فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق شامل 84 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رابطه انسان با خدا، خود و مخلوق :

مجموع روابط انسان را می توان در سه گروه تقسیم کرد: رابطه با خدا، رابطه با خود، رابطه با محیط، مقصود از محیط را توضیح دادیم و بیان کردیم که مقصود از محیط همه پیرامون انسان می باشد. اطراف ما را محیط انسانی و محیط طبیعی فرا گرفته است. محیط انسانی مرکب از انسان ها، جامعه انسانی، و محیط شهری و مصنوعات بشری است. در بحث های آینده می کوشیم انواع مناسبات انسان با محیط انسانی را بشناسیم و سپس حکم اخلاقی افعال اختیاری انسان را که در ضمن این مناسبات انجام می گیرد معلوم نماییم.

پیش از مباحث اختصاصی محیط انسانی، لازم است رابطه انسان را با جهان مادی پیرامونش به طور کلی مورد توجه قرار دهیم. رابطه انسان با جهان مادی، جنبه های مشترک رابطه انسان با محیط طبیعی و محیط انسانی را در بر می گیرد.

یادآوری می کنیم که رابطه انسان با جهان مادی، از رابطه با خدا و خود تأثیر می پذیرد و به ویژه از رابطه معرفتی انسان با خود و خدا بسیار متأثر می شود و در عین حال بر این دو رابطه اثر می گذارد. ضمنا باید در نظر داشت که این رابطه نیز مانند دیگر روابط انسان، تحت تأثیر گرایش های مختلف غریزی و فطری است.

انسان و جهان مادی

جهان مادی پیرامون ما، مرکب است از اعیان موجود در اطراف ما؛ زمین و هر چه بر اوست از کوه ها، دشت ها، رودها، معادن، جنگل ها، گیاهان، حیوانات، انسان ها و… این امور، مستقل از ما و در خارج از وجود ما موجودند. این حقایق مستقل از انسان، یگانه موجودات جهان هستی نیستند؛ جهان هستی بسیار عظیم تر است و عوالم بالاتر از جهان مادی نیز وجود دارند و به لحاظ پایین بودن رتبه وجودی جهان مادی است که آن را دنیا نیز می خوانند.

ما با این جهان در رابطه ایم و در اثر این رابطه، گرایش های مختلف ما تحریک می شوندو قوای ما به فعلیت می رسند. انعکاس جهان مادی در ذهن و روح ما، تشکیل دهنده دنیای ماست. این دنیا، وجودی مستقل از انسان ها ندارد. هر انسانی در حیاتی که پیش از مرگ دارد، دنیایی دارد و دنیای هر کس از هنگام تولد او آغاز می شود و همچون جهان متغیر خارجی، دگرگون می شود و تحول می پذیرد تا روزی که مرگ انسان فرا رسد. با مرگ هر انسان، دنیای او نیز خاتمه می یابد.

تفاوت دنیای ما و جهان خارج

جهان خارجی که طرف رابطه ماست بیش از یک جهان نیست و آفریده خداوند یگانه است. جهان مادی و عوالم بالاتر از آن همه آفریده خدایند: اللَّه خالق کل شیء[۱]و خلق کل شی ء فقدره تقدیرا[۲]این جهان و همه ذرات آن آفرینشی نیکو دارد: الذی احسن کل شی ء خلقه[۳] و در درون این جهان زیبا هر ذره ای به هدایت الهی، راهی را می پوید که او خواسته است: ربنا الذی اعطی کل شی ء خلقه ثم هدی[۴] جهان هستی را خالقی آفریده و هدایت فرموده که احسن الخالقین[۵] است و آفریده احسن الخالقین ناگزیر بهترین آفریده خواهد بود. این جهان مظهر اسمای حسنای الهی است و به هر سو که بنگری مظاهر آن خالق حکیم نامتناهی را می بینی. خداوند هستی نامتناهی است و به هر سو که نگاه و در هر چه تدبر شود، نشانه های او مشهود است:

اینما تولوا فثم وجه اللَّه[۶]و جلوه های خداوندی که بهترین آفریننده است، بهترین مخلوق ممکن خواهند بود یعنی نظام مخلوق او نیز بهترین نظام است همه اجزاء جهان مادی به عنوان پاره ای از جهان مخلوق آفریده اویند و به سوی مقصدی روان هستند: اللَّه الذی رفع السماوات بغیر عمد ترونها ثم استوی علی العرش و سخر الشمس و القمر کل یجری لا جل یدبر الامر یفصل الایات لعلکم بلقاء ربکم توقنون[۷] این جهان هدف دار آکنده از نشانه هایی است که اندیشه کنندگان را به سوی خداوند راهنمایی می کند.

