فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 104 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قدس شریف؛ محور وحدت و رمز اقتدار :

سخن از سرزمینی است که فرستادگان الهی و سفیران بزرگ آسمانی را در دامان پاک و مقدس خویش پرورش داده و سیری نورانی از خاک تا افلاک ترسیم نموده است. تپه های سرسبز و دشتهای مصفّایش به پای پیامبران متبرک گردیده اند؛ قلمرویی که پایه گذار و معمارش انبیا بوده اند. حضرت داود و سلیمان نبی(ع) در این مکان جاه و جلالی داشتند و پیوسته در جهت متجلّی ساختن جلوه های حقّ تعالی، اهتمام ورزیده اند. حضرت زکریا(ع) در اینجا به وجود فرزندی به نام «یحیی» بشارت داده شده، حضرت ابراهیم خلیل(ع) به این ناحیه مهاجرت کرد و حضرت موسی(ع) در این ارض عظمت خدا را مشاهده و با پروردگار خویش تکلّم کرد. حضرت عیسی(ع) آن پیام آور صلح و صفا و آرامش، در همین منطقه دیده به جهان گشود و در سنین کودکی، برای دفاع از صداقت و طهارت مادر خویش، در گهواره لب به سخن گشود و از اینجا به سوی آسمان عروج کرد.

زاد بلد امین، مصطفای پیامبران و خاتم رسولان حضرت محمد(ص) از مک معظمه به بیت المقدس سیر داده شد و از این مکان مبارک به جانب عالم قدس و ملکوت و شرکت در ضیافت عرشیان به معراج رفت و در اینجا پایه های نردبان عروج به ملکوت را بنا نهاد.

در قرآن کریم به این موضوع تصریح گردیده است: (سُبْحانَ الَّذی أَسْری بِعَبْدِهِ لَیلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَی الْمَسْجِدِ الْأَقْصَی الَّذی بارَکنا حَوْلَهُ لِنُرِیهُ مِنْ آیاتِنا إِنَّهُ هُوَ السَّمیعُ الْبَصیرُ)؛[۱] «منزه است خدایی که بند خویش را شبانگاه از مسجد الحرام به سوی مسجد الاقصی که پیرامونش را مبارک نمودیم، سیر داد، تا بعضی نشانه های خود را به او بنمایانیم، به درستی که او شنوا و بینا است.» جبرئیل در همین پایگاه پاک به رسول اکرم(ص) عرض کرد که محل حشر و نشر؛ حساب، روز جزا و صراط در اینجا برپا خواهد شد.[۲]

آن روح قدسی در همین بیت نورانی با اشار فرشت الهی جلو رفت تا پیامبران سلف به امامتش نماز گزارند.[۳] رسول اکرم(ص) فرمودند: «مَنْ اَرَادَ اَنْ ینْظُرَ اِلَی بُقْعَه مِنْ بُقَعِ الْجَنَّه فَلْینْظُر اِلَی بَیتِ الْمَقْدِس؛[۴] هر کس بخواهد به جایی از نواحی بهشت نظر افکند، پس به بیت المقدس بنگرد.» و نیز بنا بر روایات یکی از سه شهری که خداوند در میان سرزمینهای دیگر برگزیده و برتر دانسته، بیت المقدس است.[۵] همچنین یکی از نقاطی که پیامبر اکرم(ص) تأکید کرده اند، هر کس به سوی آن سفر کند، سزاوار نیست بار سفر ببندد، مسجد الاقصی است.[۶]

در این دیار، شکوهمندترین حماسه های جاوید اسلامی به نمایش گذاشته شده و صخره ها و مناره هایش شاهد فرازهایی از فداکاری است که به حیات انسانها هویت بخشیده است. فلسطین پایگاه مبارز پیروان خدا و رسولش با شیاطین انسی و جنّی و عرص ایثار و اُفُق خونین رادمردان پایدار و پارساست. احتمالاً حکمت الهی چنین بوده که هر جا را حق تعالی برگزیده و کانون رسالت رسولانش بوده و میدان نبرد پویندگان صراطش کرده، از زمینش چشم خون جاری گردد و بر جبینش شیاری خونرگ کشد و در سینه اش پیکان آتش بیافشاند و توفان فراگیر غم و درد و آوارگی را بر دامنش حواله کند.

