بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مروری بر نیرنگ های متوکل و واکنش های امام هادی(ع) :

شاید در میان خلفای عباسی کسی گستاخ تر و کینه توزتر از متوکل نسبت به أئمّه اطهار(ع) و به ویژه امام هادی(ع) نباشد.

او از هر فرصتی برای تحقیر آن امام همام و شکستن شوکت و عظمت وهیمنه اش استفاده می کرد و به خاطر واکنش های حکیمانه آن حضرت، شکست می خورد و جز ناکامی و سرافکندگی، نتیجه ای عایدش نمی شد و صد البته که این، قانونی خدائی است که به مقتضای آن، هرکس بخواهد نور خدا را خاموش کند، ناموفق خواهد بود؛ چنان که در یک آیه، بعد از آن که مفتریان را ظالم ترین مردم شمرده، می فرماید:

«یریدُونَ لِیطْفَئُوا نورَ اللّهِ بِأَفواهِهِم واللّهُ مُتِمُّ نورِه و لَو کرِهَ الکافرُون»[۱]؛ این کوردلان مفتری (که به خدا دروغ می بندند، آن هم درحالی که به سوی اسلام دعوت می شوند)می خواهند نور خدا را با دهانشان خاموش کنند، حال آن که خدا کامل کننده نور خویش است؛ هرچند که کافران نپسندند.

یهودیان می گفتند: عزیر پسر خداست و مسیحیان می گفتند: مسیح پسرخداست و دانشمندان و راهبان خود را بر کرسی ربوبیت می نشاندند. خدای متعال بعد از گزارش انحراف آنان می فرماید:

«یریدُونَ أَن یطْفِئُوا نُورَ اللّهِ بِأفواهِهِم و یأْبی اللّهُ إلاّ أَن یتِمَّ نورَهُ و لَو کرِه الکافرُون»[۲]؛ می خواهند با دهانشان نور خدا را خاموش کنند. ولی خدا جز این که نور خود راکامل کند، خواسته ای ندارد، هرچند که کافران نخواهند و نپسندند.

خدای متعال در شب معراج به پیامبر اکرم (ص) فرمود: «إنّی خلقتُ علِیا وفاطِمَهَ و الحسنَ و الحُسینَ و الأئِمَّهَ مِن نُورٍ واحدٍ»[۳]؛ من علی و فاطمه و حسنین و امامان را از نور واحد، آفریده ام.

همچنین پیامبر اعظم(ص) فرمود: «أنا و علی مِن نورٍ واحدٍ»[۴]؛ من و علی از نور واحدیم.

اکنون به چند مورد از نیرنگ هایی که متوکل برای خاموش کردن نوری از انوار الهیه، و خدشه دار کردن روحی از ارواح عالیه به کار برد و شکست خورد، اشاره می کنیم:

۱- داستان شعبده باز هندی

او در مجلس متوکل به نمایش پرداخت و مرتکب حرکاتی شد که همه اهل مجلس دچار حیرت شدند و متوکل امیدوار شد که بتواند به واسطه او مقام امام را تنزل دهد و نور خدا را خاموش کند؛ از این رو به او گفت: اکنون مردی شریف، وارد مجلس ما می شود. کاری کن که او را خجل و شرمنده کنی.

امام(ع) وارد شد و نشست. بازیگر، کار خود را ادامه داد، لکن حضرت به او توجّهی نکرد.

عرض کرد: ای شریف، چرا به بازی های من توجه نمی کنی؟! گویا گرسنه ای؛ آن گاه به تصویری که بر بساط و به شکل گرده نان بود، اشاره کرد و گفت: ای گرده نان، نزد این شریف برو. صورت به حرکت درآمد.

حضرت دست خود را بر تصویر درنده ای نهاد که بر بساط بود و فرمود: برخیز و این شخص را بگیر.

تصویر به صورت درنده ای درآمد و هندی نگون بخت را بلعید و به جای خود باز گشت.

متوکل از شدت ترس به رو درافتاد و اهل مجلس، یکی بعد از دیگری پابه فرار گذاشتند. آری.

