فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲)

فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲) شامل 77 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیری در سیره تبلیغی و مبارزاتی روحانی شهید دکتر مفتح (رحمه الله) (۲) :

اشاره

در شماره قبل، بخشی از سیره تبلیغی و مبارزاتی شهید دکتر مفتح را از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۶ ه. ش، مرور کردیم و اکنون ادامه آن را پی می گیریم.

اقامت اجباری در تهران

فعالیتهای خستگی ناپذیر مفتح در قم و در دیگر شهرستانها و نیز نقش محوری وی در میان نیروهای انقلابی، روحانی، بازاری، دانشجو و دانش آموز، با توجه به درجات علمی او در حوزه، دانشگاه و دبیرستان، برای کارگزاران رژیم به صورت امر تحمل ناپذیر درآمد و ساواک تصمیم گرفت کوششهای فرهنگی سیاسی او را محدود نماید و این شخصیت علمی و مبارز را از حوز علمی قم دور سازد.

از گزارشهای ساواک برمی آید که شهید مفتح فردی روحانی است که ضمن تدریس در مدارس قم، در مواقع مقتضی در حمایت از امام خمینی(ره) بین طلاّب تبلیغات می نماید و به موازات این برنامه در ماههای محرم و رمضان به برخی نقاط کشور، از جمله شهرستانهای استان خوزستان می رود و سخنان تحریک آمیزی مطرح می کند. تذکرات مکرر مأموران و اخذ تعهدهای متعدد، او را از ایراد بیانات معترضانه و انتقادهای تند باز نداشته است.

بدین دلیل دکتر مفتح در دی ماه سال ۱۳۴۷، با برنامه ریزی ساواک، از طریق ادار آموزش و پرورش به اقامت اجباری در شهرستان کرمان مجبور گردید. مفتح در مقابل این نقشه از خود عکس العمل بروز داد و از اشتغال در آموزش و پرورش منصرف گشت و استعفا داد تا از چارچوب اداری بیرون آمده و امکان بازگشت به قم را داشته باشد؛ امّا ساواک او را از اقامت در این شهر مقدس منع کرد و ناگزیر اقامت در تهران را برگزید.[۱] دور شدن مفتح از حوزه و کلاسهای درس قم موجب تشدید نارضایتی مردم و انتقاداتی علیه رژیم گردید. زمانی که بنا به درخواست شهید مطهری، دانشکد الهیات دانشگاه تهران از ایشان برای تدریس در این مکان دعوت کرد، عوامل رژیم به خیال باطل و مکر ضعیف خویش تصور می کردند که با این کار وقت زیادی از مفتح گرفته می شود و کوششهای مبارزاتی او کمرنگ می گردد؛ اما مفتح با پذیرش این مسئولیت و اجابت دعوت شهید مطهری، تلاشهای خود را به تدریس در دانشکده محدود نکرد و با سخنرانیهای خود در مسجد دانشگاه تهران و دیگر مساجد سعی در ترغیب و تشویق نسل جوان به سوی معارف تشیع داشت؛ در عین حال نسل جوان را متوجه حقایق فرهنگی و مسایل اجتماعی سیاسی می نمود.[۲]

مسجد الجواد بین سالهای ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱ از مراکز مهم نیروهای مبارز به شمار می رفت و آیت الله شهید مطهری پس از جدا شدن از حسین ارشاد، این مکان مقدس را کانون فعالیتهای خود قرار داد، مفتح نیز به دعوت نمازگزاران این مسجد و بنا به تأکید شهید مطهری، در مسجد الجواد به برگزاری جلسات تفسیر قرآن و سخنرانی مبادرت نمود و از این طریق به روشنگری و ایجاد ارتباط بیش تر میان اقشار گوناگون جامعه همّت گماشت. با گسترش فعالیتهای فرهنگی سیاسی در این مسجد، به ویژه در ماه رمضان سال ۱۳۵۱، ساواک بر آن شد که در این باره فکری کنند. دستگیری، تذکر و گرفتن تعهد کتبی دیگر تأثیر نداشت؛ به همین دلیل تصمیم گرفت تا مراکز فعال انقلابی را تعطیل و تحت کنترل ادار اوقاف قرار دهد. در آبان ماه ۱۳۵۱، این طرح عملی شد و مسجد الجواد، حسین ارشاد و مسجد هدایت توسط ساواک تعطیل شدند.[۳]

