فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام شامل 58 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سابقه مداحان و مداحی در تاریخ اسلام :

مداحان و روضه خوانان اهل بیت علیهم السلام نقش مهمی در تربیت دینی و تقویت آموزه های دینی دارند. مداحان زیادی در طول تاریخ با عرض ارادات نسبت به مناسک عزاداری نقش ایفا کرده اند.

واژ مدح و مداحی در اندیش اسلامی

تعبیر مداحی، تعبیر فارسی نسبتاً متأخری است. هنگامی که مذهب شیعه در ایران اعلام رسمیت یافت و مراسم شیعه از جمله عزاداری برای ائمه (علیه السلام) به ویژه امام حسین (علیه السلام) راه افتاد تعبیرات دیگری از قبیل مرثیه‌خوانی بود؛ اما اخیراً تعبیر مداحی غلبه پیدا کرده است. اصل آن، خواندن شعر در مدح و مرثی ائمه (علیه السلام) است که غالباً جنب مرثی آن بیشتر از مدح است.

مرثیه به معنای اظهار مداحی و تأثر و تأسف بر فقدان عزیزی است. مرثیه از دوران شخص اول اسلام یعنی پیغمبر اکرم (صلی الله علیه واله وسلم) شروع شد. اخبار تاریخی وجود دارد مبنی بر اینکه بعضی از شعرای مشهورعرب جاهلی که زندگی جاهلی پیش از اسلام را درک کرده بودند و تا مدتی از اینکه مسلمان شوند ابا داشتند و بعدها مسلمان شدند، اولین قصایدشان در محضر پیغمبر اکرم )صلی الله علیه واله وسلم) متضمن نوعی اظهار پشیمانی از گذشته و به تعبیر اصطلاحات اسلامی، توبه بود. همچنین آنها مدح پیغمبر اکرم (صلی الله علیه واله وسلم) هم می ‌کردند.

سعی من در تاریخ بر این است که شعر نیاورم یا خیلی کم بیاورم؛ ولی در سیر نبوی ابن هشام، از دو نفر که به عنوان شعرای پیغمبر (صلی الله علیه واله وسلم) شناخته شده اند و عمدتاً مربوط به بعد از هجرت هستند آمده است؛ یکی از این شعرا «حسان» پسر ثابت انصاری است.

«حسان بن ثابت انصاری» بعد از هجرت پیغمبر (صلی الله علیه واله وسلم) تا رحلت آن حضرت، شاعر پیامبر (صلی الله علیه واله وسلم) است که در هر پیشامد و جنگ و غزوه‌ ای برای حماسه ‌سرایی و تقویت معنوی و روحی مسلمانان یا برای اظهار تشفی در مقابل مشرکین که پیغمبر (صلی الله علیه واله وسلم) را هجو و نکوهش و سرزنش می کردند، اشعاری می سرود. حسان از سوی پیغمبر (صلی الله علیه واله وسلم) تشویق می‌شد تا پاسخ مشرکین را بدهد و آنها را بی‌جواب نگذارد؛ اما او را از استعمال کلمات نابه‌جا و ناسزا منع می ‌کردند. از آنجا که زمان هجرت تا رحلت پیغمبر (صلی الله علیه واله وسلم) حدود ده سال طول کشید، می ‌توان گفت که حسان بن ثابت یگانه شاعر پیغمبر (صلی الله علیه واله وسلم) بود.

مالک بن کعب انصاری (غروی) دیگر شاعر این دوره است او از طایف بنی قریظه یهودیان بود که بعدها مسلمان شد و ذوق شعری داشت و شاعر شد و در کنار حسان بن ثابت انصاری شعر می ‌گفت؛ بنابراین پیغمبر اکرم (صلی الله علیه واله وسلم) دو شاعر داشت که هم او و هم مسلمانان و هم اسلام را مدح و دشمنان را هجو و دفع می ‌کردند..