و هو الذی مد الارض و جعل فیها رواسی انهرا و من کل الثمرات جعل فیها زوجین اثنین یغشی اللیل النهار ان فی ذلک لایت لقوم یتفکرون؛[۸]

و اوست کسی که زمین را گسترانید و در آن کوه ها و رودها نهاد و از هر گونه میوه ای در آن جفت جفت قرار داد. روز را به شب می پوشاند. قطعا در این امور برای مردمی که تفکر می کنند نشانه هایی وجود دارد.

این آیات در همه زوایای هستی گسترده اند: از درون انسان تا گوشه گوشه جهان آفرینش: سنریهم ءایتنا فی الافاق و الانفس[۹] همه چیز نشانه اوست تا انسان ها با نگاه و تفکر در آن، از جهان مخلوق به خالق یگانه آن پی ببرند:

ان فی خلق السموات و الارض و اختلف اللیل و النهار و الفلک التی تجری فی البحر بما ینفع الناس و ما انزل اللَّه من السماء من ماء فاحیا به الارض بعد موتها و بث فیها من کل دابه و تصریف الریح و السحاب المسخر بین السماء و الارض لا یات لقوم یعقلون؛[۱۰]

راستی که در آفرینش آسمان ها و زمین و در پی یکدیگر آمدن شب و روز و کشتی هایی که در دریا روانند با آن چه به مردم سود می رساند و همچنین آبی که خدا از آسمان فرو فرستاده و با آن زمین را پس از مردنش زنده گردانیده و در آن هر گونه جنبده ای پراکنده کرده و نیز در گردانیدن بادها و ابری که میان آسمان و زمین آرمیده است، برای گروهی که می اندیشند، واقعا نشانه هایی گویا وجود دارد.

خلاصه این که جهان مخلوق، بهترین نظام ممکن را داراست و آفریده های خداوند نشانه های وجود کامل هستند و این نشانه ها ناگزیر همه خیرند. جهان اطراف ما نیز همه نیکی است و با زیبایی و نیکی خود اندیشه گران را به سوی خدا راهنمایی می کند. این وصف جهان پیرامون ماست، آن گونه که هست ولی آیا تصویر این جهان در جان همه ما همین گونه منعکس می شود. آیا همه انسان ها جهان عینی را نیکو و خیر می بینند؟ آیا همه آدمیان از جهان عینی آینه ای می سازند که در آن عکس رخ یار را ببینند؟ بی شک چنین نیست و چون این گونه نیست می گوییم جهان پیرامون انسان یک حقیقت زیباست که خدا را می نمایاند. ولی دنیای ما به هر میزان که فاقد این اوصاف باشد از جهان واقعی فاصله دارد؛ پس به تعداد دنیاهای دور و نزدیک به این جهان واقعی دنیا وجود دارد. دنیای مؤمنان، دنیای مخلصان، دنیای کافران، دنیای منافقان و… هر یک از این دنیاها تصویری است از جهان واقعی؛ بعضی تصویری صادق و برخی تصویری وارونه و تحریف شده جهان واقعی پیرامون ما مذموم نیست؛ چرا که نظام احسن است و رو به سوی بالا دارد و خدا را نشان می دهد؛ ولی دنیای انسان ها به همان میزان که از زیبایی و نکویی فاصله دارد و رو به سوی پایین دارد مذموم است.

