فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان شامل 120 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راهبردهای تبلیغی امام حسین علیه السلام در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان :

مقدمه

پس از پیامبر اسلام(ص)، مخالفت با مبانی دین و انحراف از این مسیر وارد مرحل جدی تری شد. در عصر امامان شیعه(ع)، به ویژه امام حسین(ع)، ازیک سو تبلیغات گسترد مخالفان با استفاده از ابزار های موجود، نفوذ زیادی در جامعه پیدا کرد؛ به طوری که زندگی روزمر مردم بدون تأثیر این تبلیغات غیرقابل تصور است؛ ازسوی دیگر، موضوع مخالفت با دین و بروز انحرافات جدی در درون جامع دینی توسط به ظاهر باورمندان دینی، به عنوان پدیده ای نوظهور و بدعتی آشکار مطرح شد که برای شخصیتی مانند امام حسین(ع) قابل چشم پوشی نبود. بررسی اوضاع این عصر و چگونگی مواجه امام حسین(ع) با این اوضاع نشان می دهد که نه از لحاظ هویتی و نه از نظر عملکردی، امکان هیچ گونه تعامل و رابط مسالمت آمیز میان این دو، نه تنها وجود نداشت، بلکه امکان پذیر نبوده است؛ اما چیزی که قابل انکار نیست، فرازونشیب های فراوان این تقابل است که می تواند ناشی از عواملی مانند راهبردهای تبلیغی و شیو مدیریتی امام حسین(ع) باشد. با توجه به اهمیت رابطه ای که میان فرهنگ حاکم بر جامع آن عصر و نوع برنامه ریزی تبلیغاتی و مبارزاتی وجود دارد، به کارگیری رسانه های مختلف تبلیغی و شیوه های مؤثر آموزش دینی از جانب حضرت به منظور اشاع مبانی اصیل دینی در جامعه به گونه ای بوده است که بتواند تصور صحیحی از وضعیت موجود و دورنمای مطلوب و راه های مناسب دستیابی به آن را در جامعه ترسیم کند تا از این طریق، آموزه ها و ارزش های دینی با بیشترین اثربخشی در اذهان جامعه ماندگار شود.

یکی از موضوعاتی که تحولات زمان و شرایط مکانی و تجربیات دینی، ما را به تفکر دربار آن سوق می دهد، وظیف امر به معروف و نهی از منکر در تبلیغ دین است. این رسالت، در معارف اسلامی فریضه ای برای مؤمنان و وسیله ای برای رستگاری آنان شمرده شده است.

آنچه از آیات و رویات و سیر امامان معصوم(ع) در این زمینه به دست می آید، آن است که فرمان دادن به نیکی و بازداشتن از بدی ها، تنها یک تکلیف دینی نیست؛ بلکه وظیفه ای انسانی و عقلی است که هرگاه به وسیل اهل آن و با شیو صحیح انجام گیرد، ثمرات ارزشمندی مانند اصلاح همه جانب امور و جلوگیری از تسلط انسان های شرور و دفع ظلم و ستم را به بار خواهد آورد. امر به معروف و نهی از منکر، به عنوان بهترین و مؤثرترین ابزار مدیریتی در تعلیمات اسلامی مطرح شده است و جامع تر و مؤثرتر از آن در اندیش هیچ قانون گذاری سابقه نداشته و در حقیقت، ضامن اجرای سایر قوانین و مقررات است. این اصل به تک تک افراد جامعه حق نظارت بر اجرای دستورات دین و جلوگیری از تخلفات را می دهد. امام حسین(ع) آن را وظیف حتمی هر فردی دانسته و سرپیچی از انجام این وظیفه را مورد بازخواست و مؤاخذه قرار داده است. با حفظ این اصل بزرگ است که تشکیل عالی ترین جامع بشری امکان پذیر می شود.

با توجه به مطالب فوق معلوم می شود که گسترش نظارت عمومی در شیو تبلیغی اسلام، که با عنوان اصل امر به معروف و نهی از منکر شناخته شده، ابزار قدرتمند راهبردهای تبلیغی است که امام(ع) توجه ویژه ای به آن مبذول داشته و با به کار بستن آن، گام های بلندی به سوی اهداف تبلیغی برداشته است. در این نوشتار کوشش شده تا راهبردهای مختلف تبلیغی ای که امام(ع) برای دستیابی به جذب هرچه بیشتر مخالفان با کمترین میزان دفع و طرد به کار گرفته اند، بررسی گردد و پاسخ روشنی به پرسش های زیر داده شود:

