فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام شامل 62 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دولت پاسخگو در اسلام :

اشاره

از مهم ترین مسائلی که در حوزه حقوق و علوم سیاسی مطرح است، کیفیت رفتار حکومت و مناسبات دولتمردان در مراتب اداری خود و همین طور با شهروندان است. آیا در اسلام «دولت پاسخگو» وجود دارد؟ در رویکرد اسلامی چه نوع دریافتی از مفهوم حکومت می توان دید؟ پیش از پرداختن به این مسئله، باید دید که در ادبیات سیاسی مدرن مراد از دولت پاسخگو چیست؟

جنبه های اصلی پاسخگویی دولت

در ادبیات سیاسی مدرن، پاسخگویی دولت سه جنبه اصلی دارد:^(۱)

الف) پاسخگویی حقوقی: مراد این است که همه مقام های دولتی، اعم از انتخابی و انتصابی، در صورتی که مرتکب رفتار خلاف قانون شوند، در برابر دادگاه ها پاسخگو هستند. «حکومت قانون» نیز بیانگر این حقیقت است که مجریان قانون و سیاستمداران باید بر اساس قدرتی که قانون، آن را معین و محدود کرده است و نیز مطابق قانون اساسی عمل نمایند.

ب) پاسخگویی سیاسی: به این معنا که دولت و مسئولان اجرایی کشور باید در برابر مجلس و مردم در خصوص سیاست ها، اولویت و چگونگی اجرای آن ها پاسخگو باشند. بر خلاف پاسخگویی حقوقی که از ارتباطات نسبتا ساده ای برخوردار است و فقط ارتباطات بین مقامات دولتی و دادگاه هاست، پاسخگویی سیاسی ساختار پیچیده تری دارد.

نهادهای پایین تر در مقابل رئیس دولت و وزرا، و آن ها نیز به نوبه خود، در برابر مردم و نمایندگان مجلس یا قوه مقننه و نمایندگان قوه مقننه در برابر رأی دهندگان مسئولیت پاسخگویی دارند.

ج) پاسخگویی مالی: به معنای مسئولیت دولت در هزینه کردن درآمدهای مالیاتی در جهت مقاصد مصوبات مجلس به صورت کارامدترین و با صرفه ترین شکل است. در این جنبه نیز پاسخگویی همانند پاسخگویی سیاسی است، با این تفاوت که در این پاسخگویی اداره ای نیز به نام اداره حسابرسی کل وجود دارد که در برابر مجلس قانونگذاری پاسخگو است، ولی در کار نظارت دقیق بر جزئیات هزینه های دولت مستقل از مجلس عمل می کند.

نکته قابل ذکر آنکه هرچند تضمین و حفظ پاسخگویی مالی و حقوقی از طریق هیئت ها و کمیته های تخصصی، که تا اندازه ای از نفوذ مستقیم مردم یا نفوذ سیاسی در امان هستند و پاسخگویی آن ها در چارچوب اصول و ضوابط حرفه ای خاص می باشد، صورت می پذیرد، اما در نهایت، این پاسخگویی سیاسی است که مافوق همه چیز قرار دارد؛ زیرا قوانینی که در دادگاه ها اجرا می شود و هزینه هایی که اداره حسابرسی کل بر چگونگی صرف آن ها نظارت می کند، خود در حیطه اختیارات مجلس منتخب مردم است که تحت لوای قانون اساسی عمل می کند. آنچه که گفته آمد، تصویر اجمالی از دولت پاسخگو در ادبیات سیاسی مدرن است.

تأثیر بینش در رفتار دولت ها

بدون تردید نوع رفتار حکومت به شدت متأثر از نوع دریافت از مفهوم حکومت است و رفتار دولتی برآیند نحوه فهم و درک مفهوم دولت می باشد. اگر حکومت به معنای سلطه، تحکم و خودکامگی باشد، رفتار سلطه گرایانه و مستبدانه در مناسبات دولتمردان تجلّی می یابد. در این بینش، دولت و دولتمران اساسا خویشتن را در برابر دیگران مسئول نمی بینند تا نوبت به پاسخگویی برسد. و اگر حکومت به مفهوم مدیریت، مشارکت، خدمت و هدایت جامعه باشد، رفتارهای مدیریتی، مشارکتی، خدمتی و هدایتی در عملکردها و مناسبات دولتی ظهور می نماید که به تبع، پاسخگویی را نیز به دنبال می آورد.