تشویقی که از آن دوران در تاریخ به ثبت رسیده و تا به امروز باقی مانده است تشویقی است که حسان بن ثابت انصاری برای شعری که برای حادث روز غدیر به نظم و شعر در آورد از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه واله وسلم) دریافت کرد؛ پیغمبر (صلی الله علیه واله وسلم) در مقام تشویق او فرمودند که «لا زلت مؤیدا بروح القدس ما ذبیت عنّا اهل البیت»؛ «تا زمانی که با ما اهل‌بیت هستید به نفس قدسی رو حال قدس (جبرئیل) مؤید باشید». این دعا مطلق و بی قید و شرط نیست؛ بلکه دعایی مشروط است. این دعا در خود اشاره‌ ای دارد که آیندگان آن را کشف کردند؛ متأسفانه در جریان غصب خلافت از امیرالمؤمنین (علیه السلام)، حسان بن ثابت انصاری از ایشان جدا شد و در کنار خلفا به ویژه خلیف سوم عثمانی قرار گرفت.

مدح و چاپلوسی در پیامبر اکرم (صلی الله علیه واله وسلم) و نهی از آن

قبل از به خلافت رسیدن امیرالمؤمنین (علیه السلام) امیدی بر اینکه کسی در مدح ایشان شعری بگوید وجود نداشت؛ البته بر سر چهار الی پنج بیت شعر اختلاف وجود دارد. ظاهرا این اشعار را یکی از بنی‌هاشم در جهت غصب خلافت امیرالمؤمنین (علیه السلام) سروده است که «ما کنت أحسب أن الأمر منصرف / عن هاشم ثم منهم عن أبی الحسن؛» «گمان نمی ‌کردم که امر خلافت بعد از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه واله وسلم) از درگاه امیرالمؤمنین (علیه السلام) رویگردان شود.» امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) ۲۵ سال خلافت خلفای سه گان اولیه را تحمل کرد، پس از قتل خلیف سوم مردم با اصرار شدید او را وادار به بیعت و عده‌ ای در خلافت ظاهری از حضرت مدح کردند که امیرالمؤمنین (علیه السلام) از اینکه کسی بخواهد مدحی از ایشان کند یا به تعبیری چاپلوسی کند، اظهار کراهت کردند و فرمودند «احْثُوا فِی وُجُوهِ المْدَّاحِینَ الترُّاب» «به صورت کسی که چاپلوسی می ‌کند خاک بپاشید.» بسیاری از علمای اسلام هم به کسانی که مدحی می سرودند می ‌گفتند که گمان نکنید شما را تشویق می ‌کنم؛ چون برای مدح من شعر سروده‌ اید؛ بلکه به اعتبار حسن تعلم و یادگیری ادبیات، شما را تشویق می ‌کنم. من برای ورود آیت‌الله خمینی (ره) به نجف اشرف قصیده‌ ای سرودم و در اولین دیدار عمومی در مدرس بزرگ آیت‌الله بروجردی نزدیک صحن امیرالمؤمنین (علیه السلام) خدمت ایشان خواندم. ایشان ۶۰ تومان به من رساند و تأکید کرد که این نه به اعتبار مدح من، بلکه به اعتبار اینکه ادبیاتتان را خوب خوانده‌ اید ارسال کردم. مدح ائمه (علیه السلام) بعد از شهادت امام حسین (علیه السلام) و بعد از گذران دوران تقیه شدت یافت. امام باقر (علیه السلام) و بعد از ایشان امام صادق (علیه السلام) مردم را به احیا و زنده‌ نگهداری نام اباعبدالله (علیه السلام) و نظم و شعر دربار آن حضرت تشویق می ‌کردند.