انسان برای پاسخ گویی به گرایش های مختلف خود؛ به جهان پیرامون خود رو می آورد. هر گاه جهان این گرایش ها را به گونه ای پاسخ دهد که انسان به زیبایی جهان واقف شود و خدا را ببیند دنیای درونی او عین جهان واقعی است و خیر است و مذموم نیست. چنین دنیایی همچون جهان بیرونی رو به سوی بالا دارد ولی اگر جهان گرایش های انسان را چنان پاسخ دهد که زیباییش وارونه دیده شود و غفلت را بر دل و دیده او عارض کند، دیگر زیبا و آینه خدا نما نیست؛ دنیای وارونه و تحریف شده است و رو به سوی پایین دارد.

اگر گرایش حقیقت جویی و زیباطلبی کسی با مراجعه به جهان سیراب نشود و او به شناخت خدا نایل نگردد، دنیای او مذموم است و اگر گرایش آزادیخواهی خواست آزادی عمل کسی، او را به طغیان وا دارد و از تفکر و تدبر غافل سازد دنیای او دنیایی نیکو نیست. چنین دنیایی همان است که در روایات نکوهش شده است. این دنیا دنیای وابستگی ها و دل بستگی هاست و همچون حجابی دل و دیده را کور می کند و مانند زنجیری انسان را در دام می اندازد.

جهان واقعی با مرگ انسان نمی میرد و برای انسان های دیگر ظرف آزمون و تکامل می شود؛ ولی دنیای انسان ها با مرگ آنها خاتمه می یابد و نابود می شود. پس اگر دنیا را در برابر آخرت قرار می دهند، از آن روست که آغاز آخرت، پایان دنیاست.

دو معنای دنیا

کلمه دنیا دو معنا دارد: در یک معنا مقابل آخرت است و به دوره حیات این جهانی انسان ها گفته می شود و در معنای دوم به جهان پیرامون انسان گفته می شود و در بردارنده همه پدیده هاست؛ پدیده هایی که خالق آنها خداست و اوصاف اصیل آن را برشمردیم. ربط میان این معنا با توضیحاتی که ذکر شد معلوم می شود. دنیا در مرتبه پستی از عوالم هستی قرار دارد، ولی با عوالم بالا مرتبط است و با آن پیوندی اصیل دارد، زیرا مخلوق خدا و نشانه اوست دوره زندگی این جهان انسان نیز دنیا است؛ چرا که این دنیای پست او را از عالم بالا جدا می کند و پیوندش با خالق جهان فراموش می شود.

دنیای مذموم، دنیای ممدوح

دنیایی که مذمت شده است جهان وارونه است؛ جهان وارونه در درون انسان هاست و یک حقیقت عینی و خارجی نیست. فرصت حیات این دنیایی، هم می تواند وقف تحریف چهره جهان در درون انسان گردد و هم می تواند به مهلتی برای دریافت حقیقت جهان و اطلاع از باطن آن بدل شود. از همین رو دنیا به معنای حیات این جهانی نه مذموم است و نه ممدوح.

دنیایی که به محیط پیرامون ما اطلاق می شود، مطلوب و محبوب است؛ چرا که مسجد دوستان خدا و مصلای فرشتگان است و اولیاء خداوند در آن به تجارب پرسود خود می پردازند:

ان الدنیا دار صدق لمن صدقها و دار عافیه لمن فهم عنها و دار غنی لمن تزود منها و دار موعظه لمن اتعظ بها مسجد احباء اللَّه و مصلی ملائکه اللَّه و مهبط وحی اللَّه و متجر اولیاء اللَّه؛[۱۱]

دنیا خانه راستی است برای کسی که آن را راستگو انگاشت و خانه تندرستی است آن را که شناختش و باور داشت و خانه بی نیازی است برای کسی که از آن توشه اندوخت و خانه پند است برای آن که از آن پند آموخت. مسجد محبان خداست، و نمازگاه فرشتگان او و فرود آمدگاه وحی خدا و محل تجارت دوستان او.

