فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی شامل 53 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حکیمِ مجاهد و انقلابی :

رهبر معظم انقلاب اسلامی، در پیام تسلیت در پی درگذشت آیت الله محمدتقی مصباح یزدی (۱۳/ ۱۰/ ۹۹) فرمودند: «ایشان متفکری برجسته، مدیری شایسته، دارای زبان گویائی در اظهار حق و پای با استقامتی در صراط مستقیم بودند. خدمات ایشان در تولید اندیشه ی دینی و نگارش کتب راه گشا، و در تربیت شاگردان ممتاز و اثرگذار، و در حضور انقلابی در همه ی میدان هایی که احساس نیاز به حضور ایشان میشد، حقاً و انصافاً کم نظیر است. پارسائی و پرهیزگاری خصلت همیشگی ایشان از دوران جوانی تا آخر عمر بود» پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله خامنه ای برای بررسی مفاهیم این پیام، یادداشتی از آقای دکترمهدی جمشیدی، عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه ی اسلامی منتشر کرده است که در ادامه می خوانیم.

رحلت آیت الله محمّدتقی مصباح یزدی، هرگز حادثه ی عادی و کوچکی نبود؛ ایشان یکی از قلّه های معرفتیِ اسلامِ معاصر و انقلاب اسلامی بود که در طول دهه های گذشته، اغلب، نقش های تعیین کننده ای را بر عهده داشته و حضورش در صحنه ها و عرصه های مختلفِ فکری و سیاسی، اثرگذار و ماندگار بوده است و هرچه که زمان می گذشته و به دو دهه ی اخیر نزدیک و نزدیک تر می شدیم، این خصوصیّت نیز افزایش و شدّت می یافته است؛ به گونه ای که در دو دهه ی اخیر، بدون شک وجودِ وی در هر پهنه ای از کنشگریِ معرفتی و سیاسی، چنان نقطه ی عطف بوده است. ازاین رو، ایشان همواره جبهه ی متراکمی از منتقدان و مخالفان و دشمنان را نیز پیشِ روی خود داشته است و گفت وگو درباره ی اندیشه و عمل ایشان، بحث برانگیز و محل نزاع بوده است.

تمرکز و تجمعِ این حجم از حسّاسیّت درباره ی وی، موجب گردید که ذهن ها و چشم ها در انتظار مشاهده ی واکنش آیت الله خامنه ای نسبت به رحلت ایشان باشند تا دریابند که آیت الله خامنه ای درباره ی این «شخصیّت کلیدی و بسیار مهمّ» ازیک سو و برخوردار از «دوستان و دشمنانِ سرسخت» از سوی دیگر، چگونه موضع گیری خواهد کرد و در پیام خویش، به چه مضمون ها و جهت هایی اشاره خواهد نمود. سرانجام، همچنان که انتظار می رفت، آیت الله خامنه ای در پیام خویش و در قالب واژه ها و عبارت های کوتاه، امّا بسیار «دقیق» و «انتخاب شده» و «پُر مغز»، فشرده ی نظر خود را بیان کرد.

در این یادداشت، به فهم و تحلیلِ آن دسته از کلمه ها و تعابیری در این متن می پردازیم که بیشتر، «تعیین کننده» و «روشنگر» هستند و به نقاط «مسئله خیز» و «چالش برانگیز» دلالت دارند. هر چند نگارنده کوشیده است که به قواعدِ منطقیِ فهمِ واقع بینانه و متن محور، پایبند باشد و سوگیری های مثبت و منفیِ خویش را در پرانتز قرار دهد و به حاشیه براند، امّا با این حال، مدّعیِ آن نیست که برداشت و تفسیرش، نهایی و قطعی است و خدشه ای به آن وارد نیست.

«حکیم»؛ جمعِ میانِ کمالاتِ نظری و عملی

آیت الله خامنه ای در این پیام، از آیت الله مصباح یزدی به عنوانِ «حکیم» یاد کرده است؛ اصطلاحی که بسیار فاخر و پُر مضمون و عالی است و ایشان درباره ی کمتر شخصیّتی، آن را به کار برده است. به طور خاص، ایشان در آنجا که می خواهد به فضایلِ بسیار اختصاصی و برجسته ی امام خمینی رحمه الله علیه اشاره کند، او را «حکیم به معنیِ واقعیِ کلمه» می خواند و در قالب این اصطلاح، تجلیل از وی را به نهایت می رساند؛ امّا «حکمت» چیست و «حکیم» کیست؟ حکیم، کسی است که جامعِ فضایلِ «نظری» و «عملی» است؛ یعنی چه از لحاظ «معرفت» و «نظر» و چه از لحاظ «کردار» و «کنش»، قلّه نشین و متعالی است و به این واسطه، او میانِ این دو دسته از کمالات و درجاتِ عالی، «اتّحاد» و «یکپارچگی» برقرار کرده است. معرفت حکیم، سطحی و طوطی وار نیست و او دانسته ها و معارفش، تنها بر صحنه ی ذهنش نقش نبسته است، بلکه ضمیر و عمیق جانش را وضعی تازه بخشیده و در «منِ» او، رسوب کرده است. معرفت او، معرفت «ناب» و «خالص» است و او با «سرچشمه های حقیقت»، ارتباط مستقیم و عمیق برقرار کرده و حقایق هستی را در آغوش خویش کشیده است.

