فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی شامل 41 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حوزه علمیه در هنگامه بلایای طبیعی :

بازنده مصاف امدادرسانی

حوزه های علمیه و طلاب و علمای فعال در آنها علاوه بر رسالت ذاتی در آموزش علوم دینی به طلاب، دارای کارکردهای اجتماعی فراوانی نیز بوده اند. یکی از این عرصه های حضور، نقش آفرینی در امداد به آسیب دیدگان در بلایای طبیعی است.

تشکل و سازمان دهی این نهاد موجب شده است هنگام پیش آمدن حوادث غیرمترقبه بتواند سریع وارد عمل شود. این امر به ویژه پیش از انقلاب اسلامی و در شرایطی که رژیم پهلوی بر فاصله میان خود و مردم دمیده بود بیشتر به چشم می آمد؛ به خصوص آنکه مردم به حوزه و روحانیت بیش از حکومت اعتماد داشتند و دل بسته آن بودند. برهمین اساس این مقاله نقش حوزه علمیه در امداد به مردم در هنگام بلایای طبیعی چون زلزله بوئین زهرا و طبس را بر این مبنا بررسی می کند.

روحانیت پیش قدم برای امدادرسانی

حوزه علمیه در مدت حیات خود هنگام آگاهی از وقوع حوادث و بلایای طبیعی با استفاده از همان تشکیلات و شبکه ارتباطی برای امدادرسانی پیش قدم شده است؛ برای مثال روزهای ۱۴ تا ۱۷ بهمن ماه ۱۳۴۶ شهر قم و مناطق بین قم و تهران به دلیل بارش برف در چهارده ساعت متوالی سراسر سفیدپوش شد و بیش از دویست دستگاه اتومبیل با هزاران نفر سرنشین در خط قم و تهران در علی آباد و گردنه نعلبندان در جاده ماندند؛ چنان که در نشریه «مکتب اسلام» آمده است: این مسافران بیش از دو روز و دو شب گرفتار سرما و گرسنگی بودند تا خبر به قم رسید. مراجع تقلید و زعمای حوزه علمیه قم فورا هیئتی مرکب از طلاب و غیرطلاب را با هزاران عدد نان و تخم مرغ و مواد غذایی دیگر و صدها عدد پتو، بنزین و گازوئیل برای نجات آنها فرستادند. [۱]

در داخل شهر قم نیز به دلیل بسته بودن جاده، مسافران در راه مانده زیادی جمع شده بود. بار دیگر به محض مطلع شدن زعمای حوزه علمیه قم، در سراسر شهر اعلام شد که باید با عدل و انصاف با مسافران رفتار شود و اجناس به قیمت مناسب در اختیار مردم قرار گیرد؛ همچنین مساجد و تکایا از جمله مسجد اعظم حضرت آیت الله بروجردی، مسجد شاه خراسان، مسجد حسین آباد و دیگر مساجد و حجره های مدارس دینی از جمله حجره های صحن مطهر حضرت معصومه(س) با وسایل کافی از قبیل بخاری، که از برخی طلاب علوم دینی گرفته شده بود، در اختیار مسافران قرار گرفت. با بلندگو هم در شهر اعلام شد که مسافران را به آن مساجد راهنمایی کنند. عده ای از طلاب حوزه علمیه قم نیز هرکدام یک یا چند نفر مسافر را به منزل خود بردند و وسایل آسایش آنها را فراهم کردند.[۲]

اما وقوع دو زلزله بوئین زهرا در سال ۱۳۴۱ و طبس در سال ۱۳۵۷ بیش از همیشه جایگاه حوزه علمیه در امدادرسانی را نمایاند.

