فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام شامل 110 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سوره انسان و اهل بیت علیهم السلام :

۱- مقدمه

سوره انسان (الدهر، هل أتی و الابرار) از جمله سوره ها یی است که در مکان و زمان نزول آن اختلاف است؛ آن چه بر اهمیت تحقیق در این امر افزوده، سبب نزول مشهور و بیان فضایل اهل بیت پیامبر علیهم السلام است که با مدنی بودن سوره، تطبیق دارد. روایات، اقوال و منابع شیعه عموماً و اهل تسنن غالباً بر این امر یعنی مدنی بودن آن دلالت دارد؛ اما برخی از منابع اهل تسنن، سوره را مکی قلمداد کرده اند که در نتیجه آن، سبب نزول و فضائل نادیده انگاشته می شود. در این مقاله با استناد به منابع اهل تسنن و گردآوری روایات و اقوال در مباحث ترتیب نزول سوره ها در دو بخش مکی و مدنی و نیز روایات اسباب نزول و دسته بندی و تحلیل ونقد سند ومتن آنها، نزول سوره در مدینه و اختصاص فضیلت یادشده به اهل بیت علیهم السلام اثبات می شود؛ نیز این مقاله مقدمه ای برای فهم تفسیر صحیح سوره می باشد.

۲- روایات ترتیب نزول سوره های قرآن

در این بخش نخست روایات ترتیب نزول سوره ها، به صورت مختصر، به منظور نشان دادن جایگاه سوره انسان در آنها گزارش می شود، سپس نکته ها و نقدهایی در مورد آنها ذکر می گردد.

۲-۱- گزارش و بررسی روایات

روایات ترتیب نزول سوره های قرآن کریم که غالباً سوره ها را در دو بخش مکی و مدنی گزارش می کند، بخشی از روایات و آثار معتبری است که در تعیین مکان و زمان نزول سوره ها، مورد استناد قرار می گیرد. این روایات که به چند تن از صحابه و تابعان می رسد به ترتیب تاریخی راویان و نیز منابع یاد کرد آنها، مورد بررسی قرار می گیرد و وضعیت سوره انسان در آنها مشخص می شود.

۲-۱-۱- روایت حضرت علی بن أبی طالب علیه السلام

طبرسی (۵۴۸ ق) این روایات را به نقل از احمد زاهد (حدود قرن ۵ ق) در کتاب الایضاح او، با استناد به سعید بن مسیب، از علی بن أبی طالب علیه السلام می آورد که حضرت علی علیه السلام از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در مورد ثواب قرآن سؤال می کند. در پاسخ، آن حضرت ثواب سوره های قرآن را به ترتیب نزول هر یک بیان می کند. طبرسی با اختصار روایت، تنها سه سوره را در قسمت مکی (فاتحه، علق، و ن) و دوازده سوره را در قسمت مدنی می آورد. در قسمت دوم، سوره هل أتی آخرین (و دوازدهمین) سوره است (نک: ۱۰/ ۶۱۴ – ۶۱۵).

۲-۱-۲- روایت عبدالله بن عباس

روایت ابن عباس از چند طریق به دست می رسد:

۲-۱-۲-۱- طریق عثمان بن عطاء از پدرش (عطاء خراسانی، ۵۰ – ۱۳۵ ق)

این روایت را، از طریق یاد شده، این افراد بیان می دارند:

ابن ضرَیس (۲۹۴ ق) وی این روایت را با گزارش همه سوره ها، در دو بخش مکی و مدنی و با کاربرد حرف عطف «ثمَّ» به ترتیب نزول ذکر می کند. در بخش مکی، ۸۶ سوره و در بخش مدنی ۲۸ سوره قلمداد می شود. در این روایت «انسان» دوازدهمین سوره در بخش مدنی و در بین دو سوره الرحمن و طلاق قرار دارد (نک: ۳۳ – ۳۴).

