فایل پاورپوینت کامل درسهای تربیتی قربانی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل درسهای تربیتی قربانی :

مقدمه

عید قربان نه تنها در میان مسلمانان دارای جایگاه والایی است؛ بلکه بین سایر ادیان الهی نیز از اهمیت خاصی برخوردار است.[۱] هر چند اختلافاتی در مورد آن روز در میان آنان وجود دارد؛ لکن ادیان ابراهیمی چون یهودیت و مسیحیت اصل قربانی را پذیرفته و بدان اعتقاد دارند. اسلام نیز با قرار دادن آدابی خاص در این روز، به پاسداشت مقام حضرت ابراهیم و اسماعیل(ع) پرداخته است.

در روایات اسلامی از عید قربان با عنوان روز حج اکبر یاد شده است. معاویه بن عمار می گوید: «از امام صادق(ع) پرسیدم: روز حج اکبر چه روزی است؟ امام فرمودند: روز قربان است، و حج اصغر، عمره می باشد.»[۲] این گونه توجه و فضیلت قرار دادن برای یک روز، نشان دهند آن است که بی شک در این روز حکمتها و اسرار فراوانی نهفته و آن را در شمار ایام الله و روزهای مخصوص خدا قرار داده است.

اعمال و اذکار وارد شده در شب و روز عید قربان، آثار بسیاری بر روح و روان انسان دارد. در این نوشته، نگاهی اجمالی به آثار تربیتی قربانی کردن خواهیم داشت.

قربانی

از نظر معنای لغوی «قربانی» از لفظ «قربان» گرفته شده است[۳] و هر چیزی را که ذریعه و وسیل تقرب الی الله تعالی باشد «قربانی» می گویند؛ خواه ذبح حیوان باشد یا دیگر صدقات؛ زیرا بعضی از علما هر نیکی و عمل خیر را که باعث قرب و رحمت الهی باشد «قربانی» می نامند.

البته در عرف عام به آن حیوان مخصوص که مسلمانان آن را ذبح می کنند «قربانی» گفته می شود و کلم قربانی چندین بار در قرآن مجید آمده است[۴] که در اکثر مواقع، مراد از آن «حیوان مذبوحه» می باشد.

ابوبصیر از امام صادق(ع) علت قربانی را پرسید. حضرت فرمودند: هنگامی که اولین قطر خون قربانی به زمین می ریزد، گناهان صاحبش بخشیده می شود و به وسیل قربانی معلوم می شود چه کسی تقوای الهی دارد.[۵]

ذبح اسماعیل و قربانی هابیل و قابیل، از نمونه های تاریخی قربانی در راه خداوند است که آیات قرآن گوشه هایی از آن را تبیین کرده اند.[۶] همچنین روایات متعددی به آثار، فلسفه و هدف قربانی پرداخته اند و افراد را به انواع قربانی واجب و مستحب تشویق نموده، با بیان فضیلت این عمل خداپسندانه درصدد فرهنگ سازی آن بوده اند.

قربانی آنقدر مهم است که حتی اگر انسان، هزینه لازم را ندارد، بهتر است آن را قرض بگیرد و قربانی کند. ام سلمه به رسول خدا(ص) عرض کرد: یا رسول الله! عید أضحی فرا می رسد و من بهای قربانی ندارم. آیا اجازه دارم قرض بگیرم و قربانی کنم؟ حضرت فرمود: «اسْتَقْرِضِی وَ ضَحِّی فَإِنَّهُ دَیْنٌ مَقْضِیٌّ؛[۷] قرض بگیر و قربانی کن؛ زیرا آن قرضی ادا شدنی است.»

امیرالمؤمنین علی(ع) می فرمایند: «لَوْ عَلِمَ النَّاسُ مَا فِی الْأُضحِیهِ لَاستَدَانُوا وَ ضَحَّوْا إِنَّهُ لَیغْفَرُ لِصَاحِبِ الْأُضْحِیهِ عِنْدَ أَوَّلِ قَطْرَهٍ تَقْطُرُ مِنْ دَمِهَا؛[۸] اگر مردم می دانستند چه پاداشی در قربانی کردن وجود دارد، قرض می گرفتند و قربانی می کردند؛ زیرا صاحب قربانی با اولین قطره ای که از خون آن می ریزد، بخشیده می شود.»

حال این سؤال پیش می آید: دلیل این همه توصیه و تأکید چیست؟ چرا معصومین(ع) از طرق مختلفی مسلمانان را بر انجام قربانی تشویق کرده اند؟ با بررسی تحلیلی آیات و روایات، می توان به این نتیجه دست یافت که یکی از دلایل کلیدی تأکید مسئل قربانی، وجود درسهای تربیتی این عمل و تأثیرگذاری آن جهت دستیابی به قرب الهی است. برای آشنایی بیش تر با این اثر مهم، برخی از فایل پاورپوینت کامل درسهای تربیتی قربانی کردن را مورد بررسی قرار می دهیم.

