فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 52 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ره توشه معنوی و حقیقی انسانِ مسافر :

انسان مسافر است که آیات قرآنی هم که در این زمینه فراوان است. هر مسافری ره توشه لازم دارد مسافر بدون زاد راه نمی شود اما تمام کارها منحصر در تحصیل زاد و ره توشه نیست ما مرتب نماز بخوانیم مرتب روزه بگیریم مرتب حج برویم مرتب عمره برویم این یعنی تمام عمر را برای زاد و راحله صرف کردن، حضرت فرمود تمام عمر برای این نیست، اگر انسان مسافر است که است، اگر مسافر به مقصد می رسد که می رسد، اگر مقصود را باید در مقصد مشاهده کند که باید بکند برای آن باید چه کار کرد؟ شما که عازم مشهد هستید چقدر ره توشه تهیه می کنید یک کارتن غذا برای بین راه کافی است این که یک کامیون غذا نمی برد اگر کسی خواست به زیارت امام هشتم برود وسیله ای تهیه می کند، زاد و توشه تهیه می کند که برود مشهد حالا که مشهد رفت آنجا چه باید بکند با حضرت چه بگوید از حضرت چه بخواهد این دیگر مربوط به زاد و توشه نیست زاد و توشه برای راه است نه برای مقصد و نه برای مقصود؛ نماز و روزه حدّی دارد واجباتش مشخص است مستحبّاتش مشخص است حج و عمره هم مشخص است اینها ما را می برد تا بهشت بسیار خوب، بهشت رفتیم چه بکنیم؟! ما مسافریم (اصل اول) مسافر باید به مقصد برسد (اصل دوم) مقصود را باید در مقصد زیارت کند با او کار دارد (اصل سوم) ما در این اصل دوم و سوم فکر نکردیم این بیان نورانی امام رضا (سلام الله علیه) این است که فرمود: «لیست العباده کثره الصیام و الصلاه» فرمود تمام عبادت در این خلاصه نمی شود که آدم مرتب نماز بخواند و مرتب روزه بگیرد نماز واجباتی دارد مستحباتی دارد روزه هم حساب و کتابی دارد اما خدا چیست ملاقات با خدا یعنی چه، اینکه در پایان سوره مبارکه «فجر» فرمود: فَادْخُلِی فِی عِبَادِی وَادْخُلِی جَنَّتِی[۱]جنّت الله چیست آن جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ[۲] را ان شاءالله به ما می دهند آن بهشتی که در آن غُرف مبنیه است و حور و غِلمان است به ما می دهند اما این جنّهاللقاء چیست در دعای «افتتاح» به ما گفتند با خدا ناز کنید نه تنها نیاز، این دعاها تنها نیاز نیست که خدایا مشکل ما را حل کن این کفِ دعاست کف دعا این است که ما محتاجیم در دنیا محتاجیم در آخرت محتاجیم مشکل ما را حل بکند یا مریض داریم مشکلات دیگر داریم شفا بدهید این کف دعاست که این نیاز است اما قدری بالاتر هم هست این دعای نورانی امام زمان (سلام الله علیه) که حضرت فرمود شب های ماه مبارک رمضان این دعای «افتتاح» را بخوانید ـ این دعا به دستور وجود مبارک امام زمان است ـ در اوایل این دعا این است که خدایا من می خواهم با تو ناز کنم آخر چقدر بگویم بنده ام بله بنده ام این گفتن ندارد اول و آخر عالَم بنده تو هستند همه هم به تو محتاج اند این اختصاصی به من ندارد چقدر من از تو چیز بخواهم تمام هستی من فقر است ولی به من اجازه بدهید با تو ناز کنم یک کلمه نازنین به تو بگویم «مُدلاً علیک»[۳]«مُدِلّ» از «اِدلال» است اِدلال از دَلال است دَلال یعنی قنج و ناز، با تو ناز کنم تو محبوب من هستی چقدر بگویم این بده، آن بده! مگر تو نفرمودی وَنَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی[۴]مرا به خودت مرتبط نکردی یک وقت به این فکر بودند که کعبه را با چه چیزی مزین کنند ابریشم بیاورند با چه چیزی آن را مزین کنند گفتند کعبه یک سنگ سیاه است باید همین باشد حرف سنایی این است «کعبه را جامه کردن از هوس است» شما کعبه را با چه چیزی می خواهی بیارایی با ابریشم؟!

کعبه را جامه کردن از هوس است یای بیتی جمال کعبه بس است[۵]

کعبه یک زیور دارد و آن یاء است که خدا به ابراهیم و اسماعیل (سلام الله علیهما) فرمود: أَن طَهِّرَا بَیتِی این یک یاء به این کعبه شرف داد، آن پیغمبر این سنگ حجرالأسود را می بوسد!

