بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رزق و روزی بنده مومن و محبوب :

از برخی از روایات نظیر آیات قرآن کریم این چنین بر می آید که برخی ها در همه شئون زندگی موفق میباشند؛ یعنی به هر طریقی که وارد شوند، از هر راهی به آنها خیر می رسد و راه برایشان باز است؛ امّا بعضی ها طوری هستند ـ مثل گِره های کور ـ که به هر سَمتی که بخواهند حرکت کنند راه بسته است. افرادی هم که در جامعه زندگی می کنند، این دو حال را در خودشان مشاهده می کنند، البته بین اینها هم مراتبی هست. دو بخش از آیات قرآن کریم ناظر به این دو گروه است؛ در یک بخش خدای سبحان فرمود: مَنْ یتَّقِ اللَّهَ یجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یرْزُقْهُ مِنْ حَیثُ لا یحْتَسِبُ کسی که بیراهه نرود و راه دیگری را نبندد؛ یعنی باتقوا باشد این هرگز در زندگی نمی ماند، یک زندگی آبرومندی تا آخر عمر دارد: مَنْ یتَّقِ اللَّهَ یجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یرْزُقْهُ مِنْ حَیثُ لا یحْتَسِبُ، این جمله نورانی دو پیام را به همراه دارد: یکی اینکه مردان باتقوا هرگز گرفتار گِره کور نمی شوند که نتوانند خروجی را تشخیص دهند، راه برایشان باز است؛ دوم اینکه گرچه کسب و کار دارند، ولی خداوند از آن راهی که اینها امید ندارند به آنها روزی می دهد، نه اینکه از راهی که امیدوار باشند روزی بخورند. آن که رزقش را از راه امیدواری می گیرد، این چشمش به همان دستگاه کسبش دوخته است؛ امّا آن که از راهی که فکر نمی کرد روزی می گیرد، این شخص همیشه موحّدانه به سر می برد. خداوند همه را تأمین می کند او رازق است! بارها به عرضتان رسید، این آیه شش سوره مبارکه «هود» می فرماید هر چه در جهان هست عائله من هستند: ما مِنْ دَابَّهٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَی اللَّهِ رِزْقُها، با کلمه عَلَی تعبیر می کند؛ فرمود تمام مار و عقرب نزد من پرونده دارند و عائله من هستند، من خودم را مسئول تأمین رزق آنها می دانم! دیگر نباید فکر کرد فلان حیوان مار است، آن عقرب است و آن دیگری سمّی است. در سوره «هود» تعبیر به عَلَی کرده است: ما مِنْ دَابَّهٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَی اللَّهِ رِزْقُها این نکره در سیاق نفی است که شامل حیوان دریایی، صحرایی، حلال گوشت، حرام گوشت، سمّی، غیر سمّی است؛ فرمود عائله من هستند و من متعهّدم که اینها را روزی بدهم. این اصلِ قرآنی است! لکن برخی ها را از راهی که گمان می کنند روزی می دهد؛ مثل افرادی که اهل کسب میباشند و امیدشان به همان دستگاه کسبشان است، امّا فرمود مردان باتقوا عائله من هستند، نه آنها می دانند که من از کجا آنها را تأمین می کنم، راه غیر عادی را هم به اینها نشان می دهم تا همیشه اینها بگویند «یا الله»، وَ یرْزُقْهُ مِنْ حَیثُ لا یحْتَسِبُ؛ گرچه کار می کنند، اما به کسب و به کارشان امیدوار نیستند، آن راهی که دیگران و دیگری حتی خودش پیش بینی نمی کند ما از آن راه او را تأمین می کنیم تا گذشته از اینکه نان او تأمین می شود، تقوای او هم حفظ باشد، او همیشه با غیب رابطه داشته باشد، نه با شهادت! یک وقت است کسی می گوید من این زمین را کشت کردم و این زمین زندگی مرا تأمین می کند، این « مِنْ حَیثُ یحْتَسِب» است؛ اما یک وقت می گوید من این زمین را آباد کردم، من از خدا روزی می خواهم؛ حالا یا از زمین یا از جای دیگر، این می شود مِنْ حَیثُ لا یحْتَسِبُ. پس این کریمه ای که فرمود: وَ مَنْ یتَّقِ اللَّهَ یجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یرْزُقْهُ مِنْ حَیثُ لا یحْتَسِبُ دو بشارت دارد: یکی اینکه مردان باتقوا هیچ وقت کارشان گِره نمی خورد که در کار بمانند، بالأخره راه خروجی مشخص است و رزقشان هم از راهی است که فکر نمی کنند: مِنْ حَیثُ لا یحْتَسِبُ تا بدانند از راه غیب تأمین می شوند.