بینش سلطه گرایانه

تاریخ بشر پیوسته شاهد دریافت مفهومی سلطه گرایانه از مفهوم حکومت بوده است و بسیاری از حکمرانان، حکومت را حق خویش می دانسته اند، و بالطبع برای دیگران هیچ گونه حقی در امر حکومت و مدیریت جامعه قایل نبوده اند از این رو، اجازه انتقاد کردن، سؤال نمودن و یا نظارت به دیگران نمی دادند تا فرصت پاسخگویی فراهم آید. قرآن مجید در یک کلام حق مطلب را ادا کرده، می فرماید: «إن الملوک اذا دخلوا قریه أَفسدوها و جعلوا أَعزه اهلها اذلّه و کذلک یفعلون» (نمل: ۳۴)؛ پادشاهان (خودکامه) هنگامی که وارد منطقه آبادی می شوند، آن را به فساد و تباهی می کشند، و عزیزان آنجا را ذایل می کنند، و کارشان همیشه این گونه است!

تفاوتی نمی کند که استبداد فردی باشد یا گروهی، بلکه آثار سوء استبداد گروهی چه بسا بیشتر است. روشن ترین نمونه آن استبداد حزب کمونیسم در شوروی (سابق)، استبداد حزب بعث در عراق، و حکومت سلطه گرایانه کمونیست ها و طالبان در افغانستان بود که فجایع عظیم و بی مانندی، که تاریخ مثل آن را کمتر سراغ داشت، به بار آورد.

زیان حکومت های استبدادی، نظیر بسیاری از حکومت های غربی، که با شعار دموکراسی و مردم سالاری روی کار می آیند نیز کمتر از حکومت های استبدادی عریان نیست.

قرآن کریم حکومت فرعون را نمونه بارز حکومت استبدادی معرفی می کند: «إن فرعون علا فی الارض و جعل اهلها شیعا یستضعف طائفهً منهم یذبّح ابنائهم و یستحیی نسائَهم انه کان من المفسدین» (قصص: ۴)؛ فرعون برتری جویی در زمین کرد. و اهل آن را به گروه های مختلف تقسیم نمود، گروهی را به ضعف و ناتوانی می کشاند، پسران آن ها را سر می برید، و زنان آن ها را (برای کنیزی) زنده نگه می داشت، او مسلّما از مفسدان بود.

فقط فرعون نبود که برای اسارت بنی اسرائیل و تداوم سلطه مستبدانه خود، مردان آن ها را می کشت و زنان آن ها را برای خدمتکاری زنده نگه می داشت، بلکه در طول تاریخ همه جباران چنین رفتار کرده اند، و با هر وسیله ممکن نیروهای فعال را از کار انداخته اند. و امروز نیز آمریکا و اسرائیل و متحدان آن ها چنان استبدادی به خرج می دهند که روی فرعون و فرعونیان را سفید کرده اند. رفتار مستبدانه حکومت اسرائیل غاصب با مردم مظلوم و در بند فلسطین، تجاوز آمریکا به عراق و رفتار افسران و سربازان نابکار آمریکایی با زندانیان «ابو غریب» به مراتب بدتر از رفتار فرعون با مرم بنی اسرائیل است.

نو استبدادگرایان، سعی دارند مردان را بکشند و اگر نتوانند مردان را ترور نمایند، مردانگی را نشانه می روند. ترور شخصیت های سرشناس کشورها دلیل بر این مدعاست. آنان با پخش وسایل و ابزار فساد، گسترش فحشا و بی بندوباری جنسی، توزیع مواد مخدر و انواع سرگرمی های ناسالم روح شهامت و غیرت را در ملت ها تضعیف می کنند تا با خیالی آسوده به حکومت استبدادی خویش ادامه دهند.