حسکانی (۴۷۰ ق)، او از مفسرانی است که روایت را از طریق یادشده، با چند سند، می آورد و آن گاه سوره های مدنی را به ترتیب، تا سوره های الرحمن، هل أتی و طلاق، ذکر می کند و ادامه می دهد که سوره های مدنی ۲۸ سوره است (نک: ۳ / ۴۰۹ – ۴۱۲).

طبرسی (۵۴۸ ق)، مفسر دیگری است که این روایت را از طریق یادشده، ولی با سند و منابعی دیگر یادآور می شود. متن روایت با ابن ضریس، شباهت زیادی دارد (نک: ۱/ ۶۱۲ – ۶۱۳).

بنا به گفتار طبرسی، این روایت را (از همان طریق) استاد احمد زاهد، در کتاب الایضاح نقل می کند (نک: ۱۰/ ۶۱۳).

۲-۱-۲-۲- طریق ابن جُریج (۸۰ – ۱۵۰ق)، از عطاء خراسانی (۱۳۵ ق)

روایت را از این طریق نیز، افرادی ذکر می کنند:

ابن ضریس (۲۹۴ ق)، وی پس از نقل کامل روایت ابن عباس از طریق نخست، به روایتی شبیه آن از طریق ابن جریج، از عطاء خراسانی اشاره می دهد. با این تفاوت که ابن جریج «ضحی» را با دو احتمال مکی و مدنی، گزارش می کند (نک‍ : ۳۵؛ و نیز نک: سیوطی، الاتقان، ۱/ ۴۲ – ۴۳).

ابن ندیم (۴۳۸ ق)، مؤلفی است که روایت را از این طریق گزارش می دهد. در این روایت، به نزول ۸۵ سوره در مکه اشاره می شود، آن گاه سوره های مدنی به ترتیب نزول ذکر می گردد. براساس این گزارش، «انسان» در زمره سوره های مدنی و در میان «رعد» و «طلاق» قرار دارد (همو، ۴۳). این در حالی است که پیش از آن ترتیب نزول چهار سوره مکی را به نقل از محمد بن نعمان بن بشیر و دیگر سوره های مکی را از مجاهد روایت می کند (همو، ۴۲ – ۴۳).

حسکانی (۴۷۰ ق) وی نیز پس از ذکر روایت از طریق نخست، می آورد که همانند این روایت از طریق ابن جریج از عطاء خراسانی نقل شده است (نک: ۲ / ۴۱۰).

۲-۱-۲-۳- طریق مجاهد

روایت ابن عباس را از طریق مجاهد نیز، افرادی یادآور می شوند.

ابو جعفر نحاس (۳۳۸ ق) وی از این طریق، اظهار نظر ابن عباس را در مورد مکی و مدنی بودن سوره ها، به ترتیب کنونی قرآن و در سرآغاز سوره ها، هنگام بررسی آیات ناسخ و منسوخ هر سوره و یا چند سوره، می آورد (نک: ۱۳۱ – ۲۶۱). در بخشی از آن، سوره های مدثر (۷۴) تا آخر سوره علق «أقراء بسم ربِّک الذی خلق» مکی به شمار می آید (نک: ۲۵۵). بر این اساس «الانسان» (۷۶) که با یک فاصله پس از «مدثر» قرار دارد، مکی به حساب می آید.

سیوطی، گفتار پراکنده نحاس را گرد می آورد هر چند در گزارش سوره های پایانی دقت لازم را از دست می دهد و سند آن را می ستاید و همه افراد آن را ثقه می خواند (نک‍ : الاتقان، ا/ ۳۹ – ۴۰).

ابن ندیم (۴۳۸ ق) او که سوره های مکی را به نقل از مجاهد (بدون اسناد به ابن عباس) برمی شمارد، از «انسان» در آن میان نامی به زبان نمی آورد (همو، ۴۲ – ۴۳).

