فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین

با فایل فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین شامل 86 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خواب های شیرین :

سیری در روابط سیاسی ایران و عراق

شاید برای برخی درست روشن نبود که چرا وقوع انقلاب اسلامی در ایران باعث تحولات شتابزده سیاسی نظامی در همسایگی ایران شد، و عراق، این همسایه همیشه ناآرام ایران را، در شرّ و شور بی سابقه تسلیحاتی فرو برد. عراقی ها که شیطنت های سیاسی خود در مورد اجرای عهدنامه الجزایر را با خیزش اولین امواج تحولات سیاسی ایران شروع کرده بودند، اینک، با وقوع انقلاب اسلامی رویای شیرین خود را تحقق یافته می دیدند. توسعه سرزمینی، تحکیم پایه های داخلی و خارجی رژیم بعث، ژاندارمی خلیج عربی!! و زمینه های رهبری جهان عرب، شیرین ترین قسمتهای این خواب طولانی برای حکومت گران عراق بود. اما مساعدت غرب در محقق ساختن این رویای کوچک و کودکانه با انگیزه های بزرگتری صورت می گرفت که چیزی جز نگاه داشتن چرخ عظیم انقلاب اسلامی از حرکت بود.

در قسمت پایانی مقالات مربوط به «جنگ ایران و عراق»، سیر اختلافات مرزی عراق با ایران، از پیروزی انقلاب اسلامی تا وقوع جنگ تحمیلی مورد بررسی قرار گرفته است که آن را پیش رو دارید.

انقلاب اسلامی ایران و تحول در سیاست داخلی و خارجی عراق

سقوط شاه در ایران و فروپاشی ساختار امنیتی ژاندارم امریکا در خلیج فارس و تسلیم ناپذیری و ستیزه جویی نظام سیاسی برآمده از انقلاب اسلامی در قبال قدرت های بزرگ، از نظر عراق یک «فرصت طلایی» را پدید آورد تا براساس استراتژی منطقه ای خود که به دست گرفتن رهبری جهان عرب و تبدیل شدن به ژاندارم منطقه خلیج فارس بود، وارد عمل شود؛ اما دست زدن به هر گونه اقدامی در جهت استفاده از این فرصت به دست آمده، مستلزم تدارک و تمهیدات نظامی، سیاسی و تبلیغاتی به منظور ایجاد شرایط مطلوب منطقه ای و بین المللی بود.

از لحاظ نظامی، دولت عراق که پس از امضای معاهده ۱۹۷۵ الجزایر، مسابقه تسلیحاتی شدیدی را آغاز کرده بود، در پایان دهه ۱۹۷۰ به آن سرعت بخشید. در سال ۱۹۷۷ عراق هفت میلیارد دلار اسلحه از جمله هواپیماهای میراژ، اف ۱، هلیکوپتر و موشک از فرانسه خریداری کرد. هم زمان با اوج گیری نهضت اسلامی مردم ایران، عراق در شش ماه اول سال ۱۹۸۰ از پانزده کشور حدود شش میلیارد دلار اسلحه خریداری کرد و بودجه نظامی خود را ۶۳ درصد افزایش داد. نیروی زمینی ارتش عراق از ۹ لشکر به ۱۲ لشکر افزایش یافت^(۱) و افراد بعثی جایگزین فرماندهان غیربعثی شدند. دوره های آموزشی در کالج ستاد برای تعلیم افسران دایر شد تا به آنها «بیاموزند که در صورت وقوع جنگ چه کارهایی باید انجام دهند».^(۲)

در کنار این اقدامات، برنامه ریزی برای تقویت «جِیش الشعبی» انجام شد. این ارتش مردمی که «برای حفظ دستاوردهای انقلاب بعث عراق» سازماندهی شده بود، تا سال ۱۹۷۸ تنها ۰۰۰/۱۰۰ نفر عضو داشت؛ اما با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، ناگهان تعداد افراد این ارتش به ۰۰۰/۲۵۰ نفر رسید. طه یاسین رمضان فرمانده ارتش در فوریه ۱۹۸۰ (بهمن ماه ۱۳۵۹) با ارائه این آمار تاکید کرد که «تعداد کماندوهای ارتش ده ها هزار نفر است».^(۳)

