فایل پاورپوینت کامل دعا و توسل به اهل بیت علیهم السلام سلاح برنده مومن

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دعا و توسل به اهل بیت علیهم السلام سلاح برنده مومن :

دعایی که در ایام سوگ به یکدیگر و در برابر یکدیگر می گوییم که «وَ جَعَلَنَا وَ إِیاکمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَأْرِهِ»؛ برنامه محرم و غیر محرم را ترسیم می کند. آن جمله اول دعاست که أجر ما را إن شاءالله خدا بپذیرد؛ اما جمله دوم دعوت است و نه دعا، «وَ جَعَلَنَا وَ إِیاکمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَأْرِهِ»؛ یکدیگر را دعوت می کنیم به اینکه خون بهای حسین بن علی را بگیریم و خون بهای او برای ابد گرفتنی است، زیرا ما فرزند حسین بن علی بن ابی طالب هستیم، پدر ما را شهید کردند و چون پدر ما را شهید کردند ما باید خون بها بگیریم. قبلاً هم به عرضتان رسید! همه ما وقتی به دنیا آمدیم گرفتن شناسنامه به عهده پدر و مادر است؛ ولی وقتی بالغ شدیم باید برای خود شناسنامه بگیریم و وجود مبارک رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) صریحاً اعلام کرد، فرمود: «أَنَا وَ عَلِی»؛ یعنی مدینه علم و درِ این مدینه حاضریم شما را به عنوان فرزندی قبول بکنیم. «أَنَا وَ عَلِی أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّهِ»، بیایید بچه های ما بشوید؛ چه شرفی بالاتر از این؟!

ما به لطف الهی این شناسنامه را گرفتیم و پسر پیغمبر شدیم و پسر علی بن ابی طالب شدیم و اگر پسر علی بن ابی طالب شدیم مادر ما مشخص است که کیست، ما پذیرفتیم؛ لذا این دعا حقّ مسلّم ماست که بگوییم «وَ جَعَلَنَا وَ إِیاکمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَأْرِهِ»؛ ما خون بهای او را می خواهیم، چون پدر ما را شهید کردند، مادر ما را به اسارت بردند، ما این هستیم، پس شرکت در سوگ و ماتم سالار شهیدان این اصل اول است.

اصل دوم این است که هر چه در اینجا هست باید راه مبارزه داشته باشد. یک وقت انسان می گرید، برای اینکه آن عاطفه را تسکین کند، این یک حدّ ضعیفی از ثواب را دارد. یک وقت می گرید و اسلحه تیز می کند؛ یک کسی که می رود مجلس حسینی و ناله می کند باید بفهمد، بفهمد یعنی بفهمد که دارد چکار می کند. یک وقت است که یک کسی را زدند درد می آید، گریه می کند. یک وقت است که دعای علی بن ابی طالب در شب های کمیل این است که اشکتان را هدر ندهید، این اسلحه شماست: «وَ سِلَاحُهُ الْبُکاء»آن گریه ای که از محفل سالار حسینی برنخیزند و انقلاب نکند، دفاع مقدس نشود، حرم امام را دفاع نکند، دفاع از امام نباشد، دفاع از وطن نباشد، دفاع از مرز و بوم نباشد، آن که جنگ حسین بن علی و دفاع حسین بن علی نیست.