حسکانی (۴۷۰ ق)، ضمن اختصار روایت، چند سوره مورد نیازش را، از این طریق یادآور می شود که «هل أتی» در آن چند مورد است (نک: ۲ / ۴۱۱).

۲-۱-۳- روایت جابر بن زید

این روایت را سیوطی (۹۱۱ ق) با ذکر سند، یاد می کند. سوره ها در دو بخش مکی و مدنی، جداگانه و با حرف عطف «ثُمَّ»که بیانگر ترتیب نزول است، گزارش می شود «انسان» از سوره های هر دو بخش افتاده است (نک: الاتقان، ۱ / ۹۶ – ۹۷).

۲-۱-۲-۴- طریق ابوصالح

حسکانی (۴۷۰ ق) این روایت را به نقل از تفسیر ابو القاسم عبدالله بن محمشاذ (معاصر خود)، از طریق کلبی، از ابوصالح می آورد. وی پس از برشمردن چند سوره مکی، روایت را کوتاه می کند و شمار آنها را ۸۳ سوره، یاد می کند. آن گاه به سوره های مدنی و از جمله «هل أتی» می رسد و آن را در میان دو سوره محمد و طلاق یاد می کند و تعداد سوره های مدنی را سی سوره ذکر می کند (نک: ۲ / ۴۱۱ – ۴۱۲).

۲-۱-۳- روایت عکرمه (۲۰- ۱۰۵ ق) و حسن بصری

روایت عکرمه و حسن بصری را، این افراد ذکر می کنند:

بیهقی (۴۵۸ ق) روایت را با سند… علی بن حسین بن واقد، از پدرش، از یزید نحوی از عکرمه و حسن بن ابی الحسن می آورد. در این روایت، نخست سوره های مکی به ترتیب نزول هر چند با حرف عطف «و» ذکر می شود. سپس به همین ترتیب به سوره های مدنی پرداخته می شود. براساس این سند، «انسان» در دسته دوم و در میان «رحمن» و «طلاق» جای خوش می کند.

سیوطی (۹۱۱ ق)، گفتار بیهقی را در دو مجموعه علوم قرآن خود می آورد (الاتقان، ۱/ ۴۰- ۴۱، التحبیر، ۳۴- ۳۵).

حسکانی (۴۷۰ ق) آن روایت را با دو سند، ولی با اختصار متن می آورد و تنها چند سوره مدنی و از جمله هل أتی را در بین رحمن و طلاق نام می برد (نک: ۲ / ۴۱۳).

طبرسی (۵۴۸ ق) نیز روایت آن دو را به نقل از استاد احمد زاهد در الإیضاح او، امّا همانند حسکانی (مختصر و گزیده) یادآور می شود (نک: ۱۰ / ۶۱۴).

۲-۱-۴- روایت قتاده

روایت قتاده را ابوبکر بن انباری (۳۲۸ ق) با سند اسماعیل بن اسحاق قاضی، از حجاج بن منهال، از هشام از قتاده می آورد. راوی ۲۶ سوره مدنی را به ترتیب کنونی قرآن برمی شمارد و دیگر سوره ها را مکی می داند. در این گفتار، از «انسان» نامی به میان نیست (نک: سیوطی، الاتقان، ۱/ ۴۴؛ همو، التحبیر، ۳۵).

۲-۱-۵- روایت زهری محمد بن مسلم (۵۰ – ۱۲۴ ق)

وی در کتابچه ای به نام تنزیل القرآن بمکه و المدینه که تنها همین روایت را نقل می کند در بخش مکی ۸۵ سوره را با حرف عطف «ثُمَّ» و در مدنی ۲۹ سوره را به همان ترتیب نقل می کند. در این اثر که در زمره نخستین آثار موجود این موضوع است سوره انسان سیزدهمین مورد در ۲۹ سوره مدنی و پس از «رحمن» و پیش از «طلاق» قرار دارد (نک: ۸۸ – ۹۳).

