فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام شامل 38 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عوامل زمینه ساز صلح امام حسن علیه السلام :

یکی از مسائل و حوادث تاریخی که درباره آن سخن فراوان گفته شده، صلح امام حسن(ع) است. نظریات گوناگونی در این باره ارائه شده و هنوز که هنوز است حق مطلب ادا نشده است. ما هم ادعا نداریم که بتوانیم حق مطلب را ادا کنیم، ولی سعی می کنیم با استناد به سخنان خود حضرت مسئله را بررسی کنیم. قبل از بیان اصل مطلب به نکاتی اشاره می کنیم:

۱- امام مجتبی(ع) با معاویه بیعت نکرد بلکه مصالحه و صلح کرد به معنای خاص بود حتی بالا تر به تعبیر شیخ مفید در ارشاد «هدنه» یعنی آتش بس بود نه صلح و دوستی.

«حضرت مجتبی(ع) به معاویه اطمینان نداشت و حیله و نیرنگ او را در این پیشنهاد صلح می دانست، ولی چاره ای جز پذیرفتن درخواست معاویه درباره ترک جنگ و تأیید آتش بس نداشت.» در عبارت شیخ مفید تعبیر ترک جنگ و هدنه آمده است نه بیعت و صلح.[۱]

۲- این آتش بس بر اساس مصالحی که وجود داشت انجام گرفت. درست همان مصالحی که باعث شد که امیرالمؤمنین علی(ع) در جریان سقیفه و غصب خلافت کوتاه آمدند و صبر کردند. «من ردای خلافت را رها ساختم و دامن خود را از آن درپیچیدم (و کنار رفتم) در حالی که در اندیشه فرو رفته بودم که آیا دست تنها (بدون یاور) به پاخیزم [و حق خود و مردم را بگیرم] و یا در این محیط پرخفقان و تاریک [و ظلمتی که به وجود آورده اند] صبر کنم؛ محیطی که جوانان را پیر و پیران را فرسوده و مردان باایمان را تا لحظه ملاقات خدا (و واپسین دم زندگی) به رنج وامی دارد [عاقبت] دیدم بردباری و صبر، خردمندانه تر است [از تنهایی و بی یاور قیام کردن].»[۲]

بعضی ها بدون توجه به شرایط زمان قضایا را به گونه ای تحلیل می کنند که با واقعیت سازگاری ندارد. مثلاً می گویند که اساساً حسین بن علی(ع) اهل جنگ و مبارزه و نبرد و به قول امروزی ها انقلابی بود، ولی امام حسن(ع) حلیم و بسیار سلیم النفس و اهل صلح و سازش بود، نه جنگ و مبارزه. این سخن بسیار غلطی است. اگر امام حسن(ع) در سال ۶۱ هجری بود، مانند امام حسین(ع) قیام می کرد و به شهادت می رسید و اگر امام حسین (ع) در سال ۴۰ بعد از شهادت علی(ع) بود، همان صلح امام حسن(ع) را انجام می داد.

دنیا محور شدن مردم

باذکر این دونکته وارد بحث می شویم که چرا امام حسن (ع) صلح کرد. جالب است بدانید همین سئوال از خود حضرت امام حسن(ع) شده است. خیلی ها دغدغه داشتند که چه شد که امام حسن(ع) صلح کرد؟ معاویه عوض شده؟ رفتار امام حسن(ع) با پدرش فرق کرده؟ دشمن از دشمنی دست برداشته است؟ باید دید حضرت در جواب چه فرموده اند. حضرت امام حسن(ع) بعد از صلح معاویه فرمودند: «به خدا قسم نسبت به جنگیدن با اهل شام شک و تردیدی برای ما پیش نیامده است. ما با همدلی و بردباری با اهل شام می جنگیدیم، پس (ناگهان) همدلی تبدیل به دشمنی و بردباری به جزع و فریاد تبدیل شد. شما در جنگ صفین با پدرم در حالی که دین شما جلوی دنیای شما بود (و دین محور بودید) شرکت کردید، ولی امروز صبح کردید در حالی که دنیای شما جلوی دین شماست. (یعنی دنیامحور شدید). من برای شما همان گونه ام که در قبل بوده ام، ولی شما همانند گذشته نیستید، زیرا امروز شما یا در صفین کشته داده اید و یا در نهروان که خواهان خون بهای آن هستید و این در حالی است که دیگران هم از کمک و یاری ما سرباز زدند. بدانید معاویه ما را به چیزی فراخوانده است که در آن عزت و انصاف نیست.[۳] پس اگر آماده مرگ و فداکاری هستید، ما سخن او را برمی گردانیم و حکمش را به خدا واگذار می کنیم (و پاسخش را با لبه تیز شمشیر خواهیم داد)؛ و اگر دنبال دنیا هستید (و برای مبارزه آماده نیستید ) پیشنهادش را می پذیریم.»[۴]

