فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت شامل 68 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیمای فاطمه علیها السلام در آیاتی از قرآن به روایت اهل سنت :

کتاب ها و مقاله های بسیاری در معرفی شخصیت و زندگی و مقام والای حضرت فاطم زهرا(ع) نوشته شده است، با وجود این، به مصداق «هوَ المِسک ماکرَّرتَه یتَضَوَّعُ»[۱]، چون او مشکی است بهشتی و عطری معنوی که هر قدر فضایلش تکرار شود، فضای جان را عطرآگین می کند و روح را شادابی تازه می بخشد، این نوشتار فراهم آمد. این مقاله ویژگی های سیمای آن صدّیق طاهره را در کلام اللّه و صِحاح اهل سنت نشان می دهد نه روایات رسیده در مجامع حدیثی شیع امامیه، تا مقاله از شائبه تعصّب خالی باشد و شکّاکان یا نوآموختگان را مجال طعن و رد نباشد.

فاطم زهرا، بانویی بی همتا، دُخت رسول خدا با کنی اُمّ أبیها[۲]، همسر علی مرتضی و مام حَسنین و زینب کبری – صلوات اللّه علیهم – است. این ویژگی های خانوادگی به اضاف علم و عمل، تقوا و پارسایی و دیگر مزایای اخلاقی و معرفتی، او را در مرتبه ای از کمالات بشری – آن هم برای یک دختر – قرار داد که با وجود عمر کوتاهش سید زنان جهان شد و در قرآن مجید آیاتی در توصیف برتری هایش فرود آمد و او را در ردیف معصومین و قدّیسین قرار داد. این ویژگی در عصری و میان قومی بود که از داشتن دختر ننگ داشتند و نه تنها حقوق اوّلی بانوان را رعایت نمی کردند، بلکه بعضی از قبیله ها سنگدلانه نوزاد دختر را دفن می نمودند که کلام اللّه به آن تصریح می کند[۳] و شاعرشان احساس و اعتقاد آنان را در باب نسوان این گونه وصف می کرده است:

بَنونا بنو أبنائنا، و بَناتُنا

بَنوهُنَّ أبناءُ الرّجالِ الأباعِد

یعنی: فرزندان پسران ما فرزندان ما هستند. امّا فرزندان دختران ما، فرزندان مردان دور و بیگانه هستند.

این بود باورشان، و چه احمقانه عقیده و ظالمانه رفتاری! در اِنذار و وعید نسبت به این پدید شوم اجتماعی است که در قرآن می خوانیم: (وَإِذَا الْمَوْءُودَهُ سُئِلَتْ * بِأَی ذَنْبٍ قتِلَتْ).[۴]

آری در چنین عصری و بین چنان اقوامی، آفریدگار حکیم یکی از معجزات اجتماعی – انسانی خود را، خلق فاطم بتول قرار داد و در پاسخ کافرپیشه ای عَنود که رسولش را «ابتَر» و بی فرزند خوانده بود، آن فرید وحیده را عطا کرد. بانویی که راستی قلم از توصیف محامدش درمانده است و زبان از شرح مقامات روحانی اش در کام مانده. بنابر این صواب آن است به تعبیری که کلام اللّه از آن حضرت دارد بپردازیم و آن وصف «کوثر» است که در سوره ای به همین نام آمده:

۱. سور کوثر:

دربار شأن نزول سور کوثر آنچه مفسّران متّفق القول هستند این است که کافری بدزبان و ستیزه جو به نام عاص بن وائل، پیامبر اکرم(ص) را دید که از مسجد بیرون می روَد. در این رویارویی با هم سخن گفتند. چون عاص وارد مسجد شد، اشراف قریش پرسیدند با کی سخن می گفتی؟ جواب داد با «ابتر». این پیشامد و گفتگو زمانی روی داد که عبداللّه آخرین پسر رسول اللّه (ص) از حضرت خدیجه، درگذشته بود و آنان هرکه را پسر نداشت ابتر می خواندند.

اَبتر به معانی چارپای دُم بریده، کسی که فرزند نداشته باشد، هر چیز ناقص و نامبارک آمده است.[۵]

دشمنان اسلام خود را نوید می دادند که با مرگ پسران رسول خدا (ص)، فرزندی برایش نخواهد ماند و نسلش منقطع و نامش فراموش و دینش بی نگهبان خواهد شد. خداوند متعال در چنان موقعیتی در کوتاه ترین سوره، ضمن سه آیه پاسخ آن سخن ناروای اهانت آمیز را می دهد و می فرماید ما به تو «کوثر» عطا کردیم و به این وسیله رسولش را دلارام و مسرور می کند.