دنیایی که در برابر آخرت است نیز برای بندگان متقی خدا مغتنم و مبارک است:

و اعلموا عباداللَّه ان المتقین ذهبوا بعاجل الدنیا و آجل الاخره فشارکو اهل الدنیا فی دنیا هم و لم یشارکوهم اهل الدنیا آخرتهم. سکنوا الدنیا بافضل ما سکنت، واکلوها بافضل ما أکلت فحظوا من الدنیا بما حظی به المترفون و أخذوا منها ما اخذه الجبائره المتکبرون. ثم انقلبوا عنها بالزاد المبلغ و المتجر الرابح. اصابوا لذه زهد الدنیا فی دنیاهم و تیقنوا انهم جیران اللَّه غداً فی آخرتهم، لا ترد لهم دعوه و لا ینقص لهم نصیب من لذه؛[۱۲]

و بندگان خدا! بدانید که پرهیزکاران بهره دنیای گذرا و آخرت دیرپا را بردند. با مردم دنیا در دنیاشان شریک گشتند، و مردم دنیا در آخرت آنان شرکت نداشتند در دنیا به بهترین زیستی زیستند و نعمت دنیا را خوردند، بهترین خوردن پس از دنیا چون نازپروردگان نصیب بردند، و سودایی که سودشان دهد، در دنیا طعم لذت زهد چشیدند یقین کردند که فردا در آخرت همسایه خدا هستند. دعایشان قبول شود و بهره شان از لذت کاهش نیابد.

اگر دنیای کسی این گونه باشد مذموم نیست چرا که دنیا به خودی خود مذموم نیست. کافی است بدانی که دنیا گذران است و در هنگام مرگ جهان را وا می گذاریم و نیز دنیایی که درون خود ساخته ایم نابود می شود. نیکی و بدی دنیا به عمل ما بستگی دارد برای آن که عمل خویش را اصلاح کنیم باید به ناپایداری دنیا توجه کنیم:

الدنیا دار ممر الی دار مقر و الناس فیها رجلان: رجل باع فیها نفسه فأوبقها و رجل ابتاع نفسه فأعتقها[۱۳]

دنیا سرایی است که از آن گذر کنند به سوی خانه ای که در آن بمانند و مردم در آن دو گونه اند: یکی آن که خود را فروخت وخویش را به تباهی انداخت و دیگری آن که خود را خرید و آزاد ساخت.

جهان پیرامون، انسان را به سوی خود می کشد تا پاسخ گوی گرایش های او شود:

زین للناس حب الشهوات من النساء و البنین و القنطیر المقنطره من الذهب و الفضه و الخیل المسومه و الانعم و الحرث ذلک متع الحیوه الدینا؛[۱۴]

دوستی خواستنی های گوناگون از زنان و پسران و اموال فراوان از زر و سیم و اسب های نشان دار و دام ها و کشتزارها برای مردم آراسته شده لیکن این جمله مایه تمتع زندگی دنیاست.

هر کس به سوی این جهان می رود خسارت نمی بیند، فقط در صورتی خسارت زده می شود که از آن برای حیات زودگذر خویش برداشت کند از ظاهر آن نگذرد و از باطن آن بی خبر باشد، پیوند آن را با خالقش نبیند و در آیات آن اندیشه نکند. برای چنین انسانی، دنیا بازی است و از آن برای آخرت بهره ای نیست:

انما الحیوه الدنیا لعب و لهو و زینه و تفاخر بینکم و تکاثر فی الاموال و الاولد؛[۱۵]

بدانید که زندگی دنیا در حقیقت بازی و سرگرمی و آرایش و فخر فروشی شما به یکدیگر و فزونی جویی در اموال و فرزندان است.

جاذبه های دنیا نیروهای ما را متوجه خود می کند تا بکوشیم عطش خواسته هایمان را بنشانیم. اگر خواسته ما درک لذات این جهانی باشد از دنیا چیزی را بر می داریم که این زندگی را لذت بخش کند؛ ولی اگر به لذاتی چشم داشته باشیم که این جهان ظرف رسیدن به آنها نیست، از دنیا برای آخرت برداشت خواهیم کرد. آن کس که به دنیا (زندگی این جهان) قانع می شود دیگر نیازی به آخرت ندارد؛ به همین دلیل آخرت را امری بی ارزش و یا موهوم می پندارد و آن را می دهد تا دنیا را بگیرد:

اولئک الذین اشتروا والحیوه الدنیا بالاخره فلا یخفف عنهم العذاب و لا هم ینصرون؛[۱۶]

همین کسانندکه زندگی دنیا را به بهای