۱. مهم ترین راهبردهای تبلیغی امام حسین(ع) در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان کدام است؟

. امر به معروف و نهی از منکر، به عنوان مهم ترین ابزار، چه نقشی در برنام تبلیغی امام حسین(ع) دارد؟

. میزان اثربخشی راهبردهای تبلیغی امام(ع) در جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالفان چگونه است؟

اوضاع کنونی جوامع دینی نشان می دهد که با وجود کانون های قدرتمند مخالفان و تبلیغات گسترد آنان با ابزارهای پیشرفت امروزی، چاره اندیشی هایی که برای خنثا کردن این مخالفت ها و تأثیر آنها شده، نتوانسته است نتیج موردانتظار را داشته باشد. ازآنجاکه دین اسلام به صورت عام و مکتب تشیع به طور خاص کامل ترین شیو زندگی و بهترین برنام تبلیغی را عرضه کرده است، اطمینان داریم که در زمین ارائ الگوی تبلیغی برای جذب حداکثری و دفع حداقلی با هدف گسترش دینداری و جلوگیری از دین گریزی نیز راهبردهای اثربخشی ارائه داده است. این تحقیق بر آن است که با بررسی راهبردهای تبلیغی امام حسین(ع) و تشریح و تبیین راه حل ها بتواند الگویی جامع را برای تعامل با مخالفان و دستیابی به اهداف موردنظر ارائه کند.

۱. مفهوم شناسی

۱-۱. مفهوم راهبرد

واژ «راهبرد» معادل واژ «استراتژی» است و «استراتژی»[۱] یک لغت یونانی به معنای «فرماندهی و رهبری» است. معنای ساد «استراتژی» عبارت است از یک طرح عملیاتی به منظور هماهنگی و سازمان دهی اقدامات برای دستیابی به هدف استراتژی.[۲] اما در اصطلاح، استراتژی (راهبرد) را به «علم و فن توسعه و کاربرد قدرت های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی یک ملت به هنگام صلح و جنگ به منظور تأمین حداکثر پشتیبانی از سیاست های ملی و افزایش احتمال پیروزی و تقلیل احتمال شکست» تعریف کرده اند.[۳]

۲-۱. مفهوم تبلیغ

«تبلیغ» واژه ای عربی است از ریش «ب ل غ» به معنای خبر دادن، اعلام، اخطار، انذار و ابلاغ.[۴] «تبلیغ» به مفهوم به انتهای هدف و مقصد رساندن یا انجام دادن کاری در پایان زمان و مکانی معین، و گاهی به معنای به پایان رساندن است .[۵] «تبلیغ» در اصطلاح، بیشتر به معنای تبلیغات دینی شهرت یافته و تقریباً معادل دعوت است که معمولاً با اصطلاحاتی چون «وعظ و خطابه» هم مضمون است.[۶]

۲. راهبردهای تبلیغ

۱-۲. انتخاب ابزارهای مناسب

کارآمدی طرح های تبلیغی و راهبرد های عملیاتی در مدیریت بعد از مسئل هدف گذاری و ارائ چشم انداز وابسته به انتخاب ابزار مناسب است. امام حسین(ع) نیز با آگاهی از اهمیت این موضوع، از دو عامل مهم به عنوان ابزار بهره برداری کرده است: امر به معروف و نهی از منکر به عنوان پشتوانه و ضمانت اجرایی؛ و رضایت و خشنودی خدا به عنوان عامل کنترل درونی.

۱-۱-۲. امر به معروف و نهی از منکر

امر به معروف و نهی از منکر پیشینه ای به قدمت تاریخ حیات انسان دارد. نخستین انسان دعوت کننده به نیکی، حضرت آدم(ع) بود و پس از وی نیز پیام آوران وحی و پیروان آنان در انجام این وظیف مهم تلاش کرده اند. می توان گفت که هم حرکت های اصلاحی و دگرگونی های سازنده در جوامع بشری، در پرتو امر به معروف و نهی از منکر آنان تحقق یافته است. اسلام نیز از پیروان خود می خواهد که خود را در برابر جامعه متعهد بدانند و در صورت مشاهد ستم و گناه سکوت نکنند.