پس حکیم، عالِم است، امّا علم او، به پاره ای از وجود او تبدیل شده و هویّتِ بنیادینِ وی را ساخته است. همچنین وجود حکیم در معرفت، خلاصه و منحصر نشده است، بلکه حکیم از درون و باطن، پا فراتر نهاده و تجلیّات و ظهوراتِ بیرونی اش نیز، متناسب و همگون با وضع قلبی و نهانی اش شکل گرفته است. عمل او، هم «توحیدی» و «مؤمنانه» است، هم «عاقلانه» و «دوراندیشانه». آنچه را که دیگران در آیینه نمی بینند، او در خشت خام می بیند؛ «عاقبت اندیش» و «فرجام نگر» است؛ فریب ظواهر را نمی خورد و شیفته ی گفته های خام نمی شود؛ از «سطوح» و «پوسته ها» فراتر می رود و «لایه های پنهان» را درمی یابد؛ سنجش ها و محاسبه هایش، مبتنی بر حقایق و مصالحی هستند که اغلب از دیده ی دیگران، پنهان هستند و چشم های نزدیک بین و عقل های کوتاه اندیش، آنها را نمی فهمند و نمی یابند. حکیم در معارف و تفکّر اسلامی، چنین منزلت و مکانتی دارد.

«مجاهد»؛ ایستادن در معرکه نزاعِ تاریخی

کسی که «نشسته» است و «نظاره گرِ» رویدادها هست و به «متن خطر» نمی زند و در «دامنه ی آتشفشان» خانه نمی کند، مجاهد نیست. مجاهد، از دور، دستی بر آتش ندارد، بلکه آتش را دربرمی گیرد و می سوزد تا روشنی بپراکند. مجاهد، می ایستد و «نشستن» و «اهمال» و «انفعال» را ننگ می داند و اجازه نمی دهد که مصلحت اندیشی های خودخواهانه و منفعت طلبانه، در دلش جای گیرند و او را از صحنه ی «قیام» و «اعتراض» و «مبارزه» به عقب برانند. مجاهد، صحنه ی بازی را صحنه ی «جنگ نرم» می داند؛ «دشمن» و «دشمنی ها»یش را می بیند و خود را مکلّف به «ایستادن» و «نبرد» می داند؛ از «خطّ مقدّم»، عقب نمی نشیند و «عافیت» و «رفاه» و «راحتی» را بر «مبارزه» و «حرکت» و «جنبش» ترجیح نمی دهد. مجاهد می داند که تاریخ، عرصه ی «نزاع میانِ حقّ و باطل» است و «بی طرفی» و «کناره گیری» و «صلح کلّ بودن»، معنای موجّهی ندارد و می داند که اگر «حدّ وسط» را برگزیند و با این و آن بسازد و از درِ «مماشات» و «مداهنه» وارد شود و به روی همه لبخند بزند، جهاد و مجاهدت، رنگ خواهد باخت و حیات و وجودش، گرفتارِ مردابِ عادات و روزمرّگی ها خواهد شد.

آیت الله مصباح یزدی، «دشمن» را می دید و وضع فکری و سیاسی را همچون صحنه ی «نبرد»، تصویر می کرد. طریق «عافیت طلبی» و «راحت گزینی» را در پیش نگرفته بود؛ به «تهاجم فرهنگی» باور داشت و می دانست که دشمن، اگر از در بیرون رانده شود، از پنجره وارد خواهد شد؛ می دانست که «دشمن»، یک واقعیّت است، نه شعار سیاسی؛ باور داشت که «توطئه»، توهم و خیال نیست؛ معتقد بود که انقلاب در اقیانوسی از تلاطم و تنش قرارگرفته و اگر «فداکاری» و «مجاهدت» نیروهای انقلابی در میان نباشد، حوادث، سمت وسوی دیگری خواهند یافت؛ و آشکارا می دید که دشمن، امتداد و دنباله ی درونی نیز پیدا کرده و کسانی از نیروهای رسمی و غیررسمی در داخل، همان می کنند که دشمن می خواهد. ازاین جهت، بی وقفه در تلاش بود و از هر فرصتی برای دفاع از خطّ اصیلِ انقلاب و بنیان های فکری و اعتقادیِ آن استفاده می کرد:

آن که عاقل بود، عزمِ راه کرد

عزمِ راهِ مشکلِ ناخواه کرد[۱]

«متفکّرِ برجسته»؛ کاربستِ قوّه عاقله در ساحتِ معرفت

شأن «عالِم» با شأن «متفکّر»، تفاوت دارد و هر عالِمی، متفکّر نیست. متفکّر، «خلّاق» و «مولّد» است و بر اساس «اندیشیدن» و «ساختن و پرداختن»، می افزاید و ابداع می کند و به نتیجه های مستقل دست می یابد. متفکّر، کسی است که «قوّه ی عاقله »ی خویش را به کار می اندازد و به «قوّه حافظه»، بسنده نمی کند و گرفتارِ توقف در «نقل» و «گردآوری» و «تدوین» و «تکرار» و «ترجمه» نمی شود. متفکّر، اهل «اندیشه ورزیِ مستقل» است و قدرتِ «امتدادبخشیدن» و «استنتاج» و «بسط» دارد. آیت الله مصباح، این گونه بود؛ می توانست آنچه را که آموخته بود را به دست مایه ی «اندیشه ورزی» تبدیل کند و بر مبنای معلوماتِ خویش، پرده از مجهولات بردارد و بر علم و معرفت بیفزاید. چشمه ی معارف او، هیچ گاه خشک نمی شد، چون از جانش برمی خاست و حاصل «تفکّرِ نوآور