۲-۱-۶- روایت علی بن أبی طلحه

روایت او را ابو عبید قاسم بن سلّام (۲۲۴ ق) به نقل از عبدالله بن سالم، از معاویه بن سالم، از علی بن أبی طلحه نقل می کند. راوی ۲۴ سوره مدنی را برمی شمارد و دیگر سوره ها را مکی می داند. در بین سوره های مدنی، نشانی از «انسان» نیست (نک: ۲۲۱).

این گفتار ابو عبید را سیوطی در دو کتاب علوم قرآن خود می آورد (نک‍ : الاتقان، ۱/ ۴۳ – ۴۴، التحبیر، ۳۵).

۲-۱-۷- روایت عطاء بن أبی مسلم خراسانی

روایت عطاء را ماوردی (۴۵۰ ق) از طریق آدم بن أبی أُیاس، از أُبی شیبه شعیب بن زریق، از عطاء خراسانی می آورد و آن را بهترین روایت در این باب می خواند. در ۲۷ سوره مدنی، «هل أتی» را قرار می دهد که سوره دوازدهم در بین «رحمن» و «طلاق» است (نک: نزال، ۶۲ – ۶۳).

نیز حسکانی (۴۷۰ ق) این روایت را با همان سند ماوردی ولی با اختصار متن و استفاده گزینشی در مورد مدنی بودن سوره انسان ذکر می کند (نک: ۲/۴۱۴).

۲-۱-۸- روایت حسین بن واقد

این روایت را حسکانی (۴۷۰ ق) از طریق پسر او (علی بن حسین بن واقد) از پدرش (حسین بن واقد) نقل می کند. بر این اساس نیز، « هل أتی» در وسط سوره های مدنی و در میان «رحمن» و «طلاق» واقع می شود (نک‍ : ۲ / ۴۱۴).

۲-۱-۹- گفتار ابن جوزی

ابن جوزی در این باب، سخن ابن شیطا را نقل می کند. بر این اساس، جمله سوره های مدنی ۲۹ سوره و به ترتیب کنونی قرآن گزارش می شود. «انسان» در این میان جای دارد. آن گاه ۸۵ سوره باقیمانده، مکی به حساب می آید. هر چند به اختلافی بودن پنج سوره قمر، رحمن، اخلاص و معوذتان اشاره می دهد (نک: فنون الأفنان، ۱۶۰).

۲-۱-۱۰ – سروده ابن حصَّار

ابن حَصَّار که سوره های مدنی مورد اتفاق را بیست سوره و سوره های اختلافی را دوازده مورد و دیگر سوره ها را به اتفاق مکی می داند و در ابیاتی، دو دسته نخست را به نظم می کشد، از سوره مورد بحث، نامی به میان نمی برد (نک: سیوطی، الاتقان، ۱/ ۴۴ – ۴۵، التحبیر، ۳۳ – ۳۴).

۲-۱-۱۱- ترتیب زرکشی (۷۹۴ ق)

زرکشی در این ارتباط، تنها یک گفتار، بودن ذکر سند و منبع ولی به تصریح خود او بر پایه روایت افراد موثق ارئه می دهد. وی ۸۵ سوره را در بخش مکی و ۲۸ سوره را در بخش مدنی ترتیب می دهد. «انسان» در زمره سوره های مدنی و دوازدهم از ۲۸ سوره و در بین دو سوره رحمن و طلاق قرار دارد (نک: ۱/۲۸۰ – ۲۸۱).

۲-۱-۱۲- اقوال سیوطی (۹۱۱ ق)

سیوطی در میان گذشتگان، شاید بیشترین اقوال را در گزارش سوره های مکی و مدنی، گرد می آورد. از حدود هشت گفتار، تنها از دو گزارش (ابن ضربس و بیهقی) مدنی بودن سوره انسان را به دست می دهد. بیشتر دیگر موارد، بر مکی بودن سوره دلالت دارد (نک: ۱/۳۸ – ۴۵) از سوی دیگر، در فصل گزارش سوره های اختلافی، «انسان» را در آن زمره، برمی شمارد (نک: ۱/ ۵۱).