«کوثر» صفتی است بر وزن فَوعَل از «کثرت» که زیادی فوق العاده را می رساند و به معنی «خیر کثیر» است.[۶] این واژه در بخشش چیزهای خوب به کار می رود و چون تعیین نشده چه چیز، بخشش هم چیزهای خیر و نیکو را شامل می شود (هنر اتّساع) که مهم ترین آن ها: نبوّت و کتاب، کثرت اَتباع و پیروان، حوض یا نهر بهشتی، کثرت اولاد و فرزندان صالح که پس از مرگ هم سببِ برجا ماندن نام نیک پدر و رسیدن خیرات به روح اوست.[۷]

هر چند به قول طبرسی لفظ «کوثر» هم آن معانی را پذیراست، امّا با توجّه به شأن نزول یاد شده به قرین لفظ «اَبتر» که دشمن پیامبر اکرم گفت، آشکارترین و مناسب ترین معنی کوثر در آن سوره، فراوانی فرزندان می باشد که همه از نسل یکتا دُخت رسول اللّه (ص) است. فخر رازی نیز همین معنی را می گوید، به این دلیل که سوره، رد بر کسی است که فرزند نداشتن را عیب حضرت شمرد و خداوند در پاسخ، نسلی به او عطا کرد که در ازای زمان باقی خواهند بود.[۸] گفتنی است که این کثرت اولاد تنها از نظر کمّی مهم و شایست اعتنا نیست، بلکه از نظر کیفی هم قابل توجّه و اهمیت است، زیرا بسیاری از سادات از عالمان و فقیهان و نوابغ دینی و سیاسی می باشند، که آثار خیر علمی و اجتماعی برجا گذاشته اند و در زمان کنونی شاهد نمونه هایی برجسته از آنان هستیم.

۲- آی تطهیر:

از آیات دیگر قرآن مجید که طهارت روحی و عصمت حضرت فاطمه(ع) را می رساند، آی معروف تطهیر است در سور احزاب (بخشی از آیه ۳۳). دربار شأن نزول این آیه در صحیح مسلم[۹]، از عایشه نقل شده که گفت: یک روز صبح پیامبر(ص) از منزل خارج گردید، در حالی که بر دوشش عبای یمنی نقشه دار (خط دار) از موی سیاه بود. پس حسن بن علی(ع) به نزدش آمده پیامبر او را به زیر عبا وارد کرد، سپس حسین بن علی(ع) آمد و داخل عبا گردید. آن گاه فاطمه آمد، پیامبر وی را نیز در زیر عبا قرار داد، و سپس علی بن ابی طالب(ع) آمد. وی را نیز زیر عبا وارد نمود. آن گاه گفت: (إِنَّمَا یرِیدُ اللَّهُ لِیذْهبَ عَنکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیتِ وَیطَهِّرَکمْ تَطْهِیرًا)[۱۰] ؛ «جز این نیست که خداوند می خواهد هرگونه پلیدی و گناه و آلودگی را از شما خاندان پیامبر بزداید، و شما را کاملاً پاک و منزّه گرداند».

همچنین ترمذی نقل می کند: زمانی که آیه تطهیر در خان اُمّ سلَمه بر پیامبر(ص) نازل شد، آن حضرت فاطمه، حسن و حسین را فراخواند و آنان را در کسائی پوشانید، در حالی که علی بن ابی طالب(ع) در پشت سر آن حضرت بود. آن گاه پیامبر گفت: «اللّهم هؤلاءِ أهلُ بیتی فَاذهَب عنهُم الرِّجسَ و طهِّرهم تَطهیراً»؛ «خداوندا، اینان اهل بیت من هستند. پس هرگونه پلیدی را از اینان دور کن و کاملاً پاکشان گردان». ام سلمه عرض کرد: «وأنا مَعَهُم یا نَبی اللّه؟»، پیامبر در پاسخ فرمود: «أنتِ علی مکانِک و أنتِ علی خیرٍ»؛ «تو جایگاه خود را داری و بر خیر و نیکی هستی (امّا مشمول اهل بیت در آیه نیستی)»[۱۱].

انس بن مالک روایت کند که پس از نزول آیه تطهیر، رسول خدا(ص) به مدت شش ماه هنگامی که برای نماز صبح از درِ خان فاطمه(ع) می گذشت، می فرمود: «الصَّلاهَ یا أهلَ البیت؛(إِنَّمَا یرِیدُ اللَّهُ لِیذْهِبَ عَنکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیتِ وَیطَهِّرَکمْ تَطْهِیرًا)»؛ «هنگام نماز است ای خاندان نبوت! جز این نیست که خداوند می خواهد هرگونه پلیدی و گناه را از شما خاندان پیامبر بزداید و شما را کاملاً پاک گرداند»[۱۲].