در ابعاد سیاست داخلی، مهمترین تغییرو تحول در عراق پنج ماه پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران رخ داد. در این زمان در یک اقدام مشکوک و شتابزده، صدام حسین مرد قدرتمند و جاه طلب، زمام امور کشور را به دست گرفت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۹ (۲۵ تیرماه ۱۳۵۸) حسن البکر رئیس جمهوری عراق در تلویزیون ملی عراق ظاهر شد و با بیان این که «وضع سلامتی من دیگر اجازه نمی دهد مسؤولیت هایی را که شورای رهبری افتخار انجام آنها را به من داده است به مورد اجرا بگذارم».^(۴)، از سمت خود کناره گیری کرد و صدام حسین را به جانشینی خود برگزید. البکر در این برنامه تلویزیونی صدام حسین را رهبری خواند که «قدرت مقابله با کلیه مشکلات و تحمل همه مسؤولیت هارا دارد».^(۵)

یک روز بعد، صدام حسین در نطقی خطاب به ملت عراق، تصریح نمود که هرگز نفر دوم در کادر رهبری عراق نبوده، بلکه یکی از دو رهبر عراق بوده است. وی در بخشی از سخنان خود گفت:

«هرگز در گذشته چه در تاریخ قدیم و چه در زمان های جدید اتفاق نیفتاده است که دو رهبر، برای مدت یازده سال روش واحد رهبری داشته باشند، بدون آن که اشتراک رهبری منجر به عدم توازن اخلاقی یا عملی در رهبری شده باشد».^(۶)

صدام حسین پس از به دست گرفتن انحصاری قدرت بلافاصله پاک سازی خونینی را آغاز کرد، بسیاری از مخالفان خود را در شورای رهبری و حزب بعث عراق به جوخه اعدام سپرد و یا از کار بر کنار و تبعیدکرد. از جمله این افراد می توان از یحیی عبدالحسین عضو برجسته حزب بعث عراق و دبیر شورای رهبری انقلاب، محمد عایش، عدنان حسین حمدائی، غانم عبدالجلیل و محمد محجوب از اعضای شورای رهبری انقلاب نام برد. این افراد به همراه ۶۳ نفر دیگر از مقامات حزبی، دولتی و نظامی به اتهام تبانی با حافظ اسد رییس جمهوری سوریه برای سرنگونی دولت بعث عراق، در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۹ محاکمه و ۲۲ نفر از آنها به اعدام محکوم شدند.^(۷) همزمان با این پاک سازی حزبی، مبارزه با حزب کمونیست که از سال ۱۹۷۷ آغاز شده بود، شدت بیشتری یافت تا حدی که بسیاری از رهبران آن دستگیر و اعدام شدند و برخی دیگر به خارج از کشور گریختند.^(۸)

در بعد سیاست خارجی به مانند سیاست های داخلی دولت بعث عراق، تغییر و تحولات زیادی پدیدار شد. گرایش به غرب به اندازه ای شدت گرفت که حزب کمونیست عراق در اواخر دهه ۱۹۷۰ دولت بعث را متهم کرد زمینه وابستگی عراق را به جهان سرمایه داری فراهم می کند.^(۹)

در سطح منطقه، عراق تلاش می کرد تا به وحشت و هراس کشورهای عرب خلیج فارس از صدور انقلاب اسلامی ایران دامن زند و با استفاده از ضعف و ناتوانی این کشورها بعنوان «سپر ملل عرب» و «شمشیر جهان عرب» رهبری آنها را به دست گیرد و خود را در کانون مبارزه با انقلاب اسلامی قرار دهد. دولت عراق برای بهره برداری از این شرایط جدید، به بزرگ نمایی وقایعی همچون تصرف مسجدالحرام در مکه، شورش شیعیان شرق عربستان، بمب گذاری های کویت و دیگر ناآرامی های کشورهای منطقه پرداخت و با منتسب کردن آنها به جمهوری اسلامی، کوشید تا دولت های عرب خلیج فارس را از روش های سیاسی ایران بیمناک کند. به دنبال تبلیغات مسموم عراق علیه ایران و افزایش تنش در منطقه، سران کشورهای عربی بیش ازگذشته نگران تغییرات سریع منطقه و بی ثباتی آن شدند و به ناچار به قدرت نظامی عراق متوسل شدند تا در پناه آن، از نفوذ انقلاب اسلامی جلوگیری کنند. البته اظهار نظرهای نسنجیده ای همچون «لزوم انضمام بحرین به ایران» که توسط برخی روحانیان و افراد مخالف امام و انقلاب اظهار می شد،^(۱۰) و یا سخنان اولین رییس جمهور ایران مبنی بر این که «کشورهای منطقه از نظر ما فاقد استقلال هستند».^(۱۱) مورد استفاده عراق قرار گرفت. به دنبال این اظهارات وزیر دفاع عراق به کشورهای عربی خلیج فارس سفر کرد و به آنان اطمینان داد که در صورت بروز هر گونه تهدیدی، عراق از آنان و استقلال و تمامیت ارضی کشورشان دفاع خواهد کرد.^(۱۲)

