فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 69 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی انقلاب یا اصلاح :

گفت وگو با سعید حجاریان

نامه، ش ۲۲

چکیده: آقای حجاریان، در این گفت وگو ویژگی های فرهنگ سیاسی انقلاب و تفاوت انقلاب و اصلاح را برشمرده اند .

اگر اجازه بفرمایید بحث را از یک مدخل تئوریک شروع کنیم . در ابتدا بفرمائید نظر شما درباره عوامل و عناصر تشکیل دهنده فرهنگ سیاسی به طور عام و فرهنگ سیاسی انقلاب ایران به طور خاص چیست؟ چه ویژگی هایی برای آن قائلید؟ چه عناصر و عواملی را در تشکیل و تکوین آن ذی ربط می دانید؟

فرهنگ سیاسی مخرج مشترک و محل تقاطع دو عرصه است . عرصه فرهنگ و عرصه سیاست . البته اگر غالب مردم در فضای خاصی فکر کنند و باورهای مشترکی داشته باشند و در عرصه سیاست به اعمال و رفتار مشترکی مبادرت کنند، می توان گفت که فرهنگ سیاسی مشترکی دارند . چهار نوع فرهنگ می توان تصور کرد .

حالت اول آن است که هم اعتماد به دولت و هم اعتماد به نفس وجود دارد که منتج به فرهنگ مشارکتی و جنبش های مسالمت جویانه می شود، مثل جنبش کارگری در اروپا .

حالت دوم آن است که اعتماد به نفس و عدم اعتماد به دولت وجود داشته باشد که منجر به اعتراض می شود .

حالت سوم آن است که اعتماد به دولت و عدم اعتماد به نفس غالب است که منجر به انقیاد می شود .

حالت چهارم آن است که نه اعتماد به خود و نه اعتماد به دولت وجود دارد که منتج به کلبی مسلکی ^(۱) می شود . کاری نمی شود کرد . پس باید رها کرد، دنبال انزوا و زوایه نشینی برویم .

علاوه بر آن، تقسیم بندی های دیگری وجود دارد . فرضا لیپست تقسیم بندی دیگری دارد . او می گوید یک نوع فرهنگ، فرهنگ مشارکتی است . پیش از آن فرهنگ تبعی بوده و پیش از آن هم بی دولتی وجود داشته است . من نمی خواهم اصراری بر گونه شناسی اول کنم، اما در مورد فرهنگ انقلاب اسلامی چند ایده را به صورت فی البداهه مطرح می کنم .

می توان اعتقاد داشت که فرهنگ سیاسی منتج به انقلاب «عکس العملی » بوده و انقلاب نوعی جواب به فرهنگ زدایی (دی کالچریشن) و مدرنیزاسیون شاه بوده است . مردم از سنت های خود دفاع و بر خلاف جریان رایج حرکت کردند .

از نظر فرهنگی شاه به دنبال ترویج سبک زندگی آمریکایی بود . بدین ترتیب نوعی تداخل فرهنگی در ابعاد مختلف سیاسی، اقتصادی، نظامی و فرهنگی ایجاد شد و مردم ایران به فرهنگ خودشان چنگ زدند و در مقابل فرهنگ مدرنیزاسیون از بالا و «اتوکراتیک » ایستادند و مقابله کردند و در نتیجه انقلاب به وجود آمد .

همچنین می توان این گونه تحلیل کرد که دولایه فرهنگی ^(۲) سنتی و مدرن در مقابل هم قرار گرفتند .

باید این توضیح را اضافه کنم که فرهنگ ما مثل تخته سه لا، سه لایه دارد: فرهنگ ایرانی، فرهنگ اسلامی و فرهنگ غربی . این سه با هم خوب چفت نشده اند و در فرهنگ هایی مونتاژی، همواره امکان درگیری میان لایه های آن وجود دارد .

در مقاطعی، فرهنگ ایرانی و فرهنگ اسلامی درگیر شدند . پهلوی اول دنبال فرهنگ ایرانی رمانتیک بود و میان این فرهنگ و فرهنگ اسلامی تقابل به وجود آمد . در زمان شاه هم بقایای فرهنگ رمانتیک رضاخانی با تونالیته پایین و فرهنگ غربی با تونالیته ^(۳) بالا با فرهنگ اسلامی درگیر شدند که می توان آن را دعوای سنت و مدرنیسم دانست .

تحلیل دیگری که می توان داشت، این است که بگوییم یک ساب کالچریشن به وجود آمد . یعنی مدرنیزاسیون شاه باعث به حاشیه رانده شدن اقشار فرودست و میانی جامعه به حاشیه شد .

