بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مقاومت رمز پیشرفت و اقتدار :

مقاومت روندی است که در مقابل دو طرح (project) جنگ و تسلیم قرار دارد و لازمه رسیدن به اهداف بزرگ است و می تواند به انواع و اندازه های مختلفی تقسیم شود از فردی تا اجتماعی و از سیاسی تا بقیه شئون حیات اجتماعی. خود مقاومت به مثابه «روش» واجد هیچ هزینه ای نیست چرا که به هر حال برای رسیدن به هدف به ناگزیر روشی باید اتخاذ شود. جنگ و تسلیم که گاهی به واژه دو پهلوی سازش تعبیر می شود، دو طرح هستند که به غیر از آنکه برای هدفی اتخاذ می شوند، خود دارای هزینه های سنگینی می باشند. در این میان گاهی هزینه جنگ از تسلیم بیشتر است و گاهی هزینه تسلیم از جنگ و البته گاهی هم در نهایت یکی به دیگری ختم می شود. در زمانه ما شاهد تسلیم عراق – در دوره صدام حسین – به آمریکا در دهه ۱۹۹۰ بودیم که به جنگ ۲۰۰۳ آمریکا علیه این کشور منجر شد و شاهد تسلیم ژاپن به آمریکا- در اواسط دهه ۱۹۴۰ – پس از جنگی بودیم که به ویرانی ژاپن منتهی گردید. در نقطه مقابل این دو مقاومت قرار دارد که برخلاف آن دو اولاً طرح- پروژه- نیست و روند است و ثانیاً به ضد خودش منجر نمی شود نتیجه مقاومت صلح در محیط داخلی و اداره محیط پیرامونی بر مبنای توسعه صلح داخلی و به عبارتی گسترش صلح داخلی به محیط منطقه ای و همگرا کردن آن است.

در روند مقاومت، استفاده مقتصدانه و محتاطانه از امکانات داخلی و خارجی برای رسیدن به هدف وجود دارد و در متن خود پذیرنده روش ها و راهکارهای مختلفی است به گونه ای که در هر زمان و در مواجهه با هر موضوعی می توان از روش و راهکاری استفاده کرد حتی ضربه زدن به دشمن که وجهی از جنگ است می تواند مورد استفاده قرار بگیرد اما به گونه ای که به جنگ حتی جنگ کم شدت منجر نشود. نمونه ای از این را، ما چندین نوبت و از جمله در جریان زدن پهپاد فوق مدرن آمریکا تجربه کرده ایم. در اینجاها، سیاست مقاومت مبتنی بر جنگ نبوده و در عمل هم به جنگ- حتی جنگ کم شدت- ختم نشده است. در روند مقاومت، محیط پیرامونی ناهمخوان به محیط همخوان تغییر پیدا می کند و به عبارتی صلح اتفاق می افتد اما این صلح با قدرت معاند نیست بلکه تبدیل محیط معاند به محیط موافق است. نمونه آن را ما بارها در منطقه شاهد بوده ایم. عراق در یک دوره نسبتاً طولانی تحت تصرف معاندان جمهوری اسلامی- ابتدا رژیم صدام حسین و سپس اشغالگران آمریکا- بود و هزینه ها و مخاطرات زیادی برای ایران داشت. در این میان بر مبنای تجربه جهان، ایران بر سر دو راهی جنگ و تسلیم قرار داشت یا باید تن به جنگ می داد و یا تسلیم خواسته های آنان می شد. جمهوری اسلامی بر مبنای بینش قرآنی، راه دیگری برگزید که نه جنگ بود و نه تسلیم. البته در یک مقطعی که ارتش عراق به جنگ تحمیلی روی آورد، ایران گریزی غیر از جنگ نداشت و هشت سال هم قهرمانانه جنگید. پس سخن ما مربوط به زمانی است که تهدید وجود دارد، جدی هم هست اما به جنگ تبدیل نشده است. در دهه ۱۳۷۰ و دهه ۱۳۸۰ در عراق ما با دو تهدید مواجه بودیم و برای مواجهه با آن به روند مقاومت روی آوردیم نتیجه آن این شد که جایگزین رژیم صدام حسین، نیروهای همگرا با ایران و بعضاً پرورش یافته ایران در طول دوران جنگ و دهه پس از جنگ بودند و بزرگترین دشمن ایران یعنی آمریکا هم ناگزیر شد نیروهای نظامی خود را از عراق خارج کند و شکست در مقابل ملت های عراق و ایران را بپذیرد. در اینجا ما بابت مقاومت مان هزینه ای ندادیم و زندگی خودمان و هزینه های عادی خودمان را داشتیم و هیچ مخاطراتی هم متوجه مردم خود و یا مردم عراق نکردیم و توانستیم بدون جنگ و بدون تسلیم، در محیط عراق صلح برقرار کرده و محیطی ناهمخوان و معارض با خود را به محیطی همخوان و یاور تبدیل نمائیم. این البته یک تجربه جدید در منطقه ما به حساب می آید هرچند اگر به تاریخ و از جمله تاریخ معاصر- ۱۰۰ ساله- جهان بنگریم، نمونه های زیادی از آن را می توانیم نشان دهیم که مقاومت مردم ویتنام در برابر ارتش متجاوز آمریکا یکی از آنهاست. امروز همه با الگوی جمهوری اسلامی در مواجهه با دشمنان و خطرات آشنایی دارند و به موفقیت آن و مسیر کوتاهی که تا رسیدن به مقصد، پیش رو دارد، معترفند. ما می توانیم روزانه ده ها تحلیل در رسانه های دنیا و حتی رسانه هایی که تحت سیطره اربابان آمریکایی و اسرائیلی قرار دارند، ببینیم که در آن به موفقیت الگوی جمهوری اسلامی یعنی «مقاومت» اعتراف شده است. و باید بگوئیم در این الگو، هیچ نقطه سیاه و تاریکی وجود ندارد یعنی در هیچ موردی نیست که جواب نداده باشد و یا هزینه های زیادی را به دنبال کنندگان مقاومت تحمیل کرده باشد. مقاومت در لبنان سبب توقف جنگ شده و هزینه ای هم به دولت و ملت لبنان تحمیل نکرده است، مردم و دولت در این کشور زندگی طبیعی خود را دارند در حالی که پیش از این یا شاهد اشغال کشورشان و یا به دلیل انتظار وقوع جنگ «گرفتار آشفتگی و بی ثباتی بوده اند» و این مورد را می توان به حوادث بسیاری دیگر از کشورها نیز تسری داد. این در حالی است که آنان که تسلیم را برگزیدند به و