکو فریدریک مایور و رئیس الدّوله الجورجیه. و صدر عنها فی العام التّالی کرّاس یحمل عنوان «لقاء بین الحضارات: صراع أم حوار؟»

و قد صدر عن الجمعیه العامه قرار یقضی بتبنّی المشروع المقدّم و دعت الحکومات و المنظّمات التّابعه للأمم المتّحده مثل منظّمه الثقافه و التّربیه و العلوم «الیونسکو». و غیرها من المنظّمات الدّولیه ذات الاهتمام قصد وضع برامج ذات صبغه ثقّافیه و تعلیمیّه و اجتماعیّه لتعزیز مفهوم الحوار عبر الحضارات مثل تنظیم مؤتمرات و حلقات بحث، و نشر معلومات فی الغرض.

و عملاً بهذه التّوصیه اختار الأمین العام لهیئه الأمم المتّحده مجموعه من کبار المثقّفین من مختلف الأقطار قصد اعداد تقریر فی الموضوع المطروح.

و قدّمت اللّجنه تقریرا فی ۲۵۰ صفحه تحت عنوان «عبور خطواط الانقسام…الحوار بین الحضارات» و قد أکّد کوفی عنان الأمین العام للأمم المتحده فی مقدّمه هذا التّقریر علی «أنّ الحوار بین الحضارات قدیم قدم الحضارات نفسها. و لکنّ الحاجه الیه الیوم أصبحت أکثر الحاحا من ذی قبل، انّ الأفراد الذین یعیشون فی خوف مفتقدین فهم الثّقافات الأخری أقرب الی اللّجوء لأفعال الکراهیه و العنف و التّدمیر ضدّ «عدوّ» متخیّل، أمّا أولئک الذین یتعرّضون لثقافات الآخرین و یتأثّرون بها أو یعرفونها خلال الاتّصال الذی یعبر الانقسامات الثّقافیه، فهم أقرب الی رؤیه التّنوّع بوصفه قوّه کما أنّهم أقرب الی الاحتفال به بوصفه نعمه» و هذا الهدف لا یتحقّق فی نظره الّا بالتّسلیم بأنّ هناک قیما عامّه تشترک فیها الانسانیّه عبرالقرون، و الأمم المتّحده نفسها تاسّست علی الایمان بأنّ الحوار یمکن أن ینتصر علی النّزاع، و أنّ التّنوّع نعمه نحتفی بها، و أنّ أمم العالم تتّحد بانسانیتها أکثر و استجابه لهذه الفکره الدّاعیه الی ضروره تکریس الحوار بین الحضارات عُقدت ندوات موازیه فی الغرض، منها علی سبیل المثال:

انعقاد ندوه بالرّباط فی الفتره ما بین ۱۰ و ۱۲ جویلیه ۲۰۰۱ حول موضوع «الحوار بین الحضارات فی عالم متغیّر» بتنظیم من المنظّمه الاسلامیّه للتّربیه و العلوم و الثّقافه (ایسیسکو) فی اطار مساهمتها فی السّنه الدّولیّه للحوار بین الحضارات، بحضور العدید من المفکّرین و الدّارسین المتخصّصین من العالم الاسلامی و من بعض الدّول الغربیّه، و ممثّلی بعض المنظّمات الاسلامیّه و الدّولیه و الاقلیمیّه قصد تعزیز ثقافه الحوار و التّواصل بین الحضارات و ترسیخ قیم التّعایش و التّضامن بین الشّعوب.

انعقاد ندوه بتونس یومی ۱۲ و ۱۳ نوفمبر ۲۰۰۱ حول موضوع «الحوار بین الحضارات، التّنظیر و التّنفیذ» برعایه من رئیس الجمهوریه و بدعوه من المنظّمه الاسلامیّه للتّربیه و العلوم و الثّقافه (ایسیسکو) قصد:

(۱) تعزیز مبادی ء الحوار بین الحضارات و أسس التّعایش السّلمیّ بین الشّعوب.

(۲) تأکید مفهوم الشّراکه الانسانیه و تقویه علاقات التّبادل الحضاریّ و التّضامن الانسانیّ بین الشعوب و الأمم فی اطار احترام الخصوصیات الثّقافیه و الاجتماعیّه لشعوب العالم.

(۳) ربط المضامین الفکریه و النّظریه للحوار بین الحضارات بآلیات تنفیذیّه و وسائل عملیّه.

انعقد بروما (ایطالیا) من الفتره ما بین ۳ و ۴ أکتوبر ۲۰۰۱ اجتماع للمؤتمر الاسلامیّ المسیحیّ بتنظیم من جمعیه «سانت ایجیدیو» الکاتولیکیه بایطالیا و بمشارکه بعض العلماء المسلمین تحت عنوان «أهمیّه الحوار بین الأدیان و الحضارات فی التّعایش السّلمیّ بین الأمم و الشّعوب و احترام حقّ الآخر فی العیش رغم الاختلاف.»

و قد بادرت تونس سنه ۱۹۹۵ الی وضع میثاق قرطاج حول التّسامح بالتّعاون مع منظّمه الأمم المتّحده للتّربیه و العلوم و الثّقافه (الیونسکو) ایمانا منها بأن