به این ترتیب دولت بعثی عراق در برخورد با کشورهای حاشیه خلیج فارس نه تنها روش مسالمت آمیز و صلح جویانه ای را در پیش گرفت، بلکه به شدت تبلیغ می کرد که منجی و حامی آنها در برابر خطرات انقلاب اسلامی است. از سوی دیگر، یک روند نه چندان طولانی مواجهه کامل با جمهوری اسلامی ایران را در برنامه کار قرار داد. نگاه اجمالی به روند، برخورد دولت عراق با انقلاب اسلامی این موضوع را آشکارتر می کند.

مناسبات عراق با نظام نوپای اسلامی در ایران

با اوج گرفتن انقلاب اسلامی، دشمنی دولت عراق با مردم ایران شدت یافت، تا جایی که یکی از مقام های عراقی پس از فرار شاه از ایران، خواستار بازگشت شاه به ایران شد و گفت: «می توان قانون اساسی ایران را به نحوی اصلاح کرد که شاه حکومت نکرده بلکه تنها سلطنت کند.» این مقام عراقی همچنین اظهار کرده بود که عراق با تغییر رادیکالی رژیم ایران چندان موافق نیست. به همین دلیل بود که به رهبر انقلاب ایران که به عراق تبعید شده بود، توصیه کردیم عراق را ترک کند.^(۱۳)

با پیروزی انقلاب اسلامی، دولت عراق تحولات جدید ایران را با نارضایتی پذیرا شد؛ اما مترصد فرصت ماند تا از تحولات پیش آمده به نفع اهداف استراتژیک و ایدئولوژیک خود در منطقه استفاده کند؛ اما انقلاب اسلامی ایران پدیده ای نبود که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت، بویژه آن که تعداد زیادی از شیعیان عراق به این انقلاب دل بسته بودند. به همین جهت تنها دو روز بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و در اولین روز شروع کار کابینه مهندس بازرگان، دولت عراق در یک اقدام شتابزده نامه ای برای مهندس بازرگان فرستاد که در آن به «احترام به حق حاکمیت، عدم مداخله در امور داخلی دیگران و احترام به آزادی های مشروع ملت ها» اشاره شده بود. در بند سوم نامه «رهبری حزب سوسیالیستی بعث عراق از پیروزی ملت ایران احساس غرور و خوشحالی کرده» و در بند چهارم اظهار اطمینان کرده بود که انقلاب اسلامی، در کنار ملت برادر عرب در راه مبارزه عادلانه علیه صهیونیست ستمکار و امپریالیسم حامی آن خواهد ایستاد.^(۱۴)

با وجود این که دولت عراق دو روز پس از پیروزی انقلاب و روی کار آمدن دولت موقت مواضع سیاسی خود را تشریح کرد، اما برخلاف عرف دیپلماسی، در ارسال تلگراف تبریک به امام خمینی تعلل نمود. قریب به دو ماه پس از پیروزی انقلاب، حسن البکر رییس جمهور عراق در ۱۶ فروردین ۱۳۵۸ پیام تبریکی برای امام خمینی ارسال داشت و در آن از ملت ایران به عنوان «ملت دوست و همسایه» یاد کرد. در پاسخ به تلگرام تبریک حسن البکر، امام خمینی طی پیامی خطاب به وی «آرزوی موفقیت ملت ها» را نمودند.^(۱۵) در بغداد این پیام «غیردوستانه» و بر «خلاف عرف دیپلماسی» تلقی گردید که با پا در میانی وزارت خارجه ایران برطرف شد.