آری، در جوار بقعه ای مبارک که طور سینین چون دُرّی ثمین بر پیشانیش می درخشد و به فرمایش حضرت علی(ع) قصری از قصرهای بهشت است؛ درندگی اشغالگران صهیونیست و توحّش استکبار، محصورش کرده و روبهان حیله گر با شیران بیش شجاعت و صلابت در نبرد هستند.

سرزمین بیت المقدس یا قدس شریف، قبل نخست و حرم دوم مسلمانان و مرکز کشور فلسطین است که دارای دو بخش قدیم و جدید بوده، پیروان ادیان توحیدی برای این دیار قداست ویژه ای قائل اند. بخش کمی در جنوب شرقی بیت المقدس امروزی قرار گرفته است و آن را شهر کهنه می نامند. بلندترین نقط این شهر صحن حرم قدس است که در خود بناهای متبرکی چون «قب الصخره» و «مسجد الاقصی» را جای داده است. این دیار که در وضع کنونی حدود ۱۱۰ کیلومتر مربع مساحت دارد، در تقسیمات داخلی فلسطین، مرکز استان بیت المقدس به شمار می آید و توابع آن عبارت اند از: الخلیل که شهری کوهستانی است بیت لحم دیاری است که زادگاه حضرت عیسی (ع) می باشد رام الله که قلمرو ییلاقی و خوش آب و هواست بیت جالا، اریحا، پیره و بیت ساحور نیز در این منطقه قرار گرفته اند.[۷]

اولین بنای اسلامی که قبل از ورود به این شهر جلب توجه می کند، دیوار سلیمان نام دارد که به صورت حصاری شهر کهنه را در خود جای داده است. این دیوار در قرن دهم هجری توسط فرمانروای امپراتوری عثمانی «سلیمان قانونی» بنا نهاده شده و هشت دروازه دارد که مهم ترین آنها باب دمشق نامیده شده است. در زمان حضرت داود(ع) مقدمات تأسیس معبدی فراهم گردید که در عصر فرزندش حضرت سلیمان(ع) احداث گردید و این نبی گرامی آنجا را محلی برای تقرّب پیروان خویش به خداوند و مکان راز و نیاز و عبادت قرار داد، مسلمانان بعد از فتح بیت المقدس در این محل مسجد الاقصی را ساختند که بارها تجدید بنا گردیده است. همچنین مسلمانان مسجدی بر بالای صخر مقدس ساختند، همان صخره ای که بنا به برخی روایتها آخرین منزلگاه رسول اکرم(ص) بر روی زمین، در شب معراج بوده است. بیت المقدس از آغاز بعثت نبی اکرم(ص) قبله گاه مسلمین بوده و این ویژگی تا سال دوم هجری ادامه یافت تا آنکه کعبه واقع در مسجد الحرام قبله گاه جدید آنان اعلام گشت.[۸]

با این وجود قداست و معنویت قدس شریف همچنان برای جهان اسلام برقرار بود، چنانکه امام صادق(ع) فرمودند: مسجد بیت المقدس از مساجد چهارگان مهم اسلامی است که عبادت در آن فضیلت بسیاری دارد.[۹]

دوازده قرن در آغوش اسلام

فلسطین از قدیمی ترین مناطق مسکونی جهان به شمار می آید، نام فلسطین را رومیان به این قلمرو اطلاق کردند و بعد از تجزیه امپراتوری روم به دو بخش شرقی و غربی، سرزمین مذکور به عنوان یکی از ایالات مهم روم شرقی تحت کنترل دولت بیزانس که مرکز آن در قسطنطنیه (استانبول کنونی) بود، درآمد. با طلوع تابناک آیین اسلام در سرزمین حجاز، در صحنه معادلات جهان قدرت جدیدی، ظاهر گردید و سرانجام رزمندگان مسلمان در سال دهم هجرت مطابق ۶۳۴ میلادی در نهایت شجاعت و شهامت و با تکیه بر اقتدار معنوی و صلابت ایمانی با لشکر روم به نبردی سخت برخاستند و سرانجام بعد از جنگ «یرموک» واقع در شرق فلسطین، قدس شریف را از رومیها گرفتند و به این منطقه غلبه پیدا کردند. بنابراین، ادعای سراسر کذب صهیونیستها که می گویند مسلمانان قدس را از یهودیان گرفته اند، موهوم است و مدارک تاریخ بر آن خط بطلان می کشد.