یادآور می شود، ضمن این برنامه ها، مفتح به شهرستانهای دیگر هم سفرهای تبلیغی داشت؛ چنانکه در جمعه ۲۶ آذر ۱۳۵۰ در ظاهر به تقاضای سید روح اللهِ شهید، کارمند شیر و خورشید سرخ محلات و در حقیقت به دعوت آیت الله فضل الله محلاتی، در یکی از مساجد این شهر به سخنرانی پرداخت. برنام سخنرانی مفتح در این شهر، هفته های بعد نیز ادامه یافت.

همچنین مفتح در ده اول محرم سال ۱۳۵۰ به دعوت اهالی دماوند، در تکی محله چالکای این شهرستان به سخنرانی پرداخت؛ البته مفتح از سال قبل به این دیار سفرهای متناوبی نمود که از جمله تلاشهای او، فعالیت فرهنگی در انجمن کاوشهای دینی و علمی دماوند می باشد.

در بیاناتی که مفتح در دماوند ایراد می نمود، نهضت حسینی را با توجه به مقتضیات زمان مورد بررسی قرار داد و تأکید کرد که باید از حق دفاع نمود و در این زمینه دیگر تقیه ضرورتی ندارد. در ادامه، عامل عقب افتادگی مسلمانان را اعتقاد به سرنوشتهای جبری تلقی کرد و خاطرنشان ساخت: «چرا میلیونها مسلمان باید تو سری خور صهیونیستها باشند؟ این بدبختیها ناشی از عملکرد خود ماست که نخواسته ایم پیشرفت کنیم و دستمان را همچون گدایان در مقابل اروپائیان دراز می کنیم؛ در عوض بیگانگان مفاسد اجتماعی و هرزگیهای اخلاقی را بین جوانان ما رواج داده اند.»

با استقبال عمومی مردم دماوند از منبرهای مفتح در سال ۱۳۵۰، در سال بعد نیز از او برای سخنرانی در این شهر دعوت شد که این بار هم در منبرهای خود به انتقاد از اوضاع اخلاقی جامعه پرداخت و رسانه های وابسته به حکومت که در رواج ابتذال مؤثر بودند را آماج حملاتش قرار داد. اشارات مستقیم و غیر مستقیم مفتح در سخنرانیهای خود به مسایل اجتماعی، اوضاع مرارت بار مسلمانان فلسطین و تکریم مقام امام خمینی(ره) از مواردی بود که خشم مأموران رژیم پهلوی را به شدت برانگیخت، تذکرها و هشدارهای شفاهی و کتبی هم دیگر چاره ساز نبود، به همین دلیل رئیس ساواک وقت (نصیری معدوم) خطاب به شهربانی این ابلاغیه را صادر کرد: «نامبرد بالا (مفتح) از روحانیون افراطی می باشد که بعضاً در مسجد جامع شهرستان دماوند و برخی مجالس مذهبی تهران سخنرانی نموده و مطالب خلاف و تحریک آمیزی روی منبر عنوان می نماید؛ خواهشمند است دستور فرمایید از انجام هرگونه سخنرانی به وسیله مشارٌ الیه جلوگیری به عمل آورده و نتیجه را به این سازمان منعکس نمایید.»