این است که وجود مبارک امیرمؤمنان که پدر ماست، چون ما پذیرفتیم؛ شیعه شدیم یعنی چه؟ یعنی پذیرفتیم که او پدر ماست. این پدر ما می گوید این گریه شما موشک شماست «وَ سِلَاحُهُ الْبُکاء». آن کسی که حسینی گریه کند و حسین فکر نکند که مصیبت زده نیست. در «دعای کمیل» شب های جمعه به ما گفتند این گریه اسلحه است، چون انسان چند گونه گریه می کند: یک وقت پایش درد می کند از روی شدت درد گریه می کند، این ثواب ندارد. یک وقتی کسی او را زد، درد می کند، گریه او با انتقام همراه است، این یک مرحله است. یک وقت است برای حسین بن علی گریه می کند، این برای چیست؟ چون قلب او سوخت و عاطفه را می خواهد راضی کند می گرید یا نه، این گریه اسلحه است؟ آنچه را که وجود مبارک حضرت فرمود که اگر کسی اهل ناله است، دین که می گوید جهاد کنید، اسلحه اش را گفته یا نگفته؟ بسیاری از آیات و روایات است که ما را به جهاد دعوت می کند: هَلْ أَدُلُّکمْ عَلَی تِجَارَهٍ تُنجِیکم مِنْ عَذَابٍ أَلِیمٍ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ فرمود که وَ تُجَاهِدُونَ.کمتر آیه ای است که در قرآن کریم مطرح بشود و نام مبارک جهاد در آن نباشد. آن دینی که گفته جهاد لازم است، گفته اسلحه آن چیست یا نه؟ وجود مبارک رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) فرمود: «جَاهِدُوا أَهْوَاءَکمْ کمَا تُجَاهِدُونَ أَعْدَاءَکم»؛ شما با هوستان بجنگید، با خواسته های بی جایتان بجنگید، با روحیه اختلاس و نجومی بجنگید، با ریا بجنگید، اینکه دین گفته بجنگید، اسلحه اش را گفته یا نگفته؟ اسلحه اش را هم به ما داده یا نداده؟ این طور نیست که بگوید بجنگید و اسلحه نداده باشد. فرمود ما به شما اسلحه دادیم و آن اشک است. کنار سجاده شب های سحر بجنگید، سحرهای شب بجنگید. اسلحه پیدا کنید.

یک آدمی که مسلّح است که نه بی راهه می رود و نه راه کسی را می بندد. هم صغرا را گفتند هم کبرا را گفتند هم نتیجه را گفتند. از این روشن تر که یعَلِّمُهُمُ الْکتَابَ وَ الْحِکمَهَ،می شود نور. هیچ مطلبی در قرآن نیست که قابل فهم نباشد. «نعم»! آیاتی است که بسیاری از علما در آن ماندند؛ اما همان آیات را ذات أقدس الهی رقیق کرده است، به صورت مَثل پایین آورده است. مَثل دو تا کار می کند: یکی دامنه اوج گرفته آن ممثّل را پایین می آورد و یکی دست شنونده و خواننده را بالا می برد، همسطح می کند تا گوشه ای از آن پرده را این بگیرد و بفهمد. ما مطلبی در قرآن نداریم که قابل فهم نباشد؛ اما آیات سنگین و مشکلی داریم که حلّش برای بسیاری از علما دشوار است؛ اما همان را ذات أقدس الهی تِلْک الأمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ؛«لعلکم کذا، لعلکم کذا». تِلْک الأمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ وَ مَا یعْقِلُهَا إِلاّ الْعَالِمُونَ؛ فرمود تازه عالم شدن در حوزه و دانشگاه نردبان تهیه کردن است، بالای نردبان رفتن، یعنی عاقل شدن هنر است. فرمود عالم شدن نیمی از راه است. عالم شدن، یعنی مسلّح شدن؛ اما از این سلاح استفاده نکند و به عقل نرسد که «مَا عُبِدَ بِهِ الرَّحْمَان وَ اکْتُسِبَ بِهِ الْجنان»، بهره ای نبرده است: وَ تِلْک الأمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ؛ اما وَ مَا یعْقِلُهَا إِلاّ الْعَالِمُونَ.

پس این دینی که به ما گفته دشمن درون و بیرون در کمین است، چون شیطان گفت: لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَک، «قعید»؛ یعنی کمین. اینکه کمین می کند سرِ راه که بیگانه تند نرود یا بی جا نرود، این را می گویند «قعید». شیطان گفت من سر راه کمین هستم. هر وقت ببینم آنها غافل هستند تیراندازی می کنم. در روایات ما ائمه فرمودند: «النَّظْرَهُ سَهْمٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِیس»؛ نگاه به نامحرم یک تیر است. انسان که به فکر دیدن بیگانه است، نمی داند اینجا که «قعید»؛ یعنی اینکه در کمین نشسته دارد چکار می کند! قرآن می گوید شیطان گفته است که من در کمین هستم تا تیراندازی کنم. آن که مرا نمی بیند، نامحرم را می بیند، تیر خورده است «النَّظْرَهُ سَهْمٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِیس ». نگاه به نامحرم این است. هر حرامی همین طور است.