شعرایی در محضر امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام) شعر می ‌خواندند و مورد تشویق ایشان قرار می ‌گرفتند و چون شعر آنها شعر مصیبت بود، از خانواده خود دعوت می ‌کردند تا پشت پرده حاضر شوند و در شنیدن مرثی امام حسین (علیه السلام) شرکت کنند و طبعاً بانوان رقت قلب بیشتری دارند؛ بنابراین زودتر به حالت گریه و زاری می‌افتند و گریه و زاری آنها مهیج گریه و زاری مردان می‌شود. این وضعیت تا دوران امام رضا (علیه السلام) ادامه داشت. «دعبل بن علی خزاعی» از قبیل خزاعه و از هم‌پیمانان بنی‌هاشم و شاعر دوران امام رضا (علیه السلام) بود. وی شاعر معروفی است که در رسای اهل بیت (علیه السلام) به ویژه امیرالمؤمنین (علیه السلام) و امام رضا (علیه السلام) شعر سرود. برخی شاعران بدون اشاره و توجه به زیربناهای عقیدتی، مدح و ثنا می ‌کنند و برخی دیگر اشاره‌ ای به زیربناهای عقیدتی و فکری خود دارند. دعبل از شاعرانی بود که زیربنای عقیدتی خود را در اشعارش می‌آورد. مرثیه‌خوانی مشتمل بر مدائح ائمه (علیه السلام) به ویژه امام حسین (علیه السلام) در زمان ائمه (علیه السلام) شروع و از سوی آنها دعوت، فراخوان و تأیید شده است و تا اعلان رسمیت مذهب شیعه و دوران افشاری و قاجاری ادامه اشت.

شعرا نماد تبلیغ تشیع در دوران اهل بیت (علیه السلام)

آنها با احتفاظ مبانی فکری و عقیدتی شان شعر می ‌گفتند. شاعر گاهی مرثیه می ‌خواند و اظهار تأسف می ‌کند و هیچ اشاره‌ ای به زیربنای فکری و عقیدتی ندارد؛ اما غالب شعرایی که مورد تشویق ائمه (علیه السلام) بودند و نوع شعری که آنها می‌پسندیدند ناظر به شعری است که به مبانی فکری و عقیدتی اشاره داشته باشد؛ البته با حفظ شرایط لازم، یعنی به گونه‌ ای نباشد که ضرر آن بیش از نفع آن باشد به این معنا که خلاف تقیه عمل کرده و موجب ضررهای خلاف تقیه شده باشند.

امروز نیز این مسئله جاری است؛ البته غالبا مداح، اعم از شاعر است؛ یعنی میان شاعر تا خوانند شعر فاصله هست. غالباً شعرا، شعر را نظم می ‌کنند؛ اما صدا و کیفیت القا ندارند؛ بنابراین شعرشان را به مداح واگذار می ‌کنند و بالعکس کسانی که صوت و صدا و آمادگی خواندن دارند و از راه‌ها و کیفیت ‌ها و چگونگی خواندن مطلع‌اند؛ اما شاعر نیستند و شعر ندارند و از شعرا می ‌گیرند. هر دو گروه مورد درخواستِ اکید و شدید ائمه (علیه السلام) هستند. اما نباید بی‌ سند و مدرک سخنی گفته باشند؛ حتی به صرف اینکه در مجالس و محافل اهل بیت (علیه السلام) شرکت کرده‌ اند و گوینده‌ ای اعم از منبری یا مداح چیزهایی را به تصویر کشیده است شعرا خود را در محدود نقل محدود نکنند؛ چون در این صورت دست و بال ‌شان بسته می ‌شود. اصولاً شعر از ماد شعور) تصویربرداری به آن کیفیتی که شاعر می ‌خواهد (است؛ بنابراین شاعر با زبان حال وارد می‌شود و تصویر وقوع آن مصیبت را به تصویر می ‌کشد؛ مانند فیلمبرداری که مسائل جانبی و حاشیه‌ ای را چاشنی فیلم خود می ‌کند تا جذابیت ایجاد کند و معنای خاصی که در نظر دارد پرورش دهد. همین معنا قبل از اینکه جهان فیلم و فیلمبرداری پیش بیاید در عالم شعر و شاعری و عالم مداحی وجود داشت.

حاج میرزا حسن شیرازی در وقت خود مرجع اعلای شیعیان بود؛ حتی به تعبیری می توان گفت که یگانه مرجع شیعیان بود به طوری که