فایل پاورپوینت کامل عزاداری و گریستن بر سیدالشهداء

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عزاداری و گریستن بر سیدالشهداء :

احمد بن حنبل از شخصی که با امیرالمؤمنین علیه السلام در صفّین بوده است، چنین روایت می کند که وی می گوید: در راه بازگشت به کوفه، آن گاه که امیر مؤمنان علی علیه السلام به کربلا رسید فرمود:

إصبر أبا عبداللَّه! إصبر أبا عبداللَّه! بشطّ الفرات.

قلت: وماذا؟

قال: دخلت علی النبی صلی اللَّه علیه وآله ذات یوم وعیناه تفیضان.

قلت یا نبی اللَّه! أغضبک أحد؟ ما شأن عینیک تفیضان؟

قال: بل قام من عندی جبریل قبل فحدّثنی أنّ الحسین یقتل بشط الفرات؛^[۱]

صبر کن ای اباعبداللَّه! صبر کن ای اباعبداللَّه! در کنار شط فرات.

راوی می گوید: علّت این سخن را پرسیدم. آن حضرت فرمود: روزی خدمت رسول خدا صلی اللَّه علیه وآله شرف یاب شدم و در حالی که چشمان آن حضرت پر از اشک بود، خبر شهادت حسین را در کربلا و شط فرات به من دادند.

سیدالشهداء سلام اللَّه علیه نیز در جنگ صفّین و در طول مسیر با پدر بزرگوارش حضرت علی علیه السلام بودند.

حافظ ابوبکر هیثمی پس از نقل این روایت می گوید: این روایت را احمد، ابویعلی، بزّار و طبرانی نقل کرده اند و راویان آن همگی راست گو هستند.^[۲] طبرانی نیز در این باره روایتی را در المعجم الکبیر نقل می کند که امّ سلمه می گوید:

کان رسول اللَّه صلی اللَّه علیه وآله جالساً ذات یوم فی بیتی فقال: لا یدخل علی أحد.

فانتظرت فدخل الحسین رضی اللَّه عنه، فسمعت نشیج رسول اللَّه صلی اللَّه علیه وآله یبکی، فأطلعت فإذا حسین رضی اللَّه عنه فی حجره والنبی صلی اللَّه علیه وآله یمسح جبینه وهو یبکی. فقلت: واللَّه ما علمت حین دخل.

فقال: إنّ جبرئیل علیه السلام کان معنا فی البیت.

فقال: تحبّه؟

قلت: أمّا من الدنیا فنعم.

قال: إنّ امّتک ستقتل هذا بأرضٍ یقال لها کربلاء. فتناول جبرئیل علیه السلام من تربتها فأراها النبی صلی اللَّه علیه وآله؛^[۳]

روزی رسول خدا صلی اللَّه علیه وآله در خانه من نشسته بودند و فرمودند: هیچ کس بر من وارد نشود.

من در حالی که انتظار می کشیدم و چشم انتظار ورود کسی بودم، حسین علیه السلام بر او وارد شد و بعد صدای بلند گریه (های های) رسول خدا صلی اللَّه علیه وآله را شنیدم.

پس داخل اتاق را نگاه کردم و دیدم حسین در دامن رسول خدا صلی اللَّه علیه وآله است و پیشانی آن حضرت را پاک می کند و او نیز اشک می ریزد، داخل شدم و گفتم:

به خدا سوگند، من از ورود او آگاه نشدم.

رسول خدا صلی اللَّه علیه وآله فرمود: همانا جبرئیل در این خانه با ما بود.

جبرئیل گفت: آیا (این حسین) را دوست داری؟

گفتم: آری!

گفت: همانا امّت تو به زودی حسین را در زمینی که کربلا نام دارد، به شهادت می رسانند.

آن گاه جبرئیل خاکی را از محل شهادت امام حسین علیه السلام برای پیامبر اکرم صلی اللَّه علیه وآله نشان داد.

از این حدیث چند مطلب فهمیده می شود:

۱- گریه رسول خدا صلی اللَّه علیه وآله در زمانی است که سیدالشهداء علیه السلام در سنین کودکی بودند. مگر سیدالشهداء علیه السلام چند ساله بودند که پیامبر اکرم صلی اللَّه علیه وآله از دار دنیا رفتند؟ پس این گریه، هدف و پیام دارد.

۲- خبر دهنده، جبرئیل است؛

۳- گریه کننده، رسول اللَّه صلی اللَّه علیه وآله است.

آن حضرت به امّ سلمه خبر می دهند و خاک محل شهادت را هم می بینند.

هر یک از این مطالب حکایت از اهمیت موضوع دارد.