اینان خودشان را مالک و فرمانروای جهان می دانند، چنانکه فرعون خود را مالک تمام سرزمین مصر می پنداشت: «یا قوم الیس لی مُلک مصر و هذه الانهار تجری من تحتی افلا تبصرون» (زخرف: ۵۱)؛ ای قوم من! آیا ملک و حکومت مصر از آنِ من نیست و این نهرها زیر فرمان من جریان ندارد؟ آیا نمی بینید؟

فرعون با سفسطه بازی و مغلطه کاری تلاش می کرد از نفوذ حقایقی که حضرت موسی علیه السلام مطرح می کرد در افکار مردم مصر جلوگیری کند، ارزش های پستی را که بر آن محیط حاکم بود، به رخ مردم می کشید، چنانکه امروزه نیز کسانی با یدک کشیدن واژه های دموکراسی، حقوق بشر و آزادی، از آن ها برای رسیدن به قدرت بهره می جویند.

فرعون حتی به حکومت خودکامه اش قانع نبود، انتظار داشت همگی او را بپرستند. از این رو، حضرت موسی علیه السلام را تهدید می کرد و می گفت: «لئِن اتخذت الها غیری لأَجعلنّک من المسجونین» (شعراء: ۲۹)؛ اگر معبودی غیر من ا نتخاب کنی، تو را به زندان می افکنم.

در حکومت توتالیتاریستی فرعون هیچ کسی حق انتخاب ندارد، چنانکه وقتی ساحران فرعون پس از مشاهده دلایل روشن به حضرت موسی علیه السلام ایمان آوردند، آنان را سخت مورد نکوهش قرار داد: «قال فرعون آمنتم به قبل ان آذن لکم» آیا به او ایمان آوردید، پیش از آن که من اجازه بدهم؟

شبیه این رفتار را در مورد حکومت «نمرود» می توان دید، او نیز با صراحت به حضرت ابراهیم علیه السلام گفت: من کارهای خدایی می کنم.^(۲)

در عصر ما نیز دولت هایی وجود دارند که نه فقط در صحنه داخلی، بلکه در عرصه بین المللی ادعای مالکیت دارند. لشکرکشی کشورهای غربی به سرکردگی آمریکا در نقاط مختلف جهان، با شعارهای فریبنده تأمین امنیت، دموکراسی و حقوق بشر نمادی از رفتاری مبتنی بر بینش سلطه گرایانه است. چهره واقعی فرعونیان و نمرودیان را در نظام لیبرال دموکراسی غرب به خوبی می توان دید. در این بینش، منش حکومت کاملاً سلطه گرایانه است و پاسخگو بودن دولت معنا و مفهوم ندارد.

بینش هدایت گرایانه

در اسلام، حکومت برای مردم و در راستای احقاق حقوق مردم است و مفهومی جز مدیریت، محبت، مشارکت، هدایت و خدمت ندارد. خداوند در قرآن کریم، کارگزاران حکومت اسلامی را چنین توصیف می کند: «الّذین أن مکنّا هم فی الارض اقاموا الصلوه و آتوا الزّکوه و أمروا بالمعروف و نهوا عن المنکر و لله عاقبه الامور» (حج: ۴۱)؛ یاران خدا کسانی هستند که هرگاه در زمین به آن ها قدرت بخشیدیم نماز را به پا می دارند و زکات را ادا می کنند و امر به معروف و نهی از منکر می نمایند و پایان همه کارها از آنِ خداست.

کارگزاران واقعی حکومت دینی پس از پیروزی همانند خودکامگان و استبدادگران خود را گم نمی کنند، در غرور و مستی غرق نمی شوند، پس از سلطه و حاکمیت، تبدیل به طاغوت جدید نمی شوند، بلکه پیروزی و موفقیت را نردبانی برای سازندگی و دیگرسازی قرار می دهند، و همت شان این است که خود و جامعه را بسازند. هرگز ادعای علو و برتری نمی کنند، ارتباطشان با خالق هستی بسیار محکم است و بر عهدشان با خداوند استوارند. چنانکه رابطه آن ها با خلق خدا نیز دوستانه و برادرانه است؛ چرا که نماز نماد پیوند با خالق است و زکات رمزی برای پیوند با خلق. امر به معروف و نهی از منکر مبنای ساختن یک جامعه سالم است و در پرتو آن همه ویژگی های یک جامعه با ایمان و پیشرفته شکوفا می گردد.

امام