اینجا بود که فریاد البقیه البقیه؛ یعنی بر باقی مانده مردم ترحم کنید، بلند شد و امام حسن(ع) مجبور شد به خاطر تنهایی صلح را بپذیرد.یعنی ما اهل بیت (ع) عوض نشدیم، بلکه شما عوض شدید. شما قبلاً اهل دین و دیانت و دین محور بودید، ولی الان دنیاطلب شده اید و دنیامحور و این امر باعث صلح شده است.

از خطرهای جدی که جامعه امروز ما را تهدید می کند، دنیامحور شدن مردم است که ریشه در دنیامحور شدن بعضی از مسئولین و بزرگان و خواص و برخی از آقازاده ها دارد. فتنه دی ماه ۹۶ هر چند از طرف خارجی ها همچون آمریکا و اسرائیل و عربستان و… حمایت می شد، ولی این پیام را داشت که اگر مسئولین مرفه و بی درد شدند و خواص دنبال دنیا و تجملات رفتند، مردم نیز به دنبال دنیا خواهند رفت و به خاطر دنیای خویش ممکن است علیه مسئولین قیام کنند.

عدم یاری و تنها ماندن امام

وقتی مردم دنیامحور شدند و به دنبال حفظ جان و مالشان رفتند، آن وقت است که امام تنها می ماند و نمی تواند به دنبال مقاصد عالیه در جنگ و درگیری ها باشد. یکی از مهم ترین عوامل سکوت و صلح همه امامانی که خانه نشین شدند و مجبور شدند با طاغوت زمان از در صلح و آشتی وارد شوند، نبود یار و عدم همراهی مردم بود. زید بن وهب می گوید:

«در مدائن هنگامی که حضرت مجتبی(ع) را مجروح کرده بودند، نزد ایشان رفتم و عرض کردم، «ای پسر رسول خدا! چه تصمیمی داری؟ مردم در تحیر و سردرگمی به سر می برند.»آن حضرت فرمود، «به خدا سوگند اینها از معاویه برای من بدترند. آنان می پندارند که شیعه و پیرو من هستند، در حالی که در پی کشتن و غارت اموال من اند. به خدا سوگند اگر بین من و معاویه عهدی بسته شود تا خون خودم را حفظ کنم و برای هدایت خلق خدا، خود و خاندانم محفوظ بمانند، بهتراز آن است که من و اهل بیتم را بکشند. به خدا سوگند اگر من قصد جنگ با معاویه را داشته باشم اینها مرا دستگیر و به معاویه تسلیم می کنند. پس به خدا قسم! اگر من سالم و عزیز باشم، بهتر است که اسیر و کشته شوم و یا معاویه از من بگذرد که ننگ و عار آن برای همیشه بر بنی هاشم باقی بماند و معاویه و فرزندش بر زنده و مرده ما فخرفروشی کنند.»[۵]

و نیز فرمود:

«امیرالمؤمنین(ع) روزی مرا شادمان یافت، به من فرمود، «فرزندم حسن! تو را شاد می بینم، چگونه خواهی بود هنگامی