امر به معروف و نهی از منکر نقش ارزنده ای در اجرای احکام و حدود الهی دارد و پشتوان محکمی برای تثبیت ارزش ها و ریشه کنی مفاسد اجتماعی است. تجربه نشان می دهد که در طول تاریخ پرفرازونشیب اسلام، هرگاه مسلمانان در برابر هم احساس مسئولیت می کردند و یکدیگر را به اعمال شایسته فرامی خواندند و از بدی ها بازمی داشتند، دیگر دستورات الهی نیز ارزش واقعی خود را در متن جامعه پیدا می کرد و گناه در جامعه کمتر رخ می نمود. بعکس، هرگاه امر به معروف و نهی از منکر به صورت دو ارزش فراموش شده درمی آمد و مورد غفلت یا کم توجهی قرار می گرفت، دیگر احکام الهی اسلام، از قبیل نماز، روزه، زکات و حج نیز هر روز کم رنگ تر و بی فروغ تر می گشت.

امام حسین(ع) در ضمنِ بیان انگیزه های قیام خویش، به این عنصر مهم اشاره می فرماید و آن را محبوب خود می داند: «اللّهُمَ وَانّی اُحِبُّ المعروفَ و اکرهُ المنکَر» و یگانه ابزار برای اصلاح امت اسلامی می شمارد و از اینکه به معروف عمل نمی شود و از منکر جلوگیری به عمل نمی آید، شکوه می کند و مؤمنان را به دلیل ترک این فریضه سزاوار مرگ می داند.[۷]

۲-۱-۲. خشنودی خدا

کلیدواژ الله جلَّ جلالُهُ محور درخشان و نوگرایانه ای است که در اندیشه ها و گفتار و کردار امام حسین(ع) نمایان است. جلب رضایت پروردگار به معنای واقعی، در سرتاسر نهضت آن حضرت درک می شود. امام(ع) در مواضع مختلف، بر محوریت «الله» و مالکیت ذات اقدس او تأکید کرده است:

… ای مردم! اگر شما از خدا بترسید و حق را برای اهل آن بشناسید، این کار بهتر موجب خشنودی خدا خواهد بود؛ و بدانید که ما خاندان پیامبر(ص)، به امامت و رهبری جامعه، از این مدعیان نالایق و عاملان ستم و بیداد شایسته تریم.[۸]

امام حسین(ع) در برابر خواست خدای متعال خواسته ای برای خود و اهل بیت پیامبر(ص) تصور نمی کند و هم بلاها و رنج های تبلیغ دین را برای جلب رضایت پروردگار و پاداش صابران تحمل می کند. رضایت خدای متعال را رضای خود می داند و دشواری تحمل بلاها و رنج ها را به امید پاداش الهی بر خود و مؤمنان هموار می سازد.[۹] امام(ع) اعتقاد به حضور دائمی یک ناظر توانا را عامل مخالفت همگانی در برابر عناصر منحرف و قانون گریز می داند؛ عاملی که می تواند افکار عمومی را به گونه ای متحول سازد که در راه اصلاح جامعه و حکومت، خود را به هر آب و آتشی بزنند.[۱۰]

یادآوری قدرت و عظمت پروردگار و بیم دادن مردم از عواقب شوم مخالفت با فرامین او، ابزاری است که به وسیل آن، جامعه را برضد زمامداران بیدادگر و قانون شکن برمی انگیزاند تا در برابر پیمان شکنی و بدعهدی آنان به پا خیزند و از مخالفت با شیو عادلانه و بشردوستان پیامبر خدا (ص) جلوگیری کنند.

۲-۲. راهبردهای تبلیغی جذب

۱-۲-۲. رعایت سطح درک و فهم مخاطب

الف) صراحت و شفافیت در بیان اهداف

صراحت لهجه و شفافیت بیان، نخستین راهبرد مهم در امر تبلیغ دین است؛ زیرا هرچه بیان مبلّغ برای معرفی برنامه های دینی صریح تر و هدف آن برای مخاطبان واضح تر باشد، به دلیل درک آسان و سادگی در فهم، افراد بیشتری به آن گرایش پیدا می کنند. استفاده از بیانات پیچیده و رمز گونه و به کار گیری شیوه های نامأنوس فلسفی، یا دنبال کردن اهداف متعدد، تفکیک هدف اصلی را با مشکل مواجه می کند و باعث سردرگمی و دفع مخاطبان می شود.