۲-۲- چند نکته و نقد

۲-۲-۱- نکته ها

۲-۲-۱-۱- سند غالب این روایات به ابن عباس و یا شاگردان بی واسطه او همچون مجاهد، عکرمه و حسن بصری و یا شاگردان با واسطه وی همچون زهری، عطاء خراسانی، حسین بن واقد و مقاتل می رسد. او (ابن عباس) علاوه بر این که خود، خصوصاً در عصر نزول سوره های مدنی، شاهد نزول است، اعتراف دارد که بیشتر دانش خود را وامدار حضرت علی علیه السلام است. از سوی دیگر با عنایت به روایت ترتیب نزول از آن امام علیه السلام می توان احتمال قوی داد که ابن عباس ترتیب خود را در اصل از آن حضرت علیه السلام دریافت کرده باشد علاوه بر این که وی از صحابه سالخورده ای همچون ابی بن کعب و ابن مسعود، مطالبی اخذ داشته است (نک: سیوطی، الاتقان، ۱/ ۳۸، سؤال ابن عباس از ابی بن کعب در خصوص نزول سوره ها در مدینه؛ نکونام، ۱۳۴ – ۱۳۵).

۲-۲-۱-۲- متن این روایات، غالباً در گزارش تمامی سوره ها، کامل است اما در مواردی گزینشی و مختصر است. حالت دوم در اقدام حسکانی و طبرسی مشهود است. دلیل این امر تلاش این دو مفسر، در اثبات مدنی بودن سوره انسان است.

۲-۲-۱-۳- عالمان علوم قرآن، غالباً این روایات را به مناسبت در آثار خود، می آورند امّا حسکانی و طبرسی در ذیل تفسیر سوره انسان به دلیل یاد شده، ذکر می کنند.

۲-۲-۲- نقدها

براساس غالب این روایات و اقوال، سوره انسان مدنی به شمار می آید. امّا در چهار مورد، مکی گزارش می شود که قابل نقد جدّی است.

۲-۲-۲-۱- گفتار نحاس

گزارش نحاس، در روایت مجاهد از ابن عباس، با گفتار ابن ندیم که روایت او (مجاهد) را در برشماری سوره های مکی، گزارش می دهد و از «انسان» نام نمی برد (نک: ابن ندیم، ۴۲ – ۴۳) و با نقل حسکانی که با همان طریق (مجاهد از ابن عباس) روایت می کند و آن سوره را در زمره سوره های مدنی، ذکر می کند (نک: ۲ / ۴۱۱) منافات دارد. همچنین مکی بودن سوره با نقل دیگری که مجاهد به نقل از ابن عباس، به مدنی بودن همین سوره، نظر می دهد، در تناقض است (نک: ابن عاشور، ۲۹ / ۳۴۳) نیز مفسرانی به نقل از مجاهد و قتاده، مدنی بودن «انسان» را یادآور می شوند (نک: بغوی، ۵ / ۱۸۸؛ ابن عطیه، ۵ / ۴۰۸؛ ابن جوزی، زاد المسیر، ۴ / ۳۷۴؛ بغدادی، ۴ / ۳۷۶؛ اندلسی، ۱۰ / ۳۵۸؛ مظهری، ۱۰ / ۱۴۷؛ آلوسی، ۱۵ / ۱۶۶؛ ابن عاشور، ۲۹ / ۲۴۳ و طنطاوی، ۱۵ / ۲۱۱). بدین سان تعارض گفتار نحاس با روایاتی که از همان طریق، بیانگر مدنی بودن سوره است، روشن می شود و از اعتبار ساقط می گردد.