بدین ترتیب قبل نخستین مسلمانان آزاد گردید و هرقل (هراکلیوس) امپراتوری روم شام را ترک گفت و به جانب مرکز بیزانس در استانبول کنونی متواری گردید. بدین گونه قدس در دامان اسلام آرمید و در آغوش قرآن و ایمان به شکوفایی باشکوهی رسید و سرافراز گردید و مسجد الاقصی از دامانش سر برداشت و سرانجام مسلمانان در طول دوازده قرن فرمانروایی خود، بیت المقدس را مرکز حکومت فلسطین قرار دادند.[۱۰]

در عصر حکومت فاطمیان، گرایشهای شیعی در قدس رو به فزونی نهاد، به همین دلیل جناب آقای مقدسی جغرافی دان مسلمان و اهل بیت المقدس که متمایل به تشیع است، می نویسد: اهل طبریه و نیمی از نابلس و قدس شیعه اند. بیش تر رفتار مردم امروز صبغ مذهب فاطمی (شیعی) دارد.[۱۱]

اگر چه دولت فاطمیان توسط سلجوقیان در اواسط قرن پنجم هجری برچیده شدند؛ ولی در اواخر همین قرن «افضل بن بدر الجمالی» وزیر شیعی فرمانروایان فاطمی، قدس را از سلجوقیان باز پس گرفت و استیلای شیعیان را بر قدس شریف برقرار کرد. در سال ۴۹۲ ق قدس در اولین جنگ صلیبیهای قسی القلب سقوط کرد؛ اما «صلاح الدین ایوبی» آن را از چنگال آنها بیرون آورد، اگر چه ایوبیان گرایشهایی به مذهب تسنن داشتند؛ ولی در عصر آنان علاقه به اهل بیت در قدس همچنان استوار بود و «میجر الدین حنبلی» به نقل از ابن شهاب، در اثر معروف خود نوشت: «بعد از شهادت امام حسین (ع)، سنگی را در بیت المقدس برنداشتند، جز آنکه زیرش خون آلود بود.»[۱۲]

در اواخر قرن نهم هجری که سلطنت در اختیار «سلطان الملک الاشرف» سنی مذهب بود و برای زیارت به بیت المقدس آمده بود، وقتی فردی مسیحی به ساحت مقدس اهل بیت اهانت کرد، قاضی مالکی وی را به شدت مجازات نمود. از نشانه های حضور تشیع در قدس، وجود طوایفی از سادات در این دیار است که نسبت آنان به امام سجاد (ع) می رسد، با روی کار آمدن دولت عثمانی، علویان و شیعیان در قلمرو فلسطین با تنگناهایی سخت و آزاردهنده روبه رو شدند و بوستان تشیع در این منطقه دچار پژمردگی گردید و با جدا شدن قدس از بدن جهان اسلام، تمایلات شیعی در آن سیر نزولی پیدا کرد.[۱۳]

بیت المقدس در سال ۹۲۳ ق به تصرف امپراتوری عثمانی درآمد و از آن به بعد فلسطین به یکی از نواحی امپراتوری مذکور تبدیل گردید. در سال ۱۲۱۴ ق «ناپلئون بناپارت» به این منطقه یورش برد و آن را به تصرف درآورد و در سال ۱۲۴۹ ق «ابراهیم پاشا» خدیو مصر (پادشاه مصر) بدین سرزمین تاخت و مدت هفت سال آن را تحت سیطر خود درآورد؛ اما از سال ۱۲۸۱ق دولت عثمانی این نواحی را تجدید سامان داد و نواحی جنوبی فلسطین استقلال یافت که والی آن به طور مستقیم توسط امپراتور عثمانی تعیین می شد.

با شروع دوران زوال دولت اسلامی عثمانی (در اواخر قرن سیزدهم هجری و نوزدهم میلادی) و هم زمان با اوج گیری سیاستهای ضد یهودی در اروپا، حرکتهایی از یهودیان ساکن این قاره شکل گرفت که از همان ابتدا به صهیونیزم معروف شد که برای به اجرا گذاشتن نقشه ای خطرناک خود را مهیا و اولین تیر توطئه را شلیک کردند و خواهان ایجاد یک وطن ملی و استقرار تمامی یهودیان در این سرزمین گردیدند.