بیان آشکار هدف ها و نفی انگیزه های مادی، اصل مهمی در راهبرد صراحت و شفافیت از جانب امام(ع) است؛ به طوری که آن حضرت در برابر مردم، خداوند را گواه می گیرد که حرکت اصلاح طلبانه و نهضت ظلم ستیزی او، نه برای رقابت بر سر حکومت و قدرت و نه برای به دست آوردن مال دنیاست؛ بلکه صرفاً به این علت است که نشانه های واقعی دین به مردم عرضه شود و انحرافات به وجودآمده در جامعه اصلاح گردد تا بندگان ستمدیده، از چنگال ستمگران و ورط انحرافات رهایی پیدا کنند و اعمال دینی، احکام و سنت های برزمین مانده دوباره به اجرا درآید.[۱۱] لذا آن حضرت با صراحت و شفافیت، اصول و مبانی حرکت خود را در چهار اصل بنیادین بیان کرده است:

۱. بازگشت به اصول واقعی اسلام؛ آنجا که می فرماید: «لِنُری معالمَ من دینک»؛ تا نشانه های دین را نشان دهیم؛ که همان اصلاح در فکرها و اندیشه هاست.

۲. تحول اساسی در وضع زندگی معیشتی و اقتصادی مردم: «و تظهر الاصلاح فی بلادک»؛ و اصلاح در سرزمین تو نمایان شود؛ یعنی همان حاکم کردن دستورات اسلام در کشور.

۳. تحول اساسی در روابط اجتماعی: «فیأمَنُ المظلمون من عبادک»؛ فراهم کردن محیطی امن برای مردم و مهیا کردن شرایط، به گونه ای که بندگان مظلوم خدا از شر ستمگران در امان باشند.

۴. تحولی ثمربخش و اسلامی در نظام های مدنی و اجتماعی: «تُقام المعطل مِن حدودک»؛ آشکار کردن مرزهای فراموش شد دینی و برپا داشتن مقررات تعطیل شده و قانون های شکسته شد اسلام.

ب) ایجاد امکان مقایسه

یکی از راهبردهای تبلیغی امام حسین(ع) مقایس خود و خاندان عترت و صفات و ویژگی هایشان با حکام ظلم و جور بنی امیه بود. هدف آن حضرت، بیدار کردن وجدان های خفت مخاطبان بود تا بتوانند از طریق این مقایسه متوجه حقیت شوند. اظهار نارضایتی از تحولات روزگار و رونق گرفتن میدان داری اشخاص نالایق و تأکید بر استحقاق پیامبر اسلام و خاندانش(ع)، از جمله اقدامات آن حضرت به منظور توانمندسازی افکار عمومی برای مقایس موضع حق و باطل و قضاوت و نتیجه گیری است. ایشان در بیان علت نپذیرفتن بیعت با یزید، با مقایس خصوصیات خود و یزید، چنین بیعتی را غیرممکن دانستند:

ما خاندان نبوت و معدن رسالت و محل آمدوشد فرشتگان و جایگاه رحمتیم؛ خداوند امور را با می گشاید و با ما می بندد؛ و یزید مردی فاسق و شراب خوار، آدم کش و اهل فسق و فجور است؛ ولی ما و شما صبح می کنیم و منتظر می مانیم تا معلوم شود کدام یک برای بیعت و خلافت شایسته تر است.[۱۲]

آن حضرت همچنین در حال احتجاج با مروان بن حکم، به مقایس منزلت خود با جایگاه او پرداخت و فرمود: «قطعاً تو پلیدی؛ و به یقین، من از خاندان پاکی و پاکیزگی ام ».[۱۳]

امام(ع) با معرفی خصوصیات پیشوای راستین جامعه، امکان قضاوت و نتیجه گیری مخاطبان را فراهم کرده است و پیشوای شایسته را عمل کننده به مقررات قرآن، انجام دهند رفتار در چارچوب قانون، حرکت کننده در مسیر عدالت و دادگری، و راسخ در اندیش خدمت به حق و کسب خشنودی خدا دانسته است.[۱۴]

ایشان آشکارا و با تأکید و اطمینان، امامت و رهبری امت را تنها سزاوار کسانی می شمارد که جز به تبعیت از قرآن حکومت نکنند و بر هوای نفس خود تسلط داشته باشند و خود را وقف دین کرده باشند.[۱۵]

هدف از معرفی حاکم لایق به مخاطبان، برخورداری آنان از آگاهی های لازم برای تشخیص حاکم شایسته ای است که باید از آن اطاعت شود تا در پذیرش رهبری واحد دچار سردرگمی نشوند و فریب حاکمان ساختگی و جعلی را نخورند.[۱۶] حکمرانی مطابق قرآن، برپا داشتن عدالت (اجرای کامل عدالت)، تدین به دین حق، و توان غلبه بر خواسته های نفسانی، از جمله ملاک های امام(ع) برای گزینش حاکم شایسته است.