هر کس در سیستم سرمایه داری خاص شاه نتوانست جذب شود، به حاشیه رانده شد . چه تهی دست، چه میانی و حتی اقشار زمین دار، روحانیت، روشن فکران و بخشی از بورژوازی، نتوانستند جذب این سیستم شوند . شاه حزب رستاخیز داشت و ایدئولوژی ۲۵۰۰ ساله ساخته بود، اما همه روشن فکران به سمت شاه نرفتند و بخشی از آنان به سوی مارکسیسم یا … جذب شدند و فرهنگ خاص خودشان را درست کردند و ازاین رو به حاشیه رفتند .

بنابراین می شود گفت انقلاب نتیجه جنگ حاشیه علیه متن بود . بعد از سال ۵۰ و با بیشتر شدن روند حاشیه نشینی، فاصله حاشیه از متن زیاد شد و از حالت لایه فرهنگی بودن، درآمد . البته افت درآمد نفت هم به سرعت گرفتن این روند کمک کرد .

من می خواهم به یک تقسیم بندی دیگر هم اشاره کنم . می توان گفت که رژیم شاه در اواخر کار خود یک رژیم پلیسی شده بود . رژیم پلیسی خاصیت و فرهنگ خاص خود را دارد و نوعی Spy Phobia به وجود می آورد; یعنی فریب شبح جاسوس را خوردن و جاسوس ترسی . در چنین رژیمی هر آدمی خیال می کند کسی را در کنارش نشانده اند و احساس خفقان می کند . ممکن است این آدم حتی در متن هم باشد، ولی بحث متن و حاشیه نیست . با اینکه ساواک آن قدر قدرت نداشت، اما این طور جلوه داده بود که وضعیت به شدت پلیسی شده است و فرهنگ امنیت پلیسی را از همین ادبیات سمبولیک کاملا حس می کنیم . این فرهنگ کاملا پیداست و نشان می دهد که چه فرهنگی غالب بود، ازاین رو نوعی خفقان در مردم ایجاد شده بود و به دنبال رهایی از این خفقان می گشتند .

آیا می توان از این سخن نتیجه گرفت که در جریان انقلاب ایران صرفا از وجود یک فرهنگ سیاسی نمی توان سخن گفت، بلکه جمع جبری چند فرهنگ سیاسی با هم نهایتا انقلاب را در ایران پرورش داد؟ اگر این طور است آیا می شود نقش هژمونیک و برتری برای یکی از این فرهنگ ها قایل بود؟ مثلا غلبه فرهنگ روحانیت سیاسی شده در مرحله پیروزی و پس از آن، بر دیگر فرهنگ های سیاسی .

ببینید، فرهنگ های مختلفی در روند تحولات دخیل بودند، مثلا فرهنگ قومیت ها . من در این باره قبلا هم صحبت کرده ام . قومیت ها فرهنگ داشتند، اما فرهنگ شان سال ها سرکوب شده بود و به دنبال آزادی فرهنگی بودند . آن را هم می شود داخل کرده ولی بحث من درباره حاملین فرهنگی نبود و تا اینجا درباره حاملین صحبتی نکردم . یک جا می بینید حاملین روشن فکرها هستند، مثل بحث ضد استعماری، جایی دیگر می بینید روحانیون حاملان فرهنگی اند و بعضی جاها توده مردم حامل فرهنگی اند .

بحث حاملین را بگذاریم برای بعد . اما اینکه بپرسیم کدام غالب بوده است، شاید نتوان گفت . همه دخیل بودند . شعار اصلی انقلاب چه بود؟ استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی .

استقلال نماینده کدام تقابل فرهنگی است؟ استقلال مبین تقابل فرهنگ بومی با فرهنگ جهانی سازی است . می خواهد بومی باقی بماند و در فرهنگ جهانی، فرهنگی که مهر و نشان آمریکا بر آن کوبیده شده است، ادغام نشود . استقلال معنی اش این است . آزادی نیز تقابل با جاسوس ترسی و فرهنگ پلیسی شاه را نشان می دهد . جمهوری اسلامی هم نشانگر تقابل سنت و مدرنیسم است . اگر مشکل یک موضوع بود، شعارها این قدر طولانی نبود . در واقع به علت تقابل متنوع فرهنگ ها بود که شعارهایمان طولانی شد .