کعبه را جامه کردن از هوس است یای بیتی جمال کعبه بس است

خدا یک یاء به کعبه داد گفت این خانه من است أَن طَهِّرَا بَیتِی[۶]خب این یک یاء را به ما هم داده دیگر فرمود: نَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی چرا حالا ما اثَاقَلْتُمْ إِلَی الْأَرْضِ[۷]شدیم چسبیدیم به زمین؟! پس این یک یاء را به ما هم داد اگر آن یک یاء را به ما هم داد ما باید به فکر آن زیور باشیم به فکر طلا و نقره و امثال ذلک نباشیم چون اینها سنگ اند در زمان حکومت حضرت امیر (سلام الله علیه) آن وقت کلّ خاورمیانه در اختیار حضرت بود امپراطوری ایران تسلیم شده بود، امپراطوری روم تسلیم شده بود همه در اختیار حجاز بودند حاکم مطلق هم حضرت امیر بود ایران با همه امپراطوری وسیعش قبل از اینکه آن هفده شهر را بگیرند، قبل از اینکه بحرین و امثال بحرین از ایران جدا بشوند کلّ این ایران چندتا استانداری داشت وجود مبارک حضرت امیر برای ایران چندتا استانداری قرار داده بود خب دیگر حکومتی از این عظیم تر نبود خاورمیانه بود و حضرت امیر. در چنین وضعی کسی به مشکلات مالی و اقتصادی مبتلا شد آمد خدمت حضرت امیر عرض کرد که وضع من نابسامان است حضرت به آن مسئول امور مالی اش دستور داد «فأمر له بألف» آن روز هزار یک رقم مهم بود این کلمه میلیون آن وقت ها اصلاً نبود اگر کسی وضع مالی اش یا حکومتی وضع مالی اش خوب بود به یک میلیون می رسید می گفتند ألف ألف هزار هزار یعنی یک میلیون، می گفتند فلان کس ألف ألف می کند یعنی مبالغه می کند حضرت فرمود هزار مثقال به او بده آن وقتی که حضرت امیر این فرمایش را فرمود نه اوراق بهادار بود نه اسکناس بود نه سکه، چون سکه به دستور حضرت امام باقر (سلام الله علیه) در زمان عمربن عبدالعزیز در حوزه اسلامی زنده شد البته امپراطوری ایران قبلاً خودش سکه داشت امپراطوری روم سکه داشت ولی سکه رایج اسلامی به دستور امام باقر (سلام الله علیه) در زمان عمربن عبدالعزیز رایج شد قبل از این، در زمان خود حضرت امیر اگر کسی خرید و فروش می کرد با شمش طلا و نقره تأمین می کرد کسی می خواست گوشت تهیه کند، نان تهیه کند یک مقدار طلا می برد قدری گوشت می گرفت و قدری نان می گرفت نه اوراق بهادار و اسکناس بود و نه سکه، اینکه می گفتند چند مثقال طلا و چند مثقال نقره آن وقت پول رایج همین مثقال طلا و نقره بود حضرت فرمود هزار مثقال به او بده که مشکلش حل بشود مأمور امور مالی خدمت حضرت امیر عرض کرد که بالأخره هزار مثقال فرمودید هزار مثقال طلا یا هزار مثقال نقره فاصله اش خیلی است فرمود: «کلاهما عندی حجران فأعط الأعرابی أنفعهما له»[۸] فرمود بررسی کنید ببینید مشکل مالی او با چه اندازه حل می شود هر کدام چه طلا و چه نقره مشکل مالی او را حل کرد به همان اندازه بدهید هر دو نزد علی سنگ است طلا یک سنگ زرد است نقره یک سنگ سفید است غیر از سنگ که چیز دیگر نیست بنابراین ما زینت دیگری داریم اگر به تعبیر جناب حکیم سنایی زیور کعبه همان یای بیتی است که فرمود: أَن طَهِّرَا بَیتِی این زینت را خدا به ما هم داده فرمود: نَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی ما با این یک یاء کار داریم وجود مبارک امام رضا فرمود این نماز و روزه ها شما را تا بهشت می رساند از آن به بعد با آن یای بَیتِی کار دارید: «لیست العباده کثره الصیام و الصلاه و إنّما العباده کثره التفکر فی أمر الله»[۹] خدا کیست، چطور به ما نزدیک تر است، چطور بین ما و قلب ما فاصله است که یحُولُ بَینَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ[۱۰] چگونه «اقرب الینا من حبل الورید»[۱۱]این کجاست که ما را می بیند ما او را نمی بینیم وجود مبارک امام رضا فرمود مقداری هم شما در این زمینه فکر کنید بنابراین ما دو وظیفه داریم یکی اینکه ره توشه تهیه کنیم تا به مقصد برسیم، یکی اینکه بفهمیم وقتی به مقصد رسیدیم با مقصود در مقصد چگونه رفتار کنیم مثل کسی که می خواهد برود مشهد دو کار می کند یکی اینکه ره توشه و زاد و راحله تهیه می کند، بعد آنجا که رسیده یک زیارت نامه می خواهد، یک ملاقات می خواهد، یک مناجات می خواهد، یک آداب می خواهد ما با خدا هم چنین کاری داریم مرحوم صدوق در توحید از معصوم (علیه السلام) نقل می کند که «قد قامت الصلاه» یعنی «حان وقت الزیاره»[۱۲] یعنی زیارت خدا در نماز است این نماز، زیارت نامه الله است منته