در قبال این گروهی که ذکر شد، فرمود: مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَهً ضَنْکاً؛فرمود کسی که با خدا رابطه ندارد، گاهی کارش به صورت یک گِره کور درمی آید، به هر چیزی دست می زند موفق نمی شود و در کار می ماند، راه خروجی ندارد؛ می بینید بعضی ها همین گِره را دارند که ما دست به هر کاری می زنیم مشکل ما حل نمی شود، برای اینکه این نام خدا و یاد خدا را گذاشته کنار و نمی داند که از کجا دارد آسیب می بیند. این دو اصل قرآنی در مقابل هم هستند، مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَهً ضَنْکاً هم مشکل دارد و هم در مشکل می ماند. یک وقت است مشکلی پیش می آید و راه خروجی هست، امّا یک وقت مشکلی است که انسان در او می ماند، فرمود: مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَهً ضَنْکاً، این دو اصل هست.

امّا دین آمده به ما بگوید که هم عالمانه زندگی کنید که راهتان را تشخیص بدهید، هم سعی کنید با آن راهنمایتان یک رابطه دوستی برقرار کنید. اساس کار براساس مودّت و محبّت است! تنها این نیست که مُزد رسالت پیغمبر(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) مودّت اهل بیت باشد که فرمود: لا أَسْئَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی.خدا از ما اجر نمی خواهد ما بِکمْ مِنْ نِعْمَهٍ فَمِنَ اللَّهِ،این همه احسانی که ذات اقدس الهی به ما کرده است، ما در قبالش باید محبّت تحویل بدهیم؛ محبّت که تحویل دادیم، محبّت تحویل می گیریم! آن گاه در فضای مِهر و لطف و صفا و وفا زندگی می کنیم. در سوره مبارکه «آل عمران» فرمود من یک محور محبّت برای شما قرار دادم، البته رسول خدا معلّم کتاب است، معلّم حکمت است، مزکی است، مربّی نفوس است همه این اوصاف را خدا برای ایشان ذکر کرده است: یتْلُوا عَلَیهِمْ آیاتِک وَ یعَلِّمُهُمُ الْکتابَ وَ الْحِکمَهَ وَ یزَکیهِمْاینها هست، امّا او محور محبّت است! مگر شما نمی خواهید محبوب خدا باشید؟ چون تمام کارها از خداست، یک؛ اگر محبوب او شدید او شما را سرگردان نمی کند، دو؛ گِره در کار شما ایجاد نمی شود، سه؛ اگر دیگران گِرهی زدند او باز می کند، چهار؛ اینها را از راه محبّت تأمین کنید. در سوره مبارکه «آل عمران» فرمود: إِنْ کنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونی یحْبِبْکمُ اللَّهُ، من برای شما حبیب خلق کردم! یک وقت است برای کودکان می گویند:

درس ادیب اگر بود زمزمه محبتی جمعه به مکتب آورد طفل گریزپای را

این سخن برای کودکان است، امّا آن معلّم ما محور محبّت است؛ فرمود من حبیب خدا هستم! اگر حبیب خدا امام ما شد، مقتدای ما شد، «قُدوه» و اُسوه ما شد، ما را هم به محبّ بودن می رساند اولاً و هم از محبّ بودن به محبوب بودن منتقل می کند ثانیاً. فرمود سعی کنید اول دوست خدا باشید حُبّاً لِلَّهِ عبادت کنید نه «خوفاً و طعماً»،برای ترس از جهنم نباشد. جهنم نرفتن مهم نیست، زیرا بسیاری افراد هستند که در قیامت جهنم نمی روند؛ این بچه ها را کسی جهنم نمی برد! این دیوانه ها را کسی جهنم نمی برد! اینها که کمبود فکری دارند که به جهنم نمی روند! آن کفّاری که در منطقه های دوردست کافرنشین میباشند که اصلاً صدای اسلام به آنها نرسید که خدا اینها را به جهنم نمی برد! جهنم نرفتن هنر نیست! این بچه جهنم نمی رود، دیوانه جهنم نمی رود، کافر مستضعف جهنم نمی رود، پس نسوختن هنر نیست، ساختن با انبیا هنر است! ما نباید تلاش کنیم که نسوزیم، بلکه سعی کنیم با انبیا و اولیا بسازیم. فرمود: إِنْ کنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونی یحْبِبْکمُ اللَّهُ؛ من حبیب خودم را فرستادم، این حبیب دو کار می کند: اول شما را محبّ خدا می کند، بعد شما را محبوب خدا می کند. اگر شما محبّ خدا شدید پیرو حبیب من هستید و کسی که در مدار حبیب من حرکت کند، از محبّ بودن، به محبوب بودن منتقل می شود؛ آن