فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان

فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان شامل 28 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سنت در دنیای مدرن / گفتگو با محمود عبادیان :

چکیده:

آقای عبادیان ضمن اشاره به برخی ویژگی های سنت از قبیل جهت دهندگی آن به رفتارها و بینشها، معقولیت آن و تاثیر آن بر فرهنگ و تاثرش از آن به رابطه سنت و مدرنیته اشاره می کند و مدرنیته را فاقد سنت می داند. سنت به عنوان امری مربوط به گذشته، باید در خدمت پیشرفت قرار گیرد و حوزه را با آن منطبق نماید. وی به نظریه آسیب اخلاقی در دوران مدرنتیه اعتقادی ندارد و سرانجام مشکلات جامعه ایران را ناشی از تقدیس سنت و اصرار بر حفظ آن می داند.

مقالات سنت، حافظه یک قوم است. آداب و رسوم و عرف اجتماعی را نیز تحت سنت گردآورده اند. سنت بر زیسته ها و تجربه های گذشته است. سنت در اذهان نسلها رسوب می کند و آگاهانه یا ناآگاهانه به ارث می رسد. سنت به نوعی تنظیم کننده رفتار، رویکرد، دید و یا حتی نگرش به جهان هستی است. سنت با بی سنتی آغاز می شود. آنچه سنت می شود، در اساس خودش سنت نیست.

فرهنگ یک مقوله اجتماعی است و در بستر سنت است. می توان گفت که سنت و فرهنگ تاثیر و تاثر متقابل دارند; اما فرهنگ تحت تاثیر یک سلسله عوامل در تغییر و تحول است. عنصر ثبات دار فرهنگ، سنت است. اگر فرهنگ را عامل متحول در زندگی یک قوم یا یک گروه تلقی کنیم، سنت مصالح آن است. در سنت نوعی معقولیت هست; اما معقولیت غیر از عقلانیت است. معقول بودن نوعی تمکین کردن است. هرچیزی به گمانی معقول است، ولی هر چیزی عقلانی نیست; یعنی نمی شود برای آن تعقل، زمان و مکان قائل شد.

مشخصه اصلی مدرنیته نقد سنت است. به قول پوپر، ابطال دائم سنت معادل مدرنیته است. فلاسفه دو دسته اند: برخی سنت شکن هستند; مثل افلاطون و سقراط و دکارت و کانت. دسته دیگر، از سنتها فلسفه استنتاج می کنند; مثل ارسطو. وی کهنه را در خدمت نو درمی آورد. یکی از ویژگی های هگل نیز همین است. هگل را نمی توانید سنتی بدانید; مدرن است، هرچند جزء فیلسوفان مدرنیته محسوب نمی شود.

علت وجودی مدرنیته تا زمانی بود که مانعی بر سر راه پیشرفت خود داشت. وقتی این موانع را از سر راه برداشت، خودش مانع خودش شد و در نتیجه باید یک رجعت مجددی به سنت می شد. ضروری می نمود که این شتابی که مدرنیته گرفته، متوقف شود. باید رجعتی به سنت یا به نحوی اتکای مجدد سنت می شد و در نتیجه پست مدرنیسم زاده شد. پسامدرنیستها به منابع تاریخی مراجعه می کنند; گاهی به نیچه، گاهی به عصر رنسانس، گاهی حتی به قرون وسطی. در اینجا عقل سرکوب شده است، اما نه هر عقلی; بلکه عقل دکارتی، عقل دینی و احتمالا عقل هگلی. اما عقل به مثابه قوه ادراک انسانی زیر سؤال نرفته است.

اگر سنت را امر گذشته بدانیم، آن امر گذشته باید در خدمت نو قرار گیرد. کهنه در خدمت نو و دیالکتیک این دو، سنتزی از این دو امر است. همان طور که جامعه انسانی متحول می شود و علوم پیش می رود، سنت هم باید خودش را تابع این پیشرفتها کند.

اینکه می گویید در دوران مدرن، اخلاق انسانی دچار بحران شده است، درست نیست. کانت از پایه گذاران اخلاق مدرن است. او می گوید آن چنان رفتار کن که انتظار داری دیگری با تو آن گونه رفتار کند. در نتیجه اخلاق انسانی دچار بحران نشده است. یک سلسله تصورات دینی، ماورایی و آرمانی از اخلاق طی تاریخ بوده که طبیعی هم بوده; اینها مساله انگیز بودند و کارایی خودشان را از دست داده بودند. در هر مقطع و زمانی و در هر جامعه ای، بنا به ضوابط آن جامعه یا هدفمندی قشر روشنفکر آن جامعه، رفتاری می بینید که می توان اسم آن را اخلاق گذاشت; یعنی اخلاق به معنای روز کلمه، نه اخلاق به معنای دینی یا خدایی کلمه. اخلاق دینی، اخلاق بایستی است و مثل جمهوری افلاطون فقط می تواند ارضای فکری و فردی کند و نمی تواند عمل کند. این نوع اخلاق را همیشه در عالم فکر و رؤیا خواهید داشت، نه در زندگی و اینکه می گویند آن اصل کانتی جهان شمول است و در همه فرهنگها و سنتها وجود داشته، درست نیست. آن اصل اصلا جهان شمول نبوده است.

در ایران، دستور دادن و امر و نهی کردن به صورت یک امر سنتی درآمده. در این چارچوب نمی توان رابطه سنت و نوآوری را حفظ کرد. باید نوآوری بر سنت حاکم شود، نه برعکس. باید سنت را به علوم، پیشرفت و حرکت بسپارید. اما در اینجا سنت تقدیس می شود و به همگان توصیه می شود. در این صورت من حق دارم بگویم فرهنگ کنونی ما محافظه کارانه است و دست و فکر انسان