پس از دریافت دستور ریاست ساواک از ادار اطلاعات، این اداره دستور ممنوع گردیدن منبر مفتح را به پلیس تهران، پلیس راه آهن و هواپیمایی کشوری ابلاغ کرد. از این دستور رونوشتی نیز به امضای رئیس شهربانی کلّ کشور، سپهبد صدری، به فرماندهی ژاندارمری کل کشور ارسال شد. هم زمان توسط تلگراف رمزی، شهربانیهای شهرستانها ملزم شدند از انجام هرگونه وعظ و سخنرانی توسط مفتح جلویگری نمایند، بدین گونه نام مفتح در فهرست روحانیان ممنوع المنبر قرار گرفت.[۴]

جویبارهایی در مسجد جاوید

مسجد جاوید که در سال ۱۳۵۲ احداث گردیده بود، در بیستم اردیبهشت همین سال هنگام مغرب، با اقامه نماز توسط دکتر مفتح و شهید شیخ فضل الله محلاتی، مراسم افتتاح آن صورت گرفت. مفتح که دیگر نمی توانست به منبر برود، ضمن تدریس در دانشگاه، زمین مناسبی برای فعالیت فرهنگی بین جوانان و دانشجویان به عمل آورد و در موقعیت جدید، امام جماعت این مسجد را پذیرفت و از این پس کوششهای خود را بر محور امور فرهنگی متمرکز ساخت. در حقیقت با فعالیتهای وی در مسجد جاوید، خلأی که بر اثر بسته شدن مسجد هدایت، مسجد الجواد و حسینیه ارشاد ایجاد شده بود، تا حدودی جبران شد.[۵]

او در این مکان مبارک یک هست مقاومت تشکیل داد و اکثر اوقات از سخنرانان متعهد و مبارز که در راه گسترش و تعمیق نهضت اسلامی گام بر می داشتند دعوت به عمل می آورد، تا آنکه موفق شد جوانان و به ویژه دانشجویان را به سوی مسجد راغب نماید. او در برنامه های جدید کوشید طلاب علوم دینی را با جوانان دانشگاهی مأنوس سازد. با وجود آنکه مفتح خود متفکری ژرف اندیش و مسلط به علوم اسلامی بود، برای سامان دادن به برنامه های فرهنگی و تبلیغی مسجد و غنی ساختن برنامه های آن از مشورتهای شهید مطهری بهره مند می شد.

مفتح در مسجد جاوید، کتابخانه ای مجهز و پربار تأسیس کرد و کلاسهای متعددی در رشته های تفسیر، قرآن، نهج البلاغه، اصول عقاید، فلسفه، تاریخ ادیان، عربی، جامعه شناسی مناسب با سطح فکر خواهران و برادران دانشجو تشکیل داد، برای دانش آموزان دبیرستانی نیز برنامه هایی به اجرا درآورد. این کلاسها علاوه بر اینکه آگاهیهای علمی و مذهبی علاقمندان را ارتقا می داد، در غنی سازی شعور سیاسی و اجتماعی آنان و درک شرایط حساس زمان بسیار مؤثر واقع گردید. در این کلاسها شهید مفتح، دکتر محمد جواد باهنر و تنی چند از فضلای انقلابی حوزه و دانشگاه تدریس می کردند، با اوج گرفتن این فعالیتها و تبدیل شدن این مسجد به سنگری مستحکم برای ستیز با طاغوت و استقبال فراوان دانشجویان و دیگر طبقات تحصیلکرده، همچنین دعوت از شخصیتهایی چون مقام معظم رهبری و علامه شهید آیت الله مطهری، محتوای غنی و روشنگران مسایل مطروحه در کلاسها و سخنرانیها و انتشار اعلامیه های گوناگون در سطح وسیع، تلاشهای شهید مفتح در مسجد جاوید، بر ساواک و دیگر کارگزاران رژیم پهلوی گران آمد و اجازه ندادند که فعالیتهای چشمگیر فرهنگی و تبلیغی این مسجد با هدایت شهید مفتح و دیگر هم رزمان او، ادامه یابد.