ج) تأکید و تکرار

ازجمله راهبردهای امام حسین(ع) در راستای رعایت تناسب برنام تبلیغی با سطح درک و فهم مخاطب، تأکید بر پیام ها با روش تکرار کردن است. امام حسین(ع) و اهل بیت او در مواضع مختلف با تکرار رابط خود با پیامبر(ص)، با عبارت های گوناگون، به بیان جایگاه و منزلت خود پرداخته اند؛[۱۷] همچنین در جایگاه های مختلف با تکرار عناوینی مانند «إنّا اهل بیت رسول الله»، «انّا من اهل بیت الطهار»، «ابن بنت الرسول»،[۱۸] «نحن اهل بیت محمد » و «ابن بنت نبیکم»،[۱۹] بر رابط خود با پیامبر(ص) تأکید کرده اند.

۲-۲-۲. راهبرد توجه به ریشه ها و زمینه ها

دومین راهبرد مهم برای جذب مخالفان، ریشه یابی و شناسایی زمینه های مخالفت است. غفلت از کانون اصلی و هست مرکزی مخالفت ها و پرداختن به موضوعات فرعی، یکی از اشتباهات راهبردی در مدیریت است. امام حسین(ع) مقدم بر هر امر دیگری به زمینه های مخالفت و ریشه های انحراف توجه کرد و کوشید تا مخاطبان را دربار آنها آگاه کند و از آنها برحذر دارد.

کاربست این راهبرد در تبلیغات امام حسین(ع) در دو مرحله قابل بحث است:

الف) در مرحل اول، حاکم و فرمانروای جامعه را به عنوان مهم ترین و تأثیرگذارترین عنصر در شئونات مردم در نخستین اولویت، و کارگزاران و عوامل او را در اولویت بعدی مورد هدف قرار می دهد؛ زیرا نهاد حاکمیت، چه مثبت و چه منفی، در سوق دادن جامعه به سوی اهداف و مقاصد، دارای نقش کلیدی است. اگر حاکمیت دارای جنبه های مثبت، سازنده، معنوی، الهی و ربانی باشد، قطعاً جامعه به سوی همین مقاصد حرکت می کند و اگر حاکمیت دارای خصلت های منفی باشد، جامعه نیز به سوی همان خصلت ها رهسپار خواهد شد.[۲۰]

امام حسین(ع) ماهیت فرمانروایان اموی را به عنوان رژیم حق ستیز و مطیع شیطان و گریزان از قانون الهی و فرمان برداری خداوند، برملا ساخت؛ کارگردانان اموی را آشکارکنند تبهکاری و بیداد می دانست که مرزهای قوانین و مقررات خدا را به تعطیلی کشانده و سرمای ملی را به انحصار خویش درآورده اند. آن حضرت بهانه جویی، توجیه و تأویل ناروا و برخورد ابزاری با دین را از جمله نمونه های مخالفت آنان با احکام الهی برای دگرگون کردن حلال و حرام خدا عنوان می کند و شایستگی خود را به عنوان زیبنده ترین مردم به تلاش و جهاد خستگی ناپذیر و شجاعانه در راه دگرگونی مطلوب و خداپسندانه، به جامعه و امت اسلامی اعلام می کند.[۲۱]

بی آبرو ساختن بیدادگران و افشاگری جرایم آنان، بخش مهمی از اقدامات حضرت برای تحقق اهداف این راهبرد است. به کار بستن این شیوه در امر و نهی از جانب امام(ع)، نشان می دهد که شیو پاسخ گویی و نوع تقابل اصلاحگر با اصلاح شونده، در صورتی می تواند اثربخش شود که متناسب با اعمال گستاخانه و بی پروای آنان باشد؛ بنابراین امام(ع) ابایی ندارد که یزید را نوجوانی شراب خوار و سگ باز و معاویه را خیانت کار و عامل آلودگی مردم و منکِر اندرزهای الهی معرفی کند تا توجه اذهان عمومی را به این مهم معطوف سازد که چگونه ممکن است رهبری امت محمد(ص) را کسی بر عهده گیرد که شراب می خورد و با افراد فاسق و شرور زمان مصاحبت می کند! ؟ یا اینکه فرد شراب خواری که نمی تواند حتی برای در اختیار گرفتن یک درهم پول محل اعتماد باشد، چگونه ممکن است رهبری امت اسلامی به او سپرده شود!؟ و نیز معاویه، که پیامبر (ص) به او وعد ورود بدون توبه به قیامت را داده است، چگونه سزاوار رهبری امت و تعیین جانشین است!؟[۲۲]