هیثمی در بیان صحّت این احادیث می گوید: این حدیث را طبرانی به سندهای مختلفی نقل نموده است و تمام راویان آن از راست گویان هستند.^[۴] گفتنی است که حاکم نیشابوری نیز همین حدیث را در کتاب المستدرک علی الصحیحین نقل کرده و آن را به شرط مسلم و بخاری تصحیح کرده است.^[۵]

هدف ما از ذکر روایات اهل سنّت

ما در نقل روایات اهل سنّت دو هدف داریم:

یکم این که برای نمونه، احادیث آنان را به سندهای صحیح ذکر می کنیم؛

دوم این که اگر اهل سنّت روایاتی را در این باره ذکر می کنند و بر آن ها مهر صحّت می زنند، دیگر حساب افرادی که خود را اهل ولایت می دانند و به اهل بیت علیهم السلام محبّت دارند؛ ولی با این حال در این گونه امور تشکیک می کنند، مشخّص خواهد شد؛ یعنی معرفت و شناخت آنان از طبرانی، احمد بن حنبل، ابوبکر هیثمی، بزّار، ابویعلی موصلی و دیگران کمتر خواهد بود.

به راستی خداوند متعال با چنین افرادی چگونه رفتار خواهد کرد؟

استمرار بر بکاء و گریستن

گاهی اصل گریه در مورد حادثه عظیم کربلا مطرح است و گاهی همیشگی بودن و استمرار بر آن که این استمرار، مطلب دیگری است.

ابونعیم اصفهانی در کتاب حلیه الاولیاء، درباره استمرار گریه و اشک ریختن روایتی را از امام سجّاد علیه السلام نقل می کند؛ همان روایتی که در محافل و مجالس می شنوید که از امام سجّاد علیه السلام سؤال شد: چرا این قدر گریه می کنید؟

ایشان فرمودند: چرا گریه نکنم؟ من به چشم خود این حادثه را دیدم.

آن گاه حضرتش به داستان حضرت یعقوب علیه السلام اشاره می فرمایند که حضرت یوسف علیه السلام مدّتی از حضرت یعقوب علیه السلام جدا شد. با این که یعقوب می دانست یوسف زنده است؛ ولی به تصریح قرآن مجید آن قدر گریه کرد تا آن که بینایی او از بین رفت و یا نزدیک از بین رفتن بود. پس با این وجود من چگونه گریه نکنم؟^[۶] امام سجّاد زین العابدین علیه السلام برای مصائب حادثه کربلا آن قدر گریه کردند که یکی از پنج نفری شدند که در عالم به بسیار گریستن معروفند. از جمله ایشان حضرت صدّیقه طاهره سلام اللَّه علیها هستند. روایات این مطلب در وسائل الشیعه آمده است.^[۷] بنابراین روایات، افزون بر گریه بر مصایب حضرت سیدالشهداء علیه السلام، بایستی استمرار بر آن نیز باشد. البتّه اقامه عزا و مراسم عزاداری حضرت سیدالشهداء علیه السلام تنها به گریه ختم نمی شود و باید مراسم های دیگری نیز وجود داشته باشد.

نگاهی به انواع عزاداری و سوگواری

گفتیم که اقامه عزا و سوگواری سیدالشهداء علیه السلام به گریه ختم نمی شود، بلکه انواع دیگری از عزاداری وجود دارد که از جمله آن ها جزع و نوحه گری است.

اکنون این سؤال مطرح است که معنای جَزَعْ و نوحه گری چیست و چه حکمی دارد؟

در روایتی آمده است که جابر گوید: از امام باقر علیه السلام پرسیدم جزع چیست؟

حضرت فرمودند:

أشدّ الجزع: الصُّراخ بالویل والعویل ولطم الوجه والصدر وجزّ الشعر من النواصی؛^[۸]

شدیدترین فریادها: واویلا گفتن، زدن به صورت و سینه و کندن مو از سر است.

در روایت معتبر دیگری آمده که حضرتش فرمودند:

کلّ الجزع والبکاء مکروه سِوی الجزع والبکاء علی الحسین علیه السلام؛^[۹] هر جزع و نوحه گری و گریستن ناپسند است مگر جزع و گریستن بر شهادت امام حسین علیه السلام.

از انواع دیگر عزاداری، لطمه زدن به صورت، سینه زدن و واویلا گفتن است که همه این موارد نزد خداوند متعال و در مکتب اهل بیت علیهم السلام امری پسندیده به شمار می رود و همه این ها باید برگزار شود.

البتّه بایستی در محدوده شرع باشند که مراجع تقلید حدود شرعی آن ها را همانند حدود دیگر امور تعیین می کنند و احکام شرع را برای ما معین می نمایند و ما نیز باید مطیع آنان باشیم. گرچه افرادی هستند که بی دلیل و از روی جهل سخن پراکنی می کنند که حساب آنان جداست.

از انواع دیگر سوگواری، نوحه سرایی، پیراهن چاک کردن، لباس مشکی پوشیدن و در این راستا طعام دادن، تعطیل کردن بازارها، مغازه ها، مدارس و درس هاست. همه این موارد مدرک دارد، حتّی در مواردی