دهم شهریور ۱۳۴۱ زلزله ای مرگ بار با قدرت ۲/ ۷ ریشتر بوئین زهرا و روستاهای اطراف آن را لرزاند. این زلزله به تخریب بناهای تاریخی مانند قلعه باستانی رودک منجر شد و تقریبا بیست هزار تن را کشت. شدت این زلزله به حدی بود که حتی در تهران نیز احساس شد. زلزله بوئین زهرا علاوه بر شدت فاجعه، از نظر نمود همبستگی ملی در تاریخ ثبت شد. به محض وقوع زلزله سازمان های وابسته به حکومت از جمله جمعیت شیر و خورشید با انتشار اطلاعیه هایی مردم را به کمک دعوت کردند، اما میزان کمک های جمع آوری شده برای حل مشکلات مردم بوئین زهرا کافی نبود؛ چون سازمان های امدادی دولتی به دلیل وابستگی به حکومت «در میان مردم جایگاهی نداشتند، مردم به آنها بی اعتماد بودند و از کمک خودداری می کردند».[۳]

در این شرایط روحانیان یکی از گروه هایی بودند که به سرعت وارد میدان شدند و مردم را به حمایت از زلزله زدگان فراخواندند. از سویی آیات عظام سیدمحمدهادی میلانی، میرزا احمد خراسانی و فقیه سبزواری با صدور اعلامیه ای مشترک، مساعی عموم مردم را برای کمک به زلزله زدگان خواستار شدند. از سوی دیگر برخی آیات عظام همچون سیدکاظم شریعتمداری، سیدمحمدرضا گلپایگانی و شهاب الدین مرعشی نجفی به صورت جداگانه درباره لزوم کمک مردم به زلزله زدگان فتوا صادر کردند. ۱۴ شهریور نیز عده ای از بازرگانان و معتمدان شهرستان قم خدمت حضرت آیت الله عظمی گلپایگانی شرفیاب شدند و راجع به کمک به زلزله زدگان با ایشان مذاکره کردند؛ سپس حضرت آیت الله پیام زیر را به عموم مسلمانان ابلاغ کردند: «بسم الله الرحمن الرحیم بر عموم مسلمین لازم است به هر نحو که می توانند به برادران دینی خود که در حادثه زلزله اخیر آسیب دیدند مساعدت کرده و عواطف و برادری خود را در این سانحه مؤلم ابراز دارند.. . ». ایشان در ادامه «حسب تقاضای عده ای از مؤمنین» به اعلام شماره حسابی در بانک ملی شعبه قم پرداختند تا پس از جمع آوری وجوه، کمک های نقدی توسط اشخاص مورد اعتمادشان مستقیم بین آسیب دیدگان توزیع شود. [۴]

پس از حضور روحانیت و فراخوان کمک آنها، سیل حمایت های مردمی چنان سرازیر شد که در ۱۶ شهریور ۱۳۴۱ دولت با انتشار اعلامیه شماره هفت خود اعلام کرد: «امروز جاده کرج و قزوین مملو از وسایل نقلیه اعانه دهندگان است و به قرار اطلاعی که هم اکنون از شیر و خورشید سرخ می رسد میزان کمک به حدی است که شاید امروز احتیاجی به ارسال خواربار از طرف شیر و خورشید سرخ نباشد». [۵]

زلزله طبس؛ دهن کجی ملت به حکومت

مقارن ساعت ۷ بعدازظهر شنبه ۲۵ شهریور ۱۳۵۷ و هشت روز پس از کشتار ۱۷ شهریور، زلزله شدیدی شهرستان های جنوب خراسان را به لرزه درآورد. این زلزله بیش از بیست هزار کشته و مجروح بر جای گذاشت و شهر طبس و بسیاری از روستاهای اطراف آن را ویران کرد. زلزله غیر از ویران کردن شهر طبس، قریب صد روستای کوچک و بزرگ را به طور کلی از بین برد و ۹۰ درصد سکنه آن را مجروح کرد یا کشت. علاوه بر این، شصت روستای دیگر طبس آسیب زیادی دیدند. پس از وقوع زلزله ارتش و شیر و خورشید سرخ طبق روال همیشه به یاری زلزله زدگان شتافتند، اما حضور مردم، اصناف و بازاریان تهران و سایر شهرها و گروه های اعزامی مجهز آنها ابتکار را از دست ارتش و شیر و خورشید خارج کرد. [۶]

آنتونی پارسونز، سفیر وقت انگلیس در ایران، در خاطرات خود از این زلزله به عنوان یک فاجعه یاد کرده است که «فرصتی برای رقابت بین رژیم و مخالفان به منظور جلب افکار عمومی و بیعت با مردم» فراهم می آورد. [۷]

توجه به فضای حاکم بر آن مقطع از سیاسی شدن این زلزله حکایت می کرد. آنچه پارسونز نیز بدان اشاره کرده است. در فرص