یادآوری رسوایی و بدنامی مادربزرگ مروان بن حکم با لقب «پسر زرقاء» و افشای پستی و رذالت او، جملگی در راستای اولویت بندی اصلاحات با استفاده از اصل امر به معروف و نهی از منکر است:

وای بر تو! هان ای پسر «زرقاء»! آیا تو هستی که ولید را به زدن گردن من فرمان می دهی و او را بر این کار وسوسه می کنی؟ تو دروغ می گویی و فرومایگی و پستی خویش را به نمایش می نهی و با این شرارت ها بر رذالت خود می افزایی؛ چراکه ما همان گونه که همه می دانند، خاندان نبوت و پیامبری و گنجین رسالت و پیام رسانی هستیم و یزید عنصری بدکردار، شراب خوار و خون ریز و کشند انسان هاست.[۲۳]

ب) در مرحل دوم، بر زمینه های روحی و روانی شکل گیری مخالفت در اشخاص تأکید کرده، که از جمله مهم ترین این زمینه ها، عادت به ارتکاب برخی گناهان و تأثیر سیر کردن شکم ها از مال حرام و شبهه است: «آری؛ در اثر هدایا، جوایز و تحفه هایی نامشروع که به دست شما رسیده است و غذا های حرام و لقمه های ناپاک که شکم هایتان را از آن انباشته اید، خداوند این گونه بر دل های شما مهر زده است و از فهمیدن حقیقت عاجزید».[۲۴]

۳-۲-۲. راهبرد حفظ کانون های مبارزه و روشنگری

راهبرد دیگر امام حسین(ع) در نهضت آزادی خواهانه و نجات بخش خود در جهت جذب حداکثری، همان شیو جاودان قرآن در زمین پیوند یافتن و یکپارچه ساختن قوای پراکند آزادی خواهان و اصلاح طلبان برای تحقق یافتن آرمان های مترقی پیامبران و اولیای الهی است؛ چنان که خداوند در قرآن آورده است: «تعاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَ التقْوی»؛[۲۵] در کار نیک و پرهیزکاری با یکدیگر همکاری کنید. به کار گیری این شیوه توسط آن حضرت، در دو مرحله قابل بررسی است:

الف) مرحل اول: شناسایی و بازیابی اردوگاه های مبارزه

شناسایی اردوگاه های بزرگ مبارزه و تقویت کانون آگاهان و روشنفکران و مراکز وابسته و وفادار به حاکمیت عدالت، بخصوص ارادتمندان امیرمؤمنان(ع) و خاندان رسالت، که به بهان همین ارادت و دلبستگی مورد بی مهری و سرکوب قرار گرفته بودند، از جمله راهکارهای تبلیغی امام(ع) است. امام(ع) با استفاده از تمام امکانات موجود، ازجمله ملاقات های حضوری و فرستادن نماینده و ارسال نامه، درصدد شناسایی قبایل و طوایف دارای حسن سابقه و برقراری ارتباط با سران و رؤسای این قبایل برآمد.[۲۶]

ب) مرحل دوم: پاسخ گویی به ندای دادخواهی و استمدادطلبی (فرستادن نمایندگان ویژ ارسال نامه و اجابت دعوت)

پاسخ گویی به ندای دادخواهی و استمدادطلبی بازماندگان چهره های مبارز و آزادی خواه و اصلاح طلبی که با پرونده سازی های دروغین و اتهامات واهی حکام جور (از قبیل ارتداد و اغتشاشگری و پیمان شکنی و خیانت) قتل عام شده یا به انزوا و تبعید کشانده شده بودند، همچنین مکاتبه با تعدادی از اشراف بصره و دعوت آنان به یاری کردن دین خدا و یادآوری اطاعت از امامِ خود به عنوان یک امر واجب، از جمله اقدامات امام(ع) در این زمینه است.[۲۷]

دریافت دعوت نامه های بسیار از جای جای بلاد اسلامی و گشوده شدن دست های فراوان برای هم پیمانی و بیعت با آن حضرت، از جمله نتایج آشکار تحقق اهداف این راهبرد در زمین جذب حداکثری مخالفان است. امام(ع) در بسیاری از نامه ها و سخنرانی های خود، بر اجابت کردن این دعوت نامه ها و دادخواهی تأکید کرده و آمادگی خود و خاندانش را به عنوان الگو و سرمشق و پیشوا