فایل پاورپوینت کامل درسهای تربیتی قربانی

۱. تسلیم امر خدا

هرچند ظاهر قربانی، بریدن سر حیوان است؛ اما در واقع نهایت تسلیم، سرسپردگی، عشق و علاق بنده به مولای خود است. حضرت ابراهیم(ع) که بارها از کور داغ امتحان الهی سرافراز بیرون آمده بود، این بار نیز باید دل به دریا می زد و سر بر فرمان حق می گذاشت و فرزندی را که یک عمر در انتظارش بود و اکنون نوجوانی برومند بود را با دست خود ذبح می کرد. او باید قبل از هر چیز فرزند را برای این کار آماده می کرد، پس رو به اسماعیل کرد و گفت: (یا بُنَی إِنِّی أَری فِی الْمنامِ أَنی أَذْبَحُک فَانْظُرْ ما ذا تَری[۹]؛ «فرزندم من در خواب دیدم که باید تو را ذبح کنم، بنگر نظر تو چیست؟»

فرزندش که نسخه ای از وجود پدر ایثارگر خویش بود و درس صبر و استقامت و ایمان را در همین عمر کوتاهش در مکتب او خوانده بود، با آغوش باز و طیب خاطر از این فرمان الهی استقبال کرد و با صراحت و قاطعیت به پدر عرض کرد: (یا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِی إِن شاءَ اللَّهُ منَ الصابِرِینَ)[۱۰]؛ «پدرم! هر دستوری به تو داده شده است، اجرا کن که به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت.»

پدر با صراحت مسئل ذبح را با فرزند ۱۳ سال خود مطرح کرد و از او نظر خواست تا برای او شخصیت مستقل و آزادی اراده قائل شده باشد. او هرگز نمی خواست فرزندش را بفریبد و کورکورانه به این میدان بزرگ امتحان، دعوت کند؛ بلکه می خواهد فرزندش در این پیکار بزرگ با رضایت شرکت کند و لذت تسلیم و رضا را همچون پدر بچشد!

فرزند نیز می خواهد پدر در عزم خویش راسخ باشد، لذا نمی گوید مرا ذبح کن؛ بلکه می گوید هر مأموریتی داری، انجام بده! و مخصوصاً پدر را با خطاب «یا ابت» مخاطب می سازد تا نشان دهد این مسئله از عواطف فرزندی و پدری سر سوزنی نمی کاهد؛ چراکه فرمان خدا حاکم بر همه چیز است.[۱۱]

از سوی دیگر مراتب ادب را در پیشگاه پروردگار به عالی ترین وجه پاس می دارد و هرگز به نیروی ایمان و اراده و تصمیم خویش تکیه نمی کند؛ بلکه بر مشیت خدا و اراد او تکیه نموده، از او توفیق پایمردی و استقامت می طلبد و به این ترتیب هم پدر و هم پسر، نخستین مرحل این آزمایش بزرگ را با پیروزی کامل می گذرانند.

این فرزند فداکار برای اینکه پدر را در انجام مأموریتش کمک کند و از رنج و اندوه مادر بکاهد، هنگامی که او را به قربانگاه در میان کوه های خشک و سوزان سرزمین منی آورد، به پدر گفت: پدرم! ریسمان را محکم ببند تا هنگام اجرای فرمان الهی دست و پا نزنم. می ترسم از پاداشم کاسته شود. پدر جان! کارد را تیز کن و با سرعت بر گلویم بگذران تا تحملش بر من (و بر تو) آسان تر باشد. ای پدر! قبلاً پیراهنم را از تن بیرون کن که مبادا به خون آلوده شود و مادرم آن را ببیند و عنان صبرش از کف بیرون رود. آنگاه افزود: سلامم را به مادرم برسان و اگر مانعی ندیدی، پیراهنم را برایش ببر که باعث تسلی خاطر و تسکین دردهای او باشد؛ چراکه بوی فرزندش را از آن خواهد یافت و هرگاه دلتنگ شود، آن را در آغوش فشارد و سوز درونش را تخفیف دهد.[۱۲]

لحظ حساس فرا رسید و فرمان الهی باید اجرا می شد. ابراهیم که مقام تسلیم فرزند را دید، او را در آغوش کشید و گونه هایش را بوسه داد و هر دو در این لحظه به گریه افتادند؛ گریه ای که بیانگر عواطف و مقدم شوق لقای خدا بود.

قرآن همین اندازه در عبارتی کوتاه و پر معنی می گوید: (فَلَمَّا أَسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبِینِ)[۱۳]؛ «هنگامی که هر دو تسلیم و آماده شدند و ابراهیم(ع) جبین فرزند را بر خاک نهاد.» بعضی گفته اند: منظور از جمل «تَلَّهُ لِلْجَبِینِ» این بود که پیشانی پسر را به پیشنهاد خودش بر خاک نهاد، مبادا چشمش در صورت فرزند بیفتد و عواطف پدری به هیجان در آید و مانع اجرای فرمان خدا شود.

به هر حال ابراهیم(ع) صورت فرزند را بر خاک نهاد و کارد را به حرکت در آورد و با سرعت و قدرت بر گلوی فرزند گذارد، در حالی که روحش در هیجان فرو رفته بود و تنها عشق خدا بود که او را در مسیرش بی تردید پیش می برد؛ اما کارد برنده در گلوی لطیف فرزند کم ترین اثری نگذارد!

دست و پا زدن شیطان

طبق بعضی از روایات، شیطان به دست و پا افتاد تا کاری کند که ابراهیم(ع) از این میدان پیروز بیرون نیاید، پس به سراغ مادرش «هاجر» آمد و به او گفت: می دانی ابراهیم(ع) چه در نظر دارد؟ می خواهد فرزندش را امروز سر ببرد! هاجر گفت: برو سخن محال مگو که او مهربان تر از این است ک