فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری شامل 39 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شهید مطهری و آفات احیاگری :

چکیده:

از نگاه جامعه شناختی می توان جنبشهای احیاگری دینی را به دو دسته خلوص گرا و کارآمدگرا تقسیم کرد. هریک از این دو جریان به آفاتی دچار آمده اند. مهمترین آفت جریان خلوص گرا جمود و عوام زدگی و فاصله گرفتن از قشر تحصیل کرده و نیازهای دنیای جدید و محدود نگه داشتن دین به حیطه فردی است …

احیاگری یعنی تلاش برای زنده کردن و زنده‎ نگاه داشتن اندیشه دینی. دو تلقی مختلف در باره این اصطلاح وجود دارد: یک تلقی درون دینی که از مفهوم، امکان، چگونگی، آفاق و آفات احیاگری و معیارهای سنجش درست و نادرست در این حوزه سخن می گوید و دیگری تلقی جامعه شناختی که به بررسی همه حرکتها و جنبشها و نحله هایی که چنین داعیه ای را در سر می پرورانند می ‎پردازد، بی این که در مقام داوری در باره مبانی فکری و روش شناختی اندیشه ای باشد. در این نگاه، همه جبنشها و صاحبان اندیشه ای که داعیه احیاگری دینی و ارائه چهره حقیقی دین را دارند، مشروط بر آنکه موجد یک جریان فکری یا اجتماعی شده باشند، شایستگی قرار گرفتن در بوته بررسی را دارند. از نگاه جامعه شناختی حرکتهای احیاگری را به گونه های مختلف دسته بندی کرده اند. بر پایه یکی از این تقسیم بندیها، می توان این جنبشها را به دو دسته مختلف تقسیم کرد:

۱ – نخست حرکتهایی که نگران آمیخته شدن آموزه های دینی با آموزه های غیردینی و از دست رفتن دین سره بوده اند و همه تلاش خود را معطوف به انگیزه حقیقت نمایی و نمایاندن گوهر دین، صرف حفظ خلوص دین به هر قیمت ممکن نموده اند، رهروان این جریان اصالت را به دین می دهند و توجه ای بایسته به توان اندیشه های منسوب به دین برای گره گشایی از زندگی مسلمانان یا زندگی بشر ندارند.

۲ – دسته دیگر افراد و حرکتهایی است که با نگاهی به بیرون و با ارج نهادن به یافته های دانش بشری، نگران از متهم شدن دین به ناکارآمدی، در پی یافتن راههایی برای امروزی کردن دین و پیوند بین آموزه های دینی و آموزه های بشر بوده اند. دغدغه اصلی رهروان این جریان اثبات کارکرد و کارآمدی دین بوده است.

طبیعی است هر دو جریان متصف به دین داری هستند، اما جریان نخست نگران گنجینه ارزشمندی است که در درون قرار دارد و جریان دوم نگران نمای دین. اگر هر دو چشم به بیرون داشته باشند، جریان نخست نگران هجمه بیرون به درون دین است و جریان دوم در پی یافتن راه حلی برای کشاندن درون به بیرون.

اصطلاح احیاگری گرچه در سده اخیر متداول شده است، اما مصادیق چنین حرکتی را در دوره های نزدیک به حیات پیامبر نیز می توان یافت. در گزارشها و اظهار نظرهای مورخان و محدثان سده های نخست اسلامی پیرامون عملکرد عثمان بن عفان خلیفه سوم از میراندن سنت ( اماته السنه ) از سوی خلیفه و ضرورت احیای آن سخن به میان آمده است. وشاید بر همین پایه، امیرالمؤمنین علی علیه السلام یکی از اهداف خود را در دوره کوتاه مدت خلافت، احیای معالم جامعه نبوی شمرد. امام حسین علیه السلام نیز در آغاز دهه شصت قرن اول هجری، در تبیین و تحلیل اهداف قیام خود از احیای سنت نبوی سخن گفت.