۲-۲-۲-۲- گفتار ابن انباری

ابن انباری که در گزارش روایت قتاده، «انسان» را از قلم می گذارد، گویا دیگر روایات او (قتاده) را در مدنی بودن آن، از نظر می اندازد زیرا در حدود ده منبع دیگر از قول قتاده مدنی بودن نقل شده است (نک: همانجاها، ذیل۲-۲-۲-۱).

۲-۲-۲-۳- روایت علی بن ابی طلحه

روایت ابن ابی طلحه در گفتار ابوعبید، در برابر انبوه روایات صحابه و نیز تابعان قبل و معاصر او، توان استقامت ندارد. گذشته از آن که وی (ابن ابی طلحه) صحابی راوی را ذکر نمی کند و خود را نرسد که در این خصوص اجتهاد نماید.

۲-۲-۲-۴- سروده ابن حصار

ابن حصار، هر چند در این راستا زیبا می سراید، از آن رو که سروده خود را مستند نمی سازد، سروده اش را اعتنایی نمی باشد.

۳- روایات سبب نزول

۳-۱- گزارش و بررسی روایات

روایات سبب نزول، آثار منقول دیگری است که به شناخت مکان نزول سوره ها و نیز تفسیر درست آنها، کمک مؤثری می رساند.

این روایات درخصوص سوره انسان غالباً سبب نزول مشهوری را به صورت کامل و یا مختصر گزارش می کند؛ هرچند سبب های دیگری را نیز به نظر می رساند.

۳-۱-۱- سبب نزول مشهور و راویان و منابع آن

نخست سبب نزول مشهور سوره انسان به نقل از تفسیر زمخشری ذکر می شود؛ سپس این روایات به ترتیب زمانی راویان صحابه و تابعان، به نقل ترتیب تاریخی از تفاسیر و منابع گزارش می شود.

۳-۱-۱-۱- سبب نزول مشهور

زمخشری (۵۳۸ ق) در سبب نزول همه سوره، به نقل از ابن عباس می آورد:

«حسن و حسین بیمار شدند، رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم به همراه افرادی، از آن دو عیادت کردند. به ابوالحسن پیشنهاد کردند، کاش بر فرزندانت، نذری می کردی. آن گاه علی و فاطمه و کنیزشان فضه، نذر کردند که اگر آن دو از بیماری بهبود یابند، سه روز، روزه بگیرند. آن دو شفا یافتند، حال آن که طعامی برای خوردن نداشتند و علی از شمعون خیبری یهودی سه صاع جو قرض گرفت. فاطمه یک صاع آن را آسیاب کرد و پنج قرص نان، به تعداد نفرات پخت کرد. قرص های نان را در پیش رو گذاشتند تا افطار کنند؛ سائلی بر ایشان وارد شد و گفت: ای اهل بیت پیامبر، سلام بر شما باد، من یکی از مسکینان مسلمان هستم، مرا طعام دهید، باشد که خداوند شما را از سفره های بهشتی اطعام کند. آنها او را برخود ترجیح دادند و شب را با نوشیدن آب تنها، سپری ساختند و صبح روزه گرفتند. پس چون به شب درآمدند و طعام در مقابل نهادند، یتیمی نزدشان آمد، او را نیز بر خود برگزیدند. شب سوم اسیری وارد گشت، همانند دو شب پیش عمل کردند. صبح روز بعد، علی رضی الله عنه دست حسن و حسین را گرفت و روبه سوی رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم نهادند. وقتی وی ایشان را دید که همانند جوجه از شدت گرسنگی می لرزند، گفت: چه سخت است حال بدی که در شما می بینم برخاست و با هم رفتند. فاطمه را در محرابش دید که پشتش به شکمش چسبیده بود و چشمانش فرو نشسته بود. پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم ناراحت گردید. آن گاه جبرئیل نازل گردید و گفت: ای محمد، خداوند به خاطر اهل بیتت به تو تبریک می گوید، آن گاه، این سوره را بر آن حضرت قرائت کرد (همو، ۴ / ۱۹۷).

۳-۱-۱-۲- راویان و منابع سبب نزول