چراغی را که ایزد بر فروزد

هرآنکس پف کند، ریشش بسوزد

بوعلی سینا می گوید: اگر شنیدی که عارفی یا انسان کاملی با نیروی خود کاری انجام می دهد که از توان دیگران خارج است، انکار مکن؛ زیرا در عالم طبیعت، چنین چیزهایی دور از انتظار نیست. گاهی نفس آدمی حالتی پیدا می کند که یک دهم آن چه را قبلاً انجام می داد، نمی تواند انجام دهد و این، در حالت ترس و اندوه است، و گاهی حالتی پیدا می کند که قدرتش افزایش می یابد، به طوری که می تواند سخت ترین کاری را انجام دهد که در حالت عادی به هیچ وجه برایش ممکن نبود؛ چنان که در مقام خشم یا در میدان مسابقه و رقابت، چنین است. مگر نه این است که شخص در حال شادی طرب انگیز یا مستی، کارهایی انجام می دهد که در حال عادی از توانش خارج است؟! اگر به خاطر یک امر ناگوار، یکی از اولیای خدابر سر غیرت آید، می تواند کاری انجام دهد که از توان دیگران خارج است.[۵]

بنابراین، نباید درباره این گونه امور خارق العاده ای که از توان افراد عادیخارج است، ایجاد شک و شبهه کرد.

۲- پاسخ به یک شبهه تفسیری

برخی از افرادی که می خواستند بادنجان دور قاب بچینند و از رهگذر یک تملّق، خود را به خلیفه نزدیک کنند، به او گفتند: علی بن محمد هادی(ع) درباره آیه: «و یومَ یعضُّ الظالِمُ علی یدَیهِ»[۶]؛ روزی که ظالم از شدت اندوه و حسرت، دست های خود را به دندان می گزد، می گوید: منظور شخص اول و دوم است.

خلیفه پرسید: چه باید کرد؟ گفتند: باید مردم را گرد آورد و در حضور جمع معنای آیه را از وی سؤال کرد. از دو حال خارج نیست؛ یا تفسیر فوق را می پذیرد یا نمی پذیرد. در صورتی که بپذیرد، سنّیان متعصّب بر او می شورند و کارش را یکسره می کنند و خیال خلیفه آسوده می شود و در صورتی که نپذیرد، نزد دوستانش سرافکنده می شود.

خلیفه جمعیتی از قضات و بنی هاشم (از عباسیان، نه از علویان) و اولیای امور گرد آورد و به دستور او، از محضر امام(ع) راجع به تفسیر آیه سؤال شد.

حضرت فرمود: «هذانِ رجلانِ کنِّی عَنهُما و منَّ بالسَّترِ علیهِما أَفَیحبُّ أمیرُالمؤمنین أن یکشِفَ ما ستَرَهُ اللّه؛ از این دو مرد به کنایه یاد شده و به وسیله ستر و پوشش، خدا بر آن ها منت نهاده است. آیا امیرالمؤمنین می خواهد آن چه را خدا پوشیده، آشکارگرداند؟!

خلیفه گفت: دوست نمی دارم.[۷]

از صحنه سازی های دشمنان و این که حضرت در باره خلیفه جور، کلمه امیرالمؤمنین به کار می برد، می توان حدس زد که چه قدر حضرت دچار خفقان بوده و برای حفظ مذهب و مکتب و شیعیان، چاره ای جز تقیه نداشته است؟!

مگر نه خدای متعال فرموده است: مبادا کافران را به جای اهل ایمان اولیای خود پندارید که اگر چنین کنید، هیچ رابطه ای با خدای خود ندارید؟!

و مگر نه این کهه دنبال آن دستور استقلال آفرین می فرماید: «إلاّ أن تتَّقُوا منهُم تُقیه[۸]؛ مگر نه این که بخواهید به خاطر دفع خطری که متوجه شماست، از آن ها تقیه کنید.

امام صادق(ع) به معلّی بن خنیس که مردی مخلص و تندرو بود و سرانجام به دست حکام جور به دار آویخته شد، فرمود:

«اُکتُم أَمرَنا و لا تُذِعهُ. . . إنَّ التقیهَ لَه. . . إن اللّه یحبُّ أن یعْبَدَ فی السّرِّ کما یحبُّ أن یعبَدَ فی العلانِیهَ. . . إن المذیعَ لأمرنا کالجاحدِ بِه».[۹]

؛ امر ما را پنهان کن