قرن اول و دوم قرن بالندگی علوم دینی و شکل گیری دانشهای سره دینی مانند تفسیر و حدیث ( علوم اصیل ) بود ولی در قرن سوم هجری و پس از آن که دانش های غیردینی ( علوم دخیل ) نیز در میان مسلمانان رواج یافت و از سوی دیگر عالمان مسلمان در معرض رویارویی با اندیشه های رایج در سرزمینهای تازه فتح شده قرار گرفتند، شاهد شکل گیری حرکت سنت گرایی و نگارش و پراکندن کتابها و رساله هایی با عنوان سنت هستیم که رویکرد حاکم بر اغلب آنها، زنده نگاهداشتن سنت پیامبر و دور داشتن آموزه های سره و خالص دینی از آفت آمیختن با اندیشه ها و برداشتهای غیردینی است.

در قرن پنجم امام محمد غزالی ( ۵۰۵ق. ) کتاب ارزشمند خود را که برترین اثر او به شمار می‎آید با عنوان احیاء علوم الدین نگاشت و آشکارا از زنده کردن دانشهای دینی سخن گفت. در همین قرن جنبش مرابطون به رهبری عبدالله بن یاسین و یحیی بن ابراهیم و یوسف بن تاشفین و نیز جنبش موحدان به رهبری محمد بن تومرت و علی بن عبدالمؤمن، هر دو در غرب جهان اسلام آن روزگار در واکنش به برداشتهای دینی سائد در آن منطقه و با هدف احیاگری دینی صورت بست.

در قرن هفتم ابن تیمیه نیز که لبه تیز حملات خود را متوجه اندیشه های شیعی کرده بود، ظاهرا چنین هدفی را تعقیب می کرد. تحت تاثیر اندیشه های ابن تیمیه، جنبش سلفیه که از موثرترین حرکتهای فکری معاصر جهان عرب و اسلام است زنده نگاه داشتن سنت پیامبر و بازگشت به سنت سلف را شعار خود قرار داده است و حرکت قشری وهابیت نیز در همین چارچوب قابل بررسی است.

با وجود پدیدار شدن صبغه ها و رویکردهایی جدید در این گرایش همچنان گرایش اصلی حاکم بر آن، شعار حقیقت نمایی و حفظ خلوص اندیشه دینی است.

در پی تحولاتی که از نیمه هزاره دوم میلادی در غرب ‎‎آغاز شد و رشد مادی غرب و سیطره آن بر شرق را به دنبال داشت، تغییراتی ژرف در همه ابعاد زندگی شرقیها به ویژه شرق مسلمان پدید آمد و با توجه به زرق و برق ظاهر تمدن غرب و پندار کارآمدی آن برای همه ابعاد زندگی، رفته رفته شبهه ناکارآمدی دین برای اداره دنیای انسانها، نخست در غرب و سپس به دنبال آن در شرق اسلامی در پاره ای اذهان شکل گرفت. آن دسته از اندیشمندان دین باور و دردمند که به چنین داوری در باره دین رضا نمی دادند و در عین حال تلقی موجود از دین را نادرست و در نتیجه ناکارآمد می دانستند، گونه ای نو از اصالت گرایی را مطرح ساختند و سخن از باز زنده سازی اندیشه دینی به میان آوردند. پیش فرض همه آنها این بوده است که دین جوهره ای زنده و پویا دارد و اکنون که زنگارهایی این رخ زیبا را نهان کرده، باید با زدودن این زنگارها بار دیگر دین کارآمد را زنده کرد. معمولا آغاز این حرکت به سید جمال الدین اسدآبادی منسوب داشته می شود.

اگر همه جنبشها و حرکتهای جهان اسلام را در دو سده معاصر که تحت لوای احیاگری و ذیل دو جریان پیش گفته صورت بسته است، یکجا در نظر بگیریم می توانیم د