علّامه طباطبایی در اثبات این حقیقت که آی تطهیر مخصوص پنج تنِ آل عباست، یادآور می شود: بر حسب روایت هایی که در شأن نزول آیه وارد شده و بیشتر آن ها از اهلسنت است که از طریق اُمّ سلَمه، عایشه، ابی سعید خدری، ابن عباس و غیر این ها نقل کرده اند، بیشترش تصریح دارد که آیه مخصوص همان پنج تن است و شامل همسران رسول اللّه (ص) نمی شود. زیرا بر حسب روایت ها معلوم می شود آیه به تنهایی در یک واقعه جداگانه نازل شده است و حتی در بین ۷۰ روایت، یک روایت هم نیست که بگوید آیه دنبال آیات مربوط به همسران پیامبر اکرم است. پس به دستور رسول خدا(ص) یا بعد از رحلت، هنگام جمع آوری کُرّاسه ها و تدوین مصحف، آنجا نوشته شده است، به طوری که برداشتن آن خللی به تناسب و ترتیب آیه ۳۳ و ۳ وارد نمی کند، مخصوصاً که ضمیر مذکّرِ در «عَنکم» به «نساء» بر نمی گردد.[۱۳]

شاهد زیر تأییدی بر نظر علّامه و نزول جداگان آیه تطهیر است:

ابوالفضل رشید الدین احمد میبدی (از اصحاب حدیث اهل سنت در سد ششم) ذیل آیه: (قلْ لا أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْرًا إِلا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی وَمَنْ یقْتَرِفْ حَسَنَهً نَزِدْ لَه فیهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَکورٌ ) (شوری/۲۳) می نویسد: «ابن عباس گفت آن روز که این آیت فرو آمد، گفتند: «یا رسولَ اللّه من قرابتُک الَّذینَ وجَبت عَلینا موَدَّتهم؟ قال: علی و فاطمه و ابناهما و فیهم نزل إنّما یریدُ اللّه لیذهبَ عنکم الرِّجسَ اهل البیت».[۱۴]

۳. آی مباهله:

به صریح آیاتی از قرآن مجید[۱۵]، در میان کافران که در عربستان می زیستند، یهودیان و مشرکان بیش از همه به عداوت و ستیزه جویی با پیامبر اسلام و دعوت توحیدی اش می پرداختند و مسیحیان به سبب وجود کشیشان دانشمند و راهبان بی تکبر، نسبت به مسلمانان بیشترین مودّت و مسالمَت را رعایت می کردند. با وجودِ این زمین مساعد، استدلال های قرآن بر بی همتایی آفریدگار – مانند آیه ۹ آل عمران[۱۶] – کمتر نتیج عملی داشت، تا اینکه گروهی از مسیحیان نَجران (از شهرهای یمن) به پیشنهاد رسول خدا(ص) حاضر به مباهله شدند.

در این مقال که بناست پایگاه بلند و قدسی عترت پیامبر اکرم را از منابع اهل سنّت ارائه دهیم، شرح و تفسیر آی مباهله (آل عمران/ ۱) را از تفسیر کهن سال کشف الأسرار و عُدَّهُ الأبرار نقل می کنیم:

«فمَن حاجَّکَ فیه: معنی مُحاجّه و مُحاقّه حجت آوردن است و خویشتن را حق نمودن. می گوید: هر که با تو حجت آرد در کار عیسی و آنچه گفت و بیان کرد نپذیرد، مِن بعدِ ماجاءکَ مِنَ العِلم: پس از آن که از خدا به تو پیغام آمد و بدانستی که عیسی بند خدا بود و رسولِ وی، فقُل تَعالَوا: ایشان را گوی، یعنی ترسایان نجران و مهتران ایشان، سید و عاقب که با تو خصومت می کردند، نَدعُ أبنَاءَنا وأبناءَکم…: بیایید تا خوانیم ما پسران خویش را، شما پسران خویش و ما زنان خویش و شما زنان خویش و ما خود به خویشتن و شما خود به خویشتن، آنگه مباهلت کنیم. مباهَلت آن بوَد که دو تن یا دو قوم به کوشش مُستقصی یکدیگر را بنَفرینند، و از خدای عزّ وجل لعنت خواهند از دو قوم بر آنکه دروغزنان اند و بَهلَه نامی است لعنت را، مباهلت و تباهل و ابتهال در لغت یکی اند و تفسیر ابتهال خود در عقبِ لفظ بگفت: فنَجعَل لَعنهَ اللّه علَی الکاذِبین….

مصطفی(ص) به صحرا شد. آن روز دست حسن(ع) گرفته و حسین را در بر [= آغوش، کنار] نشانده و فاطمه از پس می رفت و علی(ع) از پسِ ایشان. مصطفی(ص) ایشان را گفت: چون من دعا کنم شما آمین گویید».

«دانشمندان و مهتران