پس ما دشمنی داریم، تیراندازی هم می کند، در کمین هم هست، در سنگر هم هست، ما باید مسلّح باشیم. سلاح ما یک مقدارش گریه است، یک مقدارش هم در ادعیه و روایات دیگر است که فرمود: «الدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِن»؛ این ناله، آن اشک، آن تضرّع و زاری به درگاه خدا که خدایا به عقل امر بده که من بفهمم چکار دارم می کنم؟

یک کشوری که رهبر خوب دارد، اگر معاذالله بی راهه برود، یقیناً شکست می خورد، ولو آن رهبر علی بن ابی طالب باشد. مگر شکست نخوردند؟ مگر حضرت امیر شکست نخورد؟ داشتن رهبر خوب که مشکلی را حل نمی کند، این یک طرف قضیه است. این هم نعمت در این مملکت هست؛ اما گاهی می بینید که هم گرانی هست هم سلب آسایش است هم سلب آرامش است. چه چیزی را باید بگویند و نگفتند؟ فرمودند مبارز باشید یک؛ دشمن کمین کرده در سنگر نشسته، دو؛ تیر هم دستش است، سه؛ تیراندازه هم هست، چهار؛ بلد هم هست و تیرهایش هم همین است؛ نگاه به نامحرم این است، رومیزی همین است، زیرمیزی همین است، اینهاست. «النَّظْرَهُ سَهْمٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِیس »؛ از این طرف انسان باید مسلّح بشود. انسانی که اهل ناله است که دیگر ظلم نمی کند، اختلاسی نیست. انسانی که اهل ناله است که به ناموس دیگری نگاه نمی کند.

فرمود: «الدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِن »، این بخش از روایات است. در «دعای کمیل» آن است که «وَ سِلَاحُهُ الْبُکاء»، ناله و اشک است. کجا گفته کدام اشک است؟ یکی از بهترین مصادیق این اسلحه پیدا کردن، اشک بر مظلومیت سالار شهیدان است؛ یعنی کسی که اقامه کننده عزای سالار شهیدان است او زیر بار ظلم نمی رود، او از کشورش دفاع می کند، از وطنش دفاع می کند، از ناموسش دفاع می کند، از حقّش دفاع می کند، از مالش دفاع می کند. اینکه امام(رضوان الله علیه) فرمودند که خون بر شمشیر پیروز است؛ یعنی این! شما آنها که سنّشان یک مقدار بالاست، می دانند که این کشور را چهار تا راهپیمایی نجات داد؛ یک راهپیمایی چهارصد هزار نفری بختیار تشکیل داد به عنوان حمایت از قانون اساسی، کل خیابان انقلاب تهران را اینها پُر کردند، همه مأموران و ساواکیان و ارتشیان را بختیار بسیج کرده، آورده به خیابان، آن هم چهار نفر چهار نفر بستند، با یک فاصله ای کل خیابان انقلاب را پُر کردند. حداکثر چهارصد هزار نفر.

اما چهار تا راهپیمایی در کشور تشکیل شد، کل نظام را یکطرفه کرد. تاسوعا و عاشورا و اربعین و ۲۸ صفر. این راهپیمایی میلیونی بود. همه در صحنه بودند، همه بودید. دیدید که همین راهپیمایی کار را یک طرفه کرد. بنابراین ما با یک سرمایه ای روبرو هستیم. آن جمله اول که «أَعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا [و اجورکم] بِمُصَابِنَا بِالْحُسَینِ(علیه السلام)»؛ أجر اخروی است، طهارت روح است. جمله دوم مبارزه سیاسی است: «وَ جَعَلَنَا وَ إِیاکمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَأْرِهِ». آن گاه و راهش را هم مشخص کردند که انسانی که اهل ناله است، اختلاف داخلی ندارد. هم از وجود مبارک پیغمبر هم از وجود مبارک حضرت امیر هم از ائمه دیگر(علیهم الصلاه و علیهم السلام) رسیده است: «إِیاکمْ وَ الْبِغْضَهَ لِذَوِی أَرْحَامِکمُ الْمُؤْمِنِینَ فَإِنَّهَا الْحَالِقَهُ لِلدِّینِ»؛مرحوم مفید در امالی نقل کرده، بزرگان دیگر نقل کردند. فرمودند اختلاف داخلی نداشته باشید، به جان هم نیافتید. این اختلاف تیغ است. بعد امام فرمود من که می گویم تیغ است، منظور این نیست این تیغ کشاورزی است. «فَإِنَّهَا الْحَالِقَهُ لِلدِّینِ»، این تیغ تیز است و این دین شما را تیغ می کند. آن وقت دینی نمی