به موازات آن، جنبشهای ملی گرایانه و نژادی اعراب ساکن در قلمرو دولت عثمانی که خواهان خروج از استیلای ترکان عثمانی بودند، پا گرفت. از سوی دیگر، بریتانیای استعمارگر نیز خواهان از هم پاشیده شدن امپراتوری مقتدر عثمانی بود و از این رو به اعراب وعد همکاری داد؛ اما در ورای این حرکت، پیگیر نیرنگی نهفته بود. طبق همین برنامه، دولت استکباری انگلستان (در سال ۱۳۳۴ ق / ۱۹۱۵ م) به حسین بن علی، شریف مکه، که از سادات والاتبار بود، وعد استقلال داد و وی را علیه عثمانی تحریک کرد. گرچه توافقهای طرفین شامل تمامی منطق عربستان و سرزمینهای عراق، سوریه، لبنان، فلسطین و اُردن می گردید، و این نقاط تحت نفوذ شریف حسین قرار می گرفت؛ اما عملاً بعد از استقرار بر فلسطین، دولت حیله گر انگلستان مدعی گردید که فلسطین جزء محدود مورد توافق ما نبوده است.[۱۴]

غصب یک کشور و آوارگی یک ملّت

یکی از افرادی که پایه های توطئه علیه جهان اسلام را ریخت و زخم خون چکان فلسطین را به وجود آورد، صهیونیست جنایت کاری به نام «تئودور هرتزل» است. او در کتاب «دولت یهود» نوشت: «مسئل قوم یهود جز از طریق تبدیل شدن به یک موضوع سیاسی جهانی که باید به دست ابرقدرتها حل شود، از طریق دیگری درست نمی شود.» وی افزود: «ما قادریم دولتی برپا کنیم که قدرتمند باشد.» هرتزل در گام بعدی موفق گردید اولین کنگر صهیونیستی را با شرکت ۲۰۴ نماینده در ۱۳۱۴ ق در شهر بال سوئیس برگزار کند و از این رهگذر سازمان جهانی صهیونیسم را تشکیل دهد. این کنگره هدف جنبش نژادی و استعماری صهیونیسم را این گونه مشخص کرد: «تأسیس میهنی برای یهودیان در سرزمین فلسطین.» هرتزل موفق گردید با «جزوف چمبرلنْ» از بزرگ ترین سیاستمداران انگلیسی که حامی آشکار صهیونیسم بود، ملاقات کند. بعد از به هلاکت رسیدن هرتزل، این توطئ شوم را «ازرواترمن یهودی» پی گرفت. سرانجام منافع بریتانیای استعمارگر و نقش صهیونیستها به یکدیگر نزدیک گردید و این دو برای عملی ساختن نقشه ای خطرناک با هم متحد گردیدند. در بهار ۱۳۳۵ ق سیاستمداران انگلیسی و صهیونیستها بر روی اعلامیه «لرد بالفور» انگلیسی که خطاب به «لرد روچیلد» یهودی ثروتمند انگلیسی، منتشر گردید، اتفاق کردند. در این اعلامیه آمده بود: «حکومت انگلستان با نظر مساعد به تأسیس وطنی برای یهودیان در فلسطین می نگرد و نهایت تلاش خود را برای تحقق این آرمان به کار می برد.»

دولت بریتانیا برای جلب حمایت یهودیان یک نفر صهیونیست را به عنوان کمیسر عالی فلسطین منصوب کرد. وی و اولین رئیس حکومت سرپرستی فلسطین که یک نفر صهیونیست بود، برای بر هم زدن ترکیب جمعیت این سرزمین و یهودی کردن آن نقشه هایی را به اجرا گذاشتند و با توطئ انگلستان که فلسطین را تحت قیمومیت خود داشت، زمینه های مهاجرت یهودیان به این قلمرو را فراهم کردند.[۱۵]

علامه عبد الحسین شرف الدین دانشمند جهان تشیع این نیرنگ را تشخیص داد و با آن به مخالفت برخاست،[۱۶] آیت الله محمد حسین کاشف الغطاء نیز در فتوایی به دفاع از فلسطین پرداخت و خاطرنشان ساخت: «رژیمی که فلسطین را اشغال کرده است، از اوّلین روزی که به این غصب غیرعادلانه و نامشروع دست زده، گویی با خود پیمان بسته است که نه برای عدالت ارزشی قائل باشد و نه مفهومی را برای حق بپذیرد.»[۱۷]