از نظر شما بارزترین ویژگی فرهنگ سیاسی انقلاب کدام بود؟ البته این تقسیم بندی ها تا حدی بیان کننده ویژگی ها هم بود . منتهی حالا اگر بخواهید آن را در قالب چند خصلت و ویژگی غالب بشمارید، چه می گویید؟

اول، شاخصه اعتماد به نفس را خیلی جدی می گیرم . بعد از کودتای ۲۸ مرداد و بعد از وقایع خرداد ۴۲ و شکست جنبش چریکی، اعتماد به نفس تقریبا از بین رفته بود . بنابراین به نظر من برجسته ترین عنصر این فرهنگ خودباوری بود . اگر خودباوری نبود، اعتراض نبود . انقلاب نتیجه خودباوری بود . و اینکه آن را چه کسی به وجود آورد، باید دنبال حاملین گشت . امام خمینی رحمه الله و دکتر شریعتی حتما نقش داشتند . دکتر شریعتی معلم انقلاب است .

جنبش چریکی چطور؟

جنبش چریکی در آن زمان مرده بود . شاید در یک اقلیتی نقش داشته است، ولی بحث من درباره توده مردم است . توده می گفتند کاری نمی شود کرد و دنبال دم غنیمتی بودند .

شاخصه دیگر را شاید بتوان گفت تلاش برای رهایی یا استقلال بوده است، اما در هر حال خودباوری مهم ترین مسئله بود و بعد از خودباوری، اعتماد به دیگری بود . سرمایه اجتماعی به وجود آمد و سرمایه اجتماعی اعتماد به دیگری است .

انقلاب یک پدیده مدرن است . اشتباه می کنند که می گویند انقلاب مرده است . انقلاب ایران مثل همه انقلاب ها یک پدیده مدرن بود . ذاتش مدرن است . شاه دنبال مدرنیزاسیون بود و انقلاب دنبال مدرنیته بود .

حالا از زوایای تاریکش می گذریم، ولی خصلت جوهری آن ایندیویژوالیته است . ابتدا «فرد» آزاد شد، بعد به همنوعش اعتماد کرد، بعد اعتماد به رهبری انقلاب داشتند و سپس اعتماد سیاسی ^(۴) هم پیدا شد . این اعتماد ایجاد شد که رهبری ما را به بیراهه نمی برد . در نتیجه سه اعتماد بر هم جمع شد و انباشت آن سه باعث وقوع انقلاب شد .

این خصلت هایی که بر شمردید آیا اراده اقتدارگرا را در انقلاب و بعد از آن تقویت کرد یا اراده معطوف به مشارکت مردم و دموکراسی را؟

انقلاب ما هر دو وجه را می توانست داشته باشد . تا قبل از ۲۲ بهمن هر دو وجه را داشت . چون نهادهای مدنی در ایران ضعیف بود همیشه احتمال ظهور اقتدارگرایی به شکل کاریزماتیک و نه سنتی آن وجود داشت . دولت کاریزماتیک هم اقتدارگراست .

منظور من این است که اگر آن خصلت فردگرایانه را در انقلاب ایران بررسی کنیم، می بینیم خیلی ضعیف است . یعنی این خصلت در ذیل یک رهبری کاریزمایی مستحیل شده بود .

نه! انقلاب مگر یک پدیده مدرن نیست؟ انقلاب ما که انقلاب دهقانی نبود . اندیویژوالیستیک هم نبود . در اروپا شاه کشی خیلی می کردند، اما ولیعهد را دوباره شاه می کردند . می گفتند: زنبورها ملکه دارند، ما هم باید شاه داشته باشیم . انقلاب ما انقلاب شهری بود . خیلی انقلاب تمیزی بود . خون ریزی در آن خیلی کم بود . پس در هر جهت کاملا مدرن بود . نمی شود در یک انقلاب به این مدرنی، ایندیویژوالیسم نباشد و ذبح شود .

می خواهم عرض کنم در همان دوره هم گروه ها و جریاناتی بودند که با ویژگی خشونت طلبانه انقلاب مخالف بودند و در عین طرفداری از تحول، با وجه قهرآمیز انقلاب موافق نبودند و می خواستند بهای کمتری پرداخته شود .

نهضت آزادی از این دسته بود، اما در مقابل گروه هایی هم بودند که می گفتند ما را مسلح کنید . چرا؟ چون می خواستند نفرت و کینه خود را بیرون بریزند . اگر انقلاب خونین می شد; آنها آوانگارد می شدند و اگر آنها مسلح می شدند، انقلاب خونین می شد و جنگ داخلی گسترده می شد .

اگر اجازه می فرمایید بحث فرهنگ سیاسی پیش از انقلاب را به دوران پس از انقلاب بکشانیم . به نظر شما فرهنگ سیاسی بعد از انقلاب، به ویژه در مقطع حاضر چه تفاوتی با فرهنگ سیاسی دوره انقلاب کرده و خصایص ویژه این دوره چیست؟

فرهنگ انقلاب با فرهنگ اصلاحات فرق دارد . همان طور که اصلاحات با انقلاب فرق دارد .

فرهنگ انقلابی مخرج مشترک انقلاب و فرهنگ