سرانجام در سوم آذر ماه سال ۱۳۵۳ پس از سخنرانی حضرت آیت الله خامنه ای، ساواک به این مسجد یورش برد و آن را تعطیل کرد و مفتح را دستگیر و روان زندان ساخت.[۶]

شهید مفتح در زندان سخت ترین شکنجه های سفاکان رژیم استبدادی را طی حدود دو ماه تحمل کرد و پس از آزادی از زندان، دیگر سازمان امنیت به وی اجازه نداد که در این مکان مبارک به فعالیت فرهنگی ادامه دهد و مسجد جاوید را همچنان بسته نگاه داشت، مقام معظم رهبری نیز پس از سخنرانی در مسجد مزبور دستگیر و مدتی زندانی گردیدند.[۷]

شهید محمد علی رجایی دربار شرایط سختی که شهید مفتح و مقام معظم رهبری در زندانهای مخوف و سلولهای مرگبار گذرانیده اند، چنین گفته است:

«آن سال که من زندان کمیته را می گذرانیدم (سال ۱۳۵۳) واقعاً جهنمی بود. در تمام کمیته شبها تا صبح فریاد آه و ناله بود، صبح هم تا شب همین طور؛ افرادی که آنجا بودند، نه مرده بودند و نه زنده، برای اینکه آنها را اینقدر می زدند تا دم مرگ و باز دو مرتبه می زدند و مقداری رسیدگی می کردند تا حال شخصی [وی] نسبتاً بهبود می یافت و دو مرتبه همان برنامه اجرا می شد. در کمیته انواع شکنجه ها را می دادند.»[۸]

پیش به سوی تشکل علمای مبارز

از اواخر سال ۱۳۵۵ که شاه، به دستور آمریکا از اختناق سیاسی تا حدودی کاست و فضای باز سیاسی را مطرح کرد و از سخت گیریهای هراس آور قبلی عقب نشینی نمود، برای نیروهای انقلابی فرصت مناسبی بوجود آمد و در ادام جلسات، هماهنگی روحانیون در اشکال گوناگون گسترش یافت. این برنامه در قالب میهمانیها، شرکت در جلسات و مراسم ختم و ازدواج شکل می گرفت؛ ولی طی آنها اهداف سیاسی و برنامه های مبارزاتی پی گیری می شد. بر اساس گزارشهای ساواک که از این نشستها تهیه کرده است، اغلب حاضران از طرفداران امام خمینی(ره) و نسبت به رژیم پهلوی ناراضی بوده اند. شهید مفتح به همراه شخصیتهایی چون: مقام معظم رهبری، دکتر بهشتی، دکتر باهنر، حجه الاسلام فلسفی (خطیب معروف)، شهید مطهری، دکتر شریعتی و آیت الله موسوی زنجانی از افراد پرنفوذ و محوری این گردهماییها بوده اند.

جلسات هماهنگی مذکور مقدمه ای برای شکل گیری «جامع روحانیت مبارز» گردید که شخصیتهای انقلابی و از جمله دکتر بهشتی و شهید مفتح در هست مرکزی آن حضور داشتند. شهادت آیت الله سید مصطفی خمینی چنین حرکتی را تسریع بخشید و به استحکام و انسجام آن کمک کرد. در نیم دوم سال ۱۳۵۷ که انقلاب به سوی پیروزی نزدیک می شد، دکتر مفتح و دوستان مبارزش در شورای مرکزی «روحانیون حامی امام خمینی» حضوری فعال داشتند، این علما در هفته جلساتی برگزار می کردند و با هماهنگ کردن نظرات خود، با بازاریان تماس می گرفتند تا در مواقع مقتضی بازار تعطیل شود. همچنین به فعالان مذهبی کمک مادی می کردند و روحانیان مبارز را به شهرستانها اعزام می نمودند و در ضمن خبرهای لازم را به امام خمینی(ره) می رسانیدند و در جهت نشر و توزیع اعلامیه های رهبری می کوشیدند.

همین تشکل، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی دارای اساسنامه گردید که مفتح آن را تدوین کرد. ضمن آنکه سخنگو و اولین دبیر کل آن هم شهید مفتح