در منطق فلسطین علیه این اشغالگری غاصبانه قیامهایی صورت گرفت، چنان که در سال ۱۳۵۳ ق «عز الدین قسّام» مبارزات مخفیان خود را بر ضد این توطئه آغاز کرد؛ اما وی سال بعد به شهادت رسید، قیام «عبدالقادر حسین» در ۱۳۵۶ ق نیز درخور توجه بود که با شهادت وی و یارانش خاتمه یافت. تظاهرات گسترده و اعتصابات عمومی نیز سراسر فلسطین را فرا گرفت، انگلستان که دیگر ادام این حرکتها و اعتراضها را به نفع خود نمی دید به حیل دیگری روی آورد و ماجرای فلسطین را به جامع ملل ارجاع داد، سازمان ملل در محرم ۱۳۶۷ ق رأی به تقسیم این سرزمین داد.

با توطئه جدیدی که این سازمان بین المللی به اجرا درآورد ۵۵ % اراضی فلسطین به یهودیان تعلق گرفت، در حالی که آنان تنها ۶% مساحت این کشور را در اختیار داشتند. در رجب همین سال به محض آنکه دولت انگلیس به قیمومیت خود در فلسطین پایان داد، «بن گوریون» رئیس آژانس یهودیها موجودیت دولت اسرائل را رسماً اعلام کرد و آمریکا و شوروی سابق آن را به رسمیت شناختند.[۱۸]

به تدریج دولت غاصب صهیونیستی اراضی بیش تری را به تصرّف درآورد و مسلمانان ساکن در فلسطین را به اجبار وادار به تخلی اراضی کرد، در این میان صهیونیستها، حامی نیرومندی چون آمریکا به دست آورده بودند و این کشورِ سلطه گر، ضمن اینکه رژیم اشغالگر قدس را در غصب، جنایت و تجاوز یاری می کند، ارتجاع عرب و برخی مزدوران خاورمیانه را با خود همگام می سازد، در نبرد سال ۱۳۸۶ ق / ۱۹۶۷ م که در مدت شش روز صهیونیستها موفق شدند تمام شبه جزیر سینا (در مصر)، کرانه غربی رود اردن (از کشور اردن) و ارتفاعات جولان (از سوریه) را به تصرف درآورند، این آمریکا بود که از دولت متجاوز اسرائیل در مجامع جهانی دفاع کرد و ناوگان ششم خود را که در مدیترانه مستقر نموده بود، برای کمک به غاصبان قدس مهیا ساخت، چنان که یورش وحشیان اسرائیل به لبنان در ذی قعده ۱۴۰۱ق با موافقت و حمایت آمریکاییها صورت گرفت. هر گاه در شورای امنیت حداقل به صورت ظاهر قطع نامه هایی در محکوم کردن اعمال غیرقانونی و ضد انسانی اسرائیل صادر می گردید، آمریکا آنها را با استفاده از حق وتو، بی اثر می ساخت.[۱۹] به همین دلیل آیت الله کاشف الغطاء در محرم ۱۳۷۳ ق در نامه ای خطاب به نخست وزیر پاکستان نوشت: «استعمارگران، فلسطین عزیز را غصب کرده و به یهود اعطا کرده اند و به طور مداوم به آنان کمک می کنند و تجاوزات دشمن را تقویت می کنند. بنابراین، روا نمی باشد که با دولت آمریکا هم پیمان گردید.»[۲۰] امام خمینی(ره) نیز بارها فرموده اند: «آمریکا حامی اسرائیل است. آمریکاست که از اسرائیل و هواداران آن پشتیبانی می کند. . . به اسرائیل قدرت می دهد که اعراب مسلم را آواره کند.»[۲۱] و در بیانات دیگری تصریح نموده اند: «مجال دادن به دولت پوشالی اسرائیل برای غصب حقوق مسلمین و سلب آزادی و معامله قرون وسطایی نمودن، جنایاتی است که در پروند رؤسای جمهور آمریکا ثبت می شود.»[۲۲] مقام معظم رهبری (حفظه الله) نیز فرموده اند: «هر جوان فلسطینی که به خاک و خون کشیده