مقامات ارشد عراقی بارها اظهار تمایل کردند که با بالاترین مقامات رهبری ایران ملاقات کنند و حتی صدام حسین، نایب ریاست جمهوری عراق، در نامه ای از مهدی بازرگان نخست وزیر دولت موقت دعوت کرد تا از بغداد دیدار نماید. لکن با وجود ارسال این نامه ها و دعوت ها دولت عراق از همان آغاز انقلاب، کردهای ایران و ایرانیان عرب زبان خوزستان را علیه دولت مرکزی تحریک می کرد و سلاح در اختیار آنها قرار می داد.

هدف عراق از حملات هوایی به مناطق مرزی ایران در این زمان، تحریک و وادار کردن ایران به اقدام تلافی جویانه بود تا به این بهانه حمله نظامی گسترده خود را به مرزهای ایران آغاز کند. عراقی ها دقیقا از وضعیت آشفته ارتش ایران با خبر بودند و حداقل چندین بار از دهان مقامات بالای ایران شنیده بودند که ارتش ایران در زمان انقلاب از بین رفته یا این که «از ارتش پوشالی چیزی باقی نمانده است.»^(۱۶) همچنین هر روز شاهد خبرهایی درباره اقدامات گروهک های چپ علیه ارتش در سراسر کشور بودند. در مقابل اقدامات جنگ طلبانه دولت بعث عراق، جمهوری اسلامی برای حل و فصل اختلافات فی مابین از طریق مذاکره و از روی حسن نیت، حجت الاسلام دعایی را که سال ها در عراق اقامت داشت و با برخی از مقامات عراقی آشنا بود، به عنوان سفیر کبیر ایران در عراق انتخاب نمود. در پی تلاش های سفیر ایران و ملاقات های وی با رئیس جمهور و وزیر خارجه عراق، زمینه مساعدی برای برقراری روابط حسن همجواری بین طرفین به وجود آمد. دولت عراق پیشنهاد کرد که «حملات تبلیغاتی دو کشور نسبت به یکدیگر قطع شود».^(۱۷) و قول داد که از «به کار بردن عناوین مجعول درباره خوزستان و سایر نقاط» ^(۱۸) ایران خودداری کند.

لکن قول و قرارها زیاد دوام نیافت؛ زیرا در تیرماه ۱۳۵۸ حسن البکر از قدرت کنار گذاشته شد و صدام حسین جانشین او شد. با به قدرت رسیدن صدام در عراق تحریکات این کشور در خوزستان و کردستان ایران افزایش یافت و روابط و مناسبات دو کشور روز به روز تیره تر شد. تا این که در شهریور ۱۳۵۸ (سپتامبر ۱۹۷۹) با وساطت شاذلی بن جدید و بن یحیی وزیر امور خارجه الجزایر، ابراهیم یزدی وزیر خارجه ایران با صدام حسین در خلال کنفرانس سران جنبش غیر متعهدها در «هاوانا» ملاقات کرد و ریشه های اختلافات را با یکدیگر در میان گذاشتند. در این مذاکرات برای اولین بار نارضایتی دولت عراق از قرارداد ۱۹۷۵ مطرح شد. دکتر ابراهیم یزدی وزیر امور خارجه وقت ایران بعدها درباره این دیدار گفت:

« عراق قرارداد ۱۹۷۵ را قبول نداشت و معتقد بود که در شرایط نامساعدی به آن کشور تحمیل شده است؛ اما در عین حال حاضر نبود با صراحت آن را بیان کند، بلکه به یکی از بندهای قرارداد ۱۹۷۵ متوسل شد که طرفین نباید به فعالیت های خرابکارانه ای علیه دولت دیگر اجازه دهند. که این بند مورد نظر ما نیز بود و به عراق ایراد می گرفتیم.

ما معتقد بودیم در صورت بروز اختلاف بین دو کشور باید بر طبق همان قرارداد ۱۹۷۵ از طریق مسالمت آمیز و مذاکره، اختلافات را رفع کرد و نه با اعمال زور. ما به تحرکات عراق در خوزستان اعتراض کردیم و خواستار قطع آن بودیم. عراق خود را نماینده تمام اعراب معرفی می کرد و در مورد بازگردانیدن سه جزیره در خلیج فارس اصرار داشت. ما این ادعاهای عراق را به کلی رد کردیم و حاضر نشدیم حتی درباره آن مذاکره کنیم».^(۱۹)

به این ترتیب با آغاز زمامداری صدام حسین در عراق، اختلافات کهنه دو کشور بار دیگر سربرآورد. صدام حسین که